Υπάρχουν εικόνες της πόλης που τις προσπερνάμε κάθε μέρα χωρίς να τις κοιτάμε πραγματικά – ας πούμε, ένα καφέ στη γωνία, ένα θερινό σινεμά, μια βιτρίνα, ένα τραπέζι που κάποτε έγινε πρώτο ραντεβού, μια πρόσοψη που κουβαλάει μέσα της μια ανάμνηση. Κάπου εκεί αρχίζει και η δουλειά της Κατερίνας Καζόγλου: στη στιγμή που ένα μέρος παύει να είναι απλώς σημείο στον χάρτη και γίνεται προσωπική ιστορία. Με τις υδατογραφίες της, δίνει μορφή σε αναμνήσεις, έρωτες, γειτονιές και μικρές λεπτομέρειες που συνήθως χάνονται μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας.
Η Κατερίνα άρχισε το ταξίδι με το «Μορφή» το 2024, με αφορμή έναν έρωτα και ένα χριστουγεννιάτικο δώρο. Ζωγράφισε το μέρος όπου είχε βγει πρώτο ραντεβού, εμπνευσμένη από μια κοπέλα στο TikTok από το εξωτερικό, και όταν ανέβασε το αποτέλεσμα, η ανταπόκριση ήταν άμεση. Άνθρωποι άρχισαν να της ζητούν να δημιουργήσει και τις δικές τους προσωποποιημένες στιγμές, να τους δώσει δηλαδή μορφή μέσα από τη ζωγραφική της. Έτσι γεννήθηκε και ο λογαριασμός της. Η ίδια ζωγράφιζε από πολύ μικρή, είχε όμως σταματήσει για αρκετά χρόνια και ξανάρχισε το καλοκαίρι του 2024.
Για εκείνη, η ζωγραφική είναι ένας τρόπος να συνδεθεί με μια ανάμνηση που μπορεί να έρθει αργότερα, αλλά και ένας τρόπος να γειωθεί. Να παρατηρήσει τις μικρές λεπτομέρειες γύρω της, το περιβάλλον, τα μέρη, τα νησιά, την Ελλάδα. Να σταματήσει λίγο τον χρόνο. Όταν ζωγραφίζει, αφήνεται. Δεν το πολυσκέφτεται και χαίρεται όταν κάποιος διακρίνει στα έργα της μια αίσθηση νοσταλγίας, παρότι δεν το επιδιώκει συνειδητά. Άλλωστε, οι περισσότερες ζωγραφιές της συνδέονται με υπαρκτές αναμνήσεις και με τον έρωτα.
Κάθε έργο χρειάζεται τον δικό του χρόνο, ανάλογα με το μέγεθος του χαρτιού και τις λεπτομέρειες. Στις εξατομικευμένες παραγγελίες, οι πελάτες της στέλνουν φωτογραφίες και στη συνέχεια συζητούν μαζί την οπτική και τις αλλαγές, ώστε να φτάσουν στο καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όταν ζωγραφίζει ένα μέρος, μια επιχείρηση, ένα καφέ ή ένα σινεμά ως κομμάτι ενός πρώτου ραντεβού, το ανεβάζει και ταγκάρει την επιχείρηση. Οι ιδιοκτήτες αντιδρούν με πολύ όμορφο τρόπο, συχνά την ευχαριστούν, ενώ αρκετοί της έχουν ζητήσει να ξαναζωγραφίσει τον χώρο τους για να τον τοποθετήσουν στην επιχείρησή τους. Ανάμεσα σε αυτά τα μέρη είναι το Lovely Days, το Baba au Rum, ο Απόλλων και το OH BOY στην Αθήνα, με το οποίο συνεργάστηκε για τη δημιουργία postcards.
Η υδατογραφία, όπως λέει, δίνει κάτι αυθαίρετο και μαγικό στο έργο και ίσως συμβάλλει και σε αυτή την αίσθηση νοσταλγίας. Από τη Θεσσαλονίκη εμπνέεται πολύ από την Άνω Πόλη και την Παραλιακή. Στην Άνω Πόλη την τραβούν τα χρώματα, η αισθητική, τα κτήρια, η ηρεμία και οι θέες. Στην Παραλιακή, περισσότερο οι άνθρωποι που κάθονται μόνοι ή με παρέα και αγναντεύουν τη θάλασσα. Εκεί νιώθει πως η ομορφιά και η ηρεμία βρίσκονται τελικά στα μικρά πράγματα.
Μια ιστορία που τη συνέδεσε ακόμα περισσότερο με αυτό που κάνει είναι ο έρωτας της γιαγιάς της, της Κατερίνας, και του παππού της, του Σάκη. Λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή η γιαγιά της, της διηγήθηκε το πρώτο της ραντεβού με τον παππού. Η Κατερίνα ζωγράφισε το μέρος όπου είχαν βγει και της το έδωσε σαν ένα τελευταίο δώρο.
