Τα ελληνικά καλοκαίρια των δεκαετιών του ’80 και του ’90 δεν ήταν απαραίτητα πιο όμορφα αλλά είχαν σίγουρα κάτι – ήταν πιο αργά. Κι αν αυτό δεν σου λέει κάτι, ξανασκέψου το.
Οι οικογένειες φόρτωναν το αυτοκίνητο μέχρι την οροφή, οι σκηνές στήνονταν κάτω από τα πεύκα, τα ψυγεία γέμιζαν με καρπούζι και αναψυκτικά και η πρώτη μέρα των διακοπών ξεκινούσε με το στρώσιμο της τέντας. Δεν υπήρχαν stories, check-in ή κινητά. Υπήρχε μόνο η αίσθηση ότι για δύο ή τρεις εβδομάδες ο χρόνος είχε πραγματικά σταματήσει.
Αυτή η απλότητα είναι που κάνει σήμερα τόσους ανθρώπους να νοσταλγούν εκείνα τα καλοκαίρια.
Οι παιδικές αναμνήσεις μοιάζουν σχεδόν ίδιες για μια ολόκληρη γενιά – πώς γίνεται αυτό; Πρωινό μπάνιο μέχρι να καείς από τον ήλιο, ποδήλατο χωρίς πρόγραμμα, παγωτό από το περίπτερο, παιχνίδι στις αλάνες του κάμπινγκ, βραδινές βόλτες με σαγιονάρες και ύπνος με τον ήχο των τζιτζικιών ή των κυμάτων, βαρεμάρα, δημιουργικότητα.
Τα παιδιά έκαναν φίλους μέσα σε πέντε λεπτά και τους αποχαιρετούσαν στο τέλος του Αυγούστου, με την υπόσχεση ότι «του χρόνου θα ξαναβρεθούμε», ακόμη κι αν δεν αντάλλασσαν ποτέ τηλέφωνα. Τα παιδιά δεν είχαν οθόνες. Ίσως μια μικρή τηλεόραση έξω στα μπαλκόνια για ελληνική ταινία τα βράδια. Αλλά όλη μέρα, ποιος νοιαζόταν για τις οθόνες όταν η πραγματική ζωή σπαρταρούσε;
Σημαντικό κομμάτι αυτής της νοσταλγίας είναι το ελληνικό κάμπινγκ. Για πολλούς δεν ήταν λύση ανάγκης αλλά τρόπος ζωής. Όλοι μοιράζονταν τον ίδιο χώρο, έτρωγαν μαζί, έψηναν, έπαιζαν τάβλι, αντάλλασσαν καφέδες, δανείζονταν καρέκλες και δημιουργούσαν φιλίες που κρατούσαν χρόνια. Το καλοκαίρι δεν μετριόταν με το πόσο πολυτελές ήταν το κατάλυμα, αλλά με το πόσες ιστορίες θα έφερνες πίσω. Γι’ αυτό και όσοι έζησαν εκείνες τις εποχές μιλούν ακόμη για τα κάμπινγκ σαν μια μικρή κοινωνία που δύσκολα ξαναβρίσκεται σήμερα.
Αν το καλοσκεφτείς αυτό που μας λείπει περισσότερο να μην είναι οι ίδιες οι διακοπές, αλλά ο τρόπος που τις ζούσαμε. Η απουσία βιασύνης, η συνεχής παρέα, οι αυθόρμητες γνωριμίες και το γεγονός ότι κανείς δεν ένιωθε την ανάγκη να αποδείξει πως περνάει καλά. Οι φωτογραφίες ήταν λίγες, αλλά οι αναμνήσεις πολλές. Και μάλλον, γι’ αυτό, κάθε φορά που βλέπουμε μια παλιά σκηνή κάτω από τα πεύκα ή ένα ξεθωριασμένο καρό τραπεζομάντιλο, έχουμε την αίσθηση ότι εκεί βρισκόταν το πραγματικό ελληνικό καλοκαίρι.
