Την Ελεωνόρα Ζουγανέλη την παρακολουθώ και εκτιμώ από την πρώτη της εμφάνιση στη δισκογραφία, όταν έκανε το κάλεσμα «Έλα». Έκτοτε ένα πραγματικά πολυπληθές κοινό στο πλάι της θαυμάζει την εξέλιξη της, τις ερμηνείες της και τις επιλογές της. Προσωπικά λατρεύω την «επιμονή» της στο να μας εκπλήσσει πάντα με την κάθε νέα καλλιτεχνική της κίνηση, που ποτέ δεν θα είναι μία επανάληψη της προηγούμενης επιτυχίας. Άλλωστε όλοι οι μεγάλοι και αληθινοί καλλιτέχνες προτιμούν να ακούνε την καρδιά τους, παρά τη λογική.
Αφορμή για τη κουβέντα μας, η περιοδεία της σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα η εμφάνιση της στη Θεσσαλονίκη, στις 29/06, στη Μονή Λαζαριστών.
Του Χρήστου Σατανίδη.
ΧΣ: Ελεωνόρα αρχικά να σε καλωσορίσω στον «Εξώστη». Χαίρομαι ιδιαίτερα που μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε με αφορμή τη συναυλία σου στη Θεσσαλονίκη.
ΕΖ: Ευχαριστώ και εγώ για τη φιλοξενία. Έχει ξεκινήσει η καλοκαιρινή περιοδεία, όπου θα πω τραγούδια από την προσωπική και όχι μόνο δισκογραφία μου. Έχω μεγάλη χαρά διότι φέτος προστέθηκαν για πρώτη φορά πνευστά όργανα και δώσανε άλλο ήχο στα τραγούδια μου. Επίσης πάντα λέω τραγούδια συναδέρφων που αγαπάω και αυτά κάθε χρόνο αλλάζουν. Τώρα βρίσκομαι σε μια ιδιαίτερα επικοινωνιακή περίοδο και θέλω να ακούσω τις φωνές των ανθρώπων να τραγουδάμε μαζί.
ΧΣ: Στο σημείωμα σου στο δελτίο τύπου μας παρακινείς «Να πούμε όσα δε λέγονται εύκολα». Τι πιστεύεις πως είναι δύσκολο να πούμε;
ΕΖ: Δε μιλάω σίγουρα για όλο τον κόσμο, διότι υπάρχουν πάρα πολλοί τυχεροί άνθρωποι που έχουν τον τρόπο και τη δυνατότητα να εκφράζονται στο απόλυτο. Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που λόγω συνθηκών, πολλών σκέψεων, συναισθηματικής καταπίεσης, δεν καταφέρνουμε να εκφραζόμαστε ανά πάσα ώρα και στιγμή με απόλυτη ελευθερία και με το μέγεθος που χρειάζεται η έκφραση. Για μένα η μουσική -μιλώ και ως ακροάτρια- καταφέρνει να μπει υπόγεια σε κομμάτια της ψυχής που τα θεραπεύει και τα φωτίζει. Σου δίνει την ελευθερία να κλάψεις, να εκφραστείς, να ελευθερωθείς. Πάμε λοιπόν μέσα από τους στίχους των τραγουδιών, να πούμε όσα δεν καταφέρνουμε να φωνάξουμε δυνατά.
ΧΣ: Υπάρχει κάτι που σαν Ελεωνόρα δεν έχεις καταφέρει να φωνάξεις δυνατά και το κάνεις μέσω κάποιου τραγουδιού;
ΕΖ: Όλη μου την ύπαρξη δεν μπορώ να εκφράσω στο απόλυτο πολλές φορές κι ευτυχώς που έχω αυτό το μέσο για να εκφράζομαι. Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα τραγούδι που έχει υπάρξει κομβικό για τη δική μου ζωή και ύπαρξη, είναι ο «Κηπουρός». Όταν το ανακάλυψα άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τη ζωή και μου έδωσε χαρά και φως. Ο στίχος «Η αγάπη θα ‘ρθει» χτύπησε έντονα την ψυχή μου. Είναι ευλογημένο που χρησιμοποιούμαι τη λέξη «Αγάπη». Πιστεύω στην αγάπη, τόσο σε αυτήν που μοιραζόμαστε μεταξύ μας αλλά κυρίως στην αγάπη προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Πως θα μπορέσουμε να δώσουμε αγάπη αν δεν την νιώθουμε για εμάς τους ίδιους?
ΧΣ: Την αγαπάς την Ελεωνόρα?;
ΕΖ: Έχω γλυκάνει προς την Ελεωνόρα, έχω αποδεχθεί κομμάτια της και καθημερινά προσπαθώ να της προσφέρω χαρά και αποδοχή. Την αγαπώ πολύ περισσότερο από μερικά χρόνια πριν.
ΧΣ: Από τι παίρνεις χαρά;
ΕΖ: Παλαιότερα περίμενα μόνο το τραγούδι για να πάρω χαρά. Τώρα πια δίνω στον εαυτό μου χαρά με απλά πράγματα, της καθημερινότητας. Λατρεύω τη μαγειρική και μου αρέσει να ψάχνομαι με συνταγές, να μαγειρεύω για τους δικούς μου ανθρώπους και να μου λένε «Μπράβο». Λατρεύω και μοχθώ για να συνυπάρχω με τους δικούς μου ανθρώπους, όμως εξίσου λατρεύω τις μικρές μου απομονώσεις και την επαφή με τον εαυτό μου.
ΧΣ: Μιας και μιλάμε για αγάπη. Βλέποντας στις μέρες πόσο εύκολα μπορεί μία μερίδα του κόσμου να ακυρώσει έναν άνθρωπο των τεχνών, απλά γιατί μπορεί να πιστεύει κάτι διαφορετικό, στην αληθινή αγάπη του κοινού προς έναν καλλιτέχνη πιστεύεις;
ΕΖ: Ναι, το πιστεύω. Αγαπάς έναν καλλιτέχνη για το έργο του, χωρίς να σημαίνει πως συμφωνείς μαζί του με όσα λέει ή εκφράζει. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή μας. Επειδή είμαστε φίλοι με κάποιους ανθρώπους δε σημαίνει πως πιστεύουμε στο απόλυτο στα ίδια πράγματα. Η ελευθερία της συνύπαρξης έχει να κάνει με το να αποδέχεσαι το φίλο σου και ας διαφωνείς μαζί του σε πολλά. Όπως και με τους γονείς μας. Επειδή είναι οι άνθρωποι που μας φέρανε στη ζωή, δε γίνεται να συμφωνούμε μαζί τους σε όλα. Οι γενιές εξελίσσονται, τα μυαλά ανοίγουν. Σε σχέση με την ερώτηση σου βρίσκω υγιές το να μου πει κάποιος «Αγαπώ τη φωνή ή το ρεπερτόριο σου, αλλά διαφωνώ με το Χ πράγμα που είπες ή έκανες».
ΧΣ: Από μικρό παιδί έως και σήμερα γνώρισες ή συνεργάστηκες με σπουδαίους καλλιτέχνες. Συνάντησες περιπτώσεις που ο χαρακτήρας να μην είχε την ίδια σπουδαιότητα σε σχέση με το έργο και αν ναι σε επηρέασε αυτό;
ΕΖ: Πρέπει να είναι κάτι πολύ σοβαρό για να θίξει στα μάτια μου την καλλιτεχνική του υπόσταση. Σίγουρα νιώθω πιο όμορφα με τους ανθρώπους που έχουμε περισσότερα κοινά, όμως θεωρώ πως μέσα μου διαχωρίζονται με έναν τρόπο ο άνθρωπος από τον καλλιτέχνη. Κάτι που λέω συχνά είναι πως και η ενασχόληση μου με το θέατρο με βοήθησε να μάθω να ψάχνομαι με ένα διαφορετικό τρόπο. Όταν αρχίζεις και ψάχνεσαι εσύ ο ίδιος, κατανοείς περισσότερο και τους άλλους ανθρώπους. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δικαιολογούνται όλα τα πράγματα προφανώς.
ΧΣ: Να περάσουμε στο μουσικό κόσμο σου. Είσαι μία από τις πιο πολύπλευρες τραγουδίστριες. Δοκιμάζεις διαρκώς νέους ήχους, πειραματίζεσαι. Υποθέτω σωστά πως από μικρή άκουγες πολλά διαφορετικά είδη και τελικά αυτό σε επηρέασε στο να μην υπηρετείς μόνο ένα είδος μουσικής;
ΕΖ: Συγκρινόμενη με ένα παιδί της ηλικίας μου, είχα εκ των πραγμάτων πολύ περισσότερες προσλαμβάνουσες. Η συναναστροφή μου με καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη, με έβαζε στη διαδικασία να τους ανακαλύψω. Στο σπίτι μας υπήρχε μουσική σχεδόν κάθε είδους. Αγάπησα βαθύτατα τον ελληνικό κινηματογράφο και τα τραγούδια του και έτσι ανακάλυψα πολλούς σπουδαίους συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις, ο Πλέσσας, κλπ. Ανακάλυπτα επίσης τα ακούσματα των φίλων μου. Μπορεί να πηγαίναμε μια εκδρομή και στη διαδρομή να ακούγαμε από heavy metal μέχρι λαϊκά.
ΧΣ: Παρατηρώντας λοιπόν τη δισκογραφία σου, κάθε δίσκος σου διαφέρει σημαντικά ηχητικά από τον προηγούμενο. Σε αγχώνει (με προλαβαίνει)…
ΕΖ: Ναι! Ναι με αγχώνει και προσπαθώ πολλές φορές να το προσδιορίσω. Όμως είναι αυτός ο χαρακτήρας μου και αυτός βγαίνει και στη δουλειά μου και η αλήθεια μου ανακαλύπτεται. Υπάρχει μία κοινή συνισταμένη στα πράγματα που κάνω, απλά δεν είναι ομοιόμορφα πάντα. Κάποιες φορές είναι πολύ στοχευμένα και άλλες άστοχα. Κάποιες φορές μου δώσανε μεγάλη χαρά κι άλλες μου φέρανε προβληματισμό. Η απάντηση που δίνω στον εαυτό μου είναι πως συνάδει με το χαρακτήρα μου, διότι και στη ζωή μου δοκιμάζω διαρκώς πράγματα. Μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον πολύ διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Άνθρωποι, χρώματα, γεύσεις… Αυτό το χαρακτηριστικό μου το ξέρουν οι άνθρωποι που είναι κοντά μου και φυσικά δε μπορεί να το ξέρει όλο το κοινό. Είμαι συνεπής στην ασυνέπεια μου…
ΧΣ: Να σε διακόψω;
ΕΖ: Φυσικά.
ΧΣ: Αυτήν την ατάκα ακριβώς είχα στο μυαλό μου και δίσταζα να την πω μιας και μιλάμε πρώτη φορά. Όμως ξέρω πως σε αρκετά πράγματα μοιάζουμε πολύ και τη χρησιμοποιώ έτσι ακριβώς αυτήν την ατάκα, καλοπροαίρετα και με ειλικρίνεια.
ΕΖ: Καταλαβαινόμαστε λοιπόν.
ΧΣ: Απολύτως. Θα σου εκμυστηρευτώ και κάτι ακόμη, που δε ξέρω αν θα συμφωνήσεις σε σχέση με την πορεία σου στο τραγούδι. Σε παρακολουθώ από τον πρώτο σου δίσκο και έχω μια αίσθηση πως δεν πρόλαβες να χαρείς μια πιο ανέμελη πλευρά σου, την πιο pop – rock Ελεωνόρα που πρωτογνωρίσαμε. Ένιωθα καλλιτεχνικά πως χρειάστηκε να «ωριμάσεις» πιο γρήγορα, σε σχέση με την ηλικία σου. Γνώμη μου.
ΕΖ: Να σου πω την αλήθεια δεν τον έχω εισπράξει έτσι, αλλά τώρα που το συζητάμε θα το σκεφτώ και με αυτήν την εκδοχή. Δεν τον έχω εισπράξει έτσι λοιπόν, γιατί τα πράγματα με συνεπαίρνανε. Ήρθαν πολλά και σημαντικά πράγματα σε νεαρή ηλικία και με την ένταση που ερχόντουσαν γευόμουν τη χαρά τους. Αυτό που σκέφτεσαι για μένα, ταιριάζει στην εικόνα μου πως έχω την τάση να ωριμάζω απότομα. Από μικρή το ίδιο συνέβαινε.
ΧΣ: Σε αισθάνθηκα πάντως να χαίρεσαι λίγο παραπάνω με το «Μόνη κομπλέ», σε σχέση με τραγούδια πιο βραδύκαυστα, τα οποία και δεν υποτιμώ καθόλου.
ΕΖ: Σε αυτό θα σε στεναχωρήσω. Δεν αισθάνθηκα πως το χάρηκα παραπάνω σε σχέση με άλλα πράγματα που έχω κάνει στη διαδρομή μου. Έτυχε να γνωριστούμε με τον Gautier Velissaris, μέσω της συνεργάτιδας μου της Ελένης Φωτάκη, ο οποίος ήρθε με πολύ τρυφερή προσέγγιση απέναντι μου. Ακούσαμε τραγούδια του, βρήκα πως κάποια μου ταιριάζουν και θεώρησα απολύτως φυσιολογικό να τα κυκλοφορήσω.
ΧΣ: Μιας και αναφερθήκαμε στο «Μόνη κομπλέ», θέλω να σε ρωτήσω με αφορμή το στίχο «Επειδή μισώ τα κλισέ, έλεγα ναι»
ΕΖ: «Και είπα ποτέ»
ΧΣ: Έχεις πει «ναι» σε κλισέ;
ΕΖ: Δυστυχώς το έχω κάνει και δεν το λέω προς τιμήν μου. Πολλές φορές γνωρίζουμε μέσα μας πως υποχωρούμε κάπου που δεν πρέπει, αλλά κάποιες συνθήκες δεν μας αφήνουν να μη το κάνουμε. Χρειάστηκε να προσποιηθώ για να μη μπω σε διαδικασία τσακωμού ή περαιτέρω έκθεσης του εαυτού μου. Δεν είναι ταιριαστά τα κλισέ με την Ελεωνόρα που θέλει να είναι ελεύθερη και να ζει σε έναν κόσμο χωρίς να γνωρίζει και να θεωρεί τίποτα δεδομένο. Χρειάστηκε πολλές φορές να προσποιηθώ τη χαρούμενη, ενώ δεν ήμουν.
ΧΣ: Κι εδώ ταιριάζουμε. Το έκανα συνεχώς στο παρελθόν μέχρι που είπα «Τέλος». Δε θέλω να δείχνω χαρούμενος ενώ δεν είμαι.
ΕΖ: Εγώ το κάνω λιγότερο πια. Είναι κάποιες συνήθειες που τις κουβαλάμε πολλά χρόνια και δεν είναι εύκολο να απαλλαγούμε από αυτές. Νιώθω τυχερή που το κατάλαβα κάποια στιγμή και είπα «Μα τι κάνεις ρε Ελεωνόρα? Αφού δεν είσαι καλά γιατί πρέπει να δείχνεις καλά? Γιατί δεν πρέπει να ξέρειο άλλος ότι πονάς ή καταπιέζεσαι?». Μακάρι να συναντάμε στο δρόμο μας ανθρώπους που μας δίνουν τη δυνατότητα να εκφραζόμαστε, χωρίς να μας λογοκρίνουν και έχοντας κατανόηση. Και δεν εννοώ ακραία πράγματα.
ΧΣ: Έχεις καταφέρει να σταματήσεις να κάνεις σκέψεις κάθε δευτερόλεπτο, όπως έχεις αναφέρει;
ΕΖ: Δυστυχώς όχι, ενώ ξέρω πως είναι κουραστικό και για μένα και για τους γύρω μου. Ελπίζω να το αλλάξω ή να είναι από τα στοιχεία μου που θα πρέπει να αποδεχθώ.
ΧΣ: Η Ελεωνόρα του σήμερα, τι συμβουλή θα έδινε στην έφηβη Ελεωνόρα;
ΕΖ: Δε θα της έδινα καμία συμβουλή. Θα προσπαθούσα να την πείσω πως είναι στο χέρι της να ζήσει τη ζωή της, με τις επιλογές της και να πάει μπροστά. Θα ήθελα να την κάνω να νιώσει περισσότερο ασφαλής για να κάνει τα σωστά και τα λάθη της, για να μπει στο ποτάμι της ζωής με ότι συνεπάγεται αυτό.
ΧΣ: Αν είχες τη δυνατότητα να γυρίσεις το χρόνο πίσω, όταν ξεκινούσες τη δισκογραφική σου διαδρομή, θα ήθελες να αλλάξεις πράγματα;
ΕΖ: Σίγουρα έχω επιλέξει κάποια τραγούδια τα οποία και δεν ερμήνευσα ποτέ σε live μου. Αυτό δηλώνει πως η σύνδεση μου μαζί τους διήρκησε για λίγο. Άλλα πράγματα σε καλύπτουν στα 25 και άλλα όσο μεγαλώνεις. Κάποια εξακολουθούν να έχουν μια κοινή συνισταμένη και κάποια αλλάζουν εντελώς. Αυτό όμως δε με κάνει να θέλω να διορθώσω κάτι από την πορεία μου. Με κάνει απλώς να συνειδητοποιώ πως έχω αλλάξει. Κάποια πράγματα υπάρχουν ακόμη μέσα μου και με κάποια πλέον δε βρίσκω ταύτιση.
ΧΣ: Θα κλείσω με μία ακόμη παρακίνηση σου από το δελτίο τύπου για τις συναυλίες σου. «Να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε ρεφρέν». Ποιο θα ήταν αυτό το ρεφρέν που θα ήθελες να φωνάξουμε δυνατά;
ΕΖ: Όποιο νιώθει ο καθένας πως έχει την ανάγκη να φωνάξει πιο δυνατά. Είτε αυτό είναι το «Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις», είτε το «Μακριά μου να φύγεις», είτε το «Ποταμάκι κύλα» κλπ. Εσύ πιο θα φώναζες;
ΧΣ: Το «Φόρτε» από το δίσκο σου με τον Σταμάτη Κραουνάκη.
ΕΖ: Χαίρομαι πολύ που μου λες αυτό το τραγούδι. Και κλείνουμε δυναμικά «Φόρτε να ανέβουν οι φωνές».
Εισιτήρια και πληροφορίες για τη συναυλία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, θα βρείτε στον σύνδεσμο.
https://cometogether.live/event/5414/elewnora-zoyganelh-monh-lazaristwn%CE%84-kalokairi-2026
