Ξαναείδα πριν είκοσι χρόνια μια ταινία που είχα δει πριν εικοσιεφτά χρόνια. Έκτοτε δεν την ξαναείδα. Αλλά, κάθε φορά που μπαίνει στη συζήτηση κάποιο φαιδρό ερώτημα τύπου ποια ταινία τα έκανε όλα ώπα, πάντα κι εγώ φαιδρά απαντάω ότι το σινεμά έπρεπε να σταματήσει στο απόλυτο αριστούργημα <<Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς>>. Ή, το σινεμά έπρεπε να ξανα ξεκινήσει από το απόλυτο αριστούργημα <<Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς>>.
Κι επειδή τα δυο προηγούμενά κείμενα του ooze στον Εξώστη ήταν φανταστικοί διάλογοι από την Αδάμαντος 4, στον Λυκαβηττό, σηκώνομαι για κεφαλιά στο κόρνερ.
Είναι τόσο κουκουρούκου αυτό που συμβαίνει στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, που είναι λες και είναι βγαλμένο από εκείνο το επεισόδιο στο οποίο η Δήμητρα και ο Βλάσσης προσπαθούν να γράψουν μαζί κάποιο σενάριο. Και συνεχώς βάζουν άκυρα πράγματα. Θέλεις τώρα αυτός να κάνει εκείνο. Θέλεις τώρα να συμβαίνει το άλλο. Και είναι όλα άκυρα.
-Θέλεις τώρα πίσω από ένα γραφείο κάποιας εταιρείας να υπάρχει μια μυστική μικρή πόρτα;
-Ναι, αλλά το γραφείο να είναι σε κάποιον μισό όροφο.
-Μισό όροφο; χαχαχα. Μέσα. Και όταν ανοίγεις την πόρτα να μπαίνεις στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς.
-ΦΟΒΕΡΟ (με φωνή Βλάσση)
Και όχι μόνο κάποιοι είχανε αυτή την θεοπάλαβη ιδέα. Αλλά καταφέρανε και την γυρίσανε. Κι όχι μόνο καταφέρανε και την γυρίσανε, αλλά είναι και αψεγάδιαστο αριστούργημα. Σα να βλέπεις την πιο φυσιολογική ιστορία που υπάρχει.
Θέλω να κλείσω με μια σκηνή από άλλη ταινία των Καουφμαν – Τζονζε. Μια σκηνή από άλλη ταινία που ξεκινάει όμως από το πλατό του Τζον Μάλκοβιτς.
(είσαι αυτό που αγαπάς, όχι αυτό που σε αγαπάει) ADAPTATION
Υ.Γ.
πόσο απολαμβάνω να βλέπω την Κάθριν Κίνερ σε ό,τι κι αν κάνει ρε σεις.
