Γράφει η Κατερίνα Βιτζηλαίου
(Instagram & Facebook account: the.booklist_)
Βιβλιοπρόταση: Han Kang(Νόμπελ Λογοτεχνίας 2024)“Λευκό” (μετάφραση: Δέσποινα Κανελλοπούλου) , Eκδόσεις: Καστανιώτη 2025, σελίδες: 176
Ομίχλη, λευκή πόλη, ψυχή, μητρικό γάλα, κερί, παγετός, φτερά, χιόνι, χιονονιφάδες, κύμα, λευκό σκυλί, τέφρα, αλάτι, φεγγάρι, χνότο, κουρτίνα, πουλιά, λευκές μανόλιες, λευκό χάπι, κύβοι ζάχαρης, φώτα, λάμψη, βότσαλο, λευκό οστό, άμμος, λευκά μαλλιά, σύννεφα, γλόμπος, λευκές νύχτες, σελίδα, ρύζι, είναι κάποια από τα λευκά θραύσματα μνήμης τα οποία η Χαν Γκανγκ ενώνει περίτεχνα για να μας παρουσιάσει μια προσωπική και πολύ πονεμένη της ιστορία: τον θάνατο της πρόωρα γεννημένης μεγάλης της αδερφής, που έφυγε από τη ζωή μόλις δύο ώρες μετά τη γέννησή της.
Άσπρα αντικείμενα τα οποία κρύβουν μια ιστορία και εικόνες που ξεπηδούν σαν αποσπάσματα μνήμης, συνθέτουν ένα παζλ γύρω από τα κεντρικά σύμβολα του λευκού: το φως, την ελπίδα, την ψυχή.
Η συγγραφέας, κατά την παραμονή της σε μια ευρωπαϊκή πόλη με σκληρό χειμώνα, ανακαλεί στην μνήμη της αυτή την οικογενειακή τραγωδία, προσπαθώντας να μπει στην θέση των γονιών της και τα κατανοήσει τα συναισθήματα τους για την απώλεια του παιδιού της, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίσει και την αδερφή που δεν πρόλαβε, κάνοντας έναν νοητό διάλογο μαζί της:
“Αν είχες ζήσει εσύ, εγώ δεν θα υπήρχα. Αν ζω εγώ, πάει να πει πως εσύ δεν μπορείς να υπάρξεις. Μόνο για λίγο, φευγαλέα, σ’ εκείνο το γαλαζωπό κενό ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, μπορούμε να διακρίνουμε η μια την άλλη.”
Η αφήγηση είναι αυτοβιογραφική και αποσπασματική, απλή αλλά σπαρακτική, καθώς αναδύεται μέσα από τα λευκά αντικείμενα, αλλά και από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που πλαισιώνουν το βιβλίο.
Πρόκειται για ένα αργοπορημένο μνημόσυνο για την μεγάλη της αδερφή, μια κατάθεση ψυχής που με απλότητα και λυρισμό, μετατρέπει την προσωπική απώλεια σε πανανθρώπινο μοίρασμα για τον αποχαιρετισμό όλων των ανθρώπων μας που έφυγαν νωρίς.
Η έκδοση ολοκληρώνεται με το εξαιρετικό επίμετρο, όπου περιλαμβάνεται η ομιλία της Χαν Γκανγκ κατά τη βράβευσή της με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, φωτίζοντας τη σκέψη και τον τρόπο που γεννήθηκε το συγκεκριμένο έργο αλλά και όλα τα έργα της.
Η συγγραφέας στην ομιλία της ενδεικτικά εξομολογείται:
“Πώς μπορεί να είναι ο κόσμος τόσο βίαιος και επικίνδυνος καιταυτόχρονα, τόσο όμορφος;”
“Όταν γράφω, χρησιμοποιώ το σώμα μου. Χρησιμοποιώ όλα τα αισθητηριακά ερεθίσματα: όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, αφή… Καθετί που προσλαμβάνω ως θνητό ον προσπαθώ να το ενσταλάζω στις φράσεις μου.”
Το “Λευκό” είναι ένα βιβλίο αισθαντικό και αέρινο που αναδύει μια βαθιά μελαγχολία και με το οποίο η συγγραφέας αποτίνει φόρο τιμής στην τόσο πρόωρα χαμένη αδερφή της.
Το βιβλίο δεν μιλάει μόνο για την απώλεια, αλλά και για τη δύναμη της ψυχής να δημιουργήσει ζωή μέσα από τις στάχτες της καταστροφής.
Πρόκειται για ένα υπέροχο ταξίδι μέσα από πρίσματα λευκών αντικειμένων, εκεί που συναντιούνται η μνήμη και η λογοτεχνία.
Η συγγραφέας του βιβλίου, η HanKang γεννήθηκε το 1970 στη Γκουάνγκτζου της Νότιας Κορέας και σε ηλικία 10 ετών μετακόμισε με την οικογένεια της στη Σεούλ. Προέρχεται από λογοτεχνικό περιβάλλον, καθώς και ο πατέρας της είναι φημισμένος λογοτέχνης. Σπούδασε Κορεατική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Γιόν Σε.
Παράλληλα με τη συγγραφή, έχει αφιερωθεί στην τέχνη και τη μουσική, γεγονός που αντανακλάται σε όλη τη λογοτεχνική της πορεία. Ζει στη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα και είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του Ινστιτούτου Τεχνών της πόλης.
Στις 10.10.2024 η Σουηδική Ακαδημία, απένειμε στην Han Kang το Νόμπελ Λογοτεχνίας για “την έντονη ποιητική της πεζογραφία που αντιμετωπίζει το ιστορικό τραύμα και εκθέτει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ζωής”. Η Han Kang είναι η πρώτη Ασιάτισσα που κερδίζει το Νόμπελ Λογοτεχνίας και μόλις η 18η γυναίκα νικήτρια του θεσμού.
