Η Δυτική Θεσσαλονίκη εδώ και χρόνια, παρότι είναι μια ζωντανή, πυκνοκατοικημένη περιοχή με χιλιάδες κατοίκους που εργάζονται, σπουδάζουν και μεγαλώνουν παιδιά, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα: κυκλοφοριακό χάος, έλλειψη πρασίνου, υποβαθμισμένες γειτονιές και αδύναμες κοινωνικές υπηρεσίες. Οι υποσχέσεις έρχονται και φεύγουν, αλλά τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ στο Δυτικά, οι μετακινήσεις είναι ένας καθημερινός Γολγοθάς. Οι βασικοί δρόμοι όπως η Λαγκαδά και η Μοναστηρίου είναι πάντα μποτιλιαρισμένοι, δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι, ενώ το μετρό δεν περνάει καν από τις δυτικές συνοικίες. Ο κόσμος στηρίζεται στον ΟΑΣΘ, που όμως δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της περιοχής. Παράλληλα, η δυσοσμία εμφανίζεται ξανά και ξανά, χωρίς κανείς να λέει τι πραγματικά φταίει ή να παίρνει ευθύνες.
Στο κομμάτι της καθημερινότητας, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Σχολεία με ελλείψεις, παιδικές χαρές σε κακή κατάσταση, πολιτιστικά και αθλητικά κέντρα που υπολειτουργούν ή είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Οι κοινωνικές δομές – όπως φαρμακεία και παντοπωλεία για όσους έχουν ανάγκη – είναι υποστελεχωμένες. Οι κάτοικοι νιώθουν ότι ζουν σε μια πόλη δεύτερης κατηγορίας.
Το πιο απογοητευτικό; Ενώ η χώρα έχει πρόσβαση σε τεράστια ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν είναι ξεκάθαρο πόσα από αυτά πηγαίνουν πραγματικά στη Δυτική Θεσσαλονίκη. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν αυτονόητα: υποδομές, αξιοπρέπεια και ίση μεταχείριση. Η περιοχή χρειάζεται φωνή, σχέδιο και έργα με διάρκεια. Όχι άλλα λόγια. Αν δεν γίνει τώρα, τότε πότε;
