γράφει η Μαρία Ράπτη
Εδώ κάποτε ήρθε και στάθηκε μια κόρη που τη βασάνιζε βαριά αγάπη, πεθυμιά αφόρητη για έναν νέο που δεν έπρεπε, δεν ήτανε για εκείνη.
Ήτανε από άλλες τάξεις. Πίστευε σε άλλους θεούς -κι η πόλη δεν θα μπορούσε, δεν ήθελε να αφήσει την αγάπη αυτή να ζήσει. Κι έτσι κυνήγησε και σκότωσε τον νέο.
Κι η αγάπη τους, καταραμένη, ανυπεράσπιστη, καταδικάστηκε για πάντα.
Λένε πως όταν έμαθε που εκείνος δεν υπήρχε πια, η κόρη ένιωσε μονομιάς το αίμα της να πικραίνει, να γίνεται στυφό και μαύρο. Ένιωσε το αίμα της να γίνεται φαρμάκι.
Κι ήρθε και στάθηκε εδώ, στη λεωφόρο, γύμνωσε τα χέρια της και πήρε το λεπίδι να σκίσει τις φλέβες της. Να την κοιτάζει η πόλη όταν θα έδιωχνε από μέσα της εκείνο το μαύρο αίμα, το αίμα το πικρό, το μολυσμένο. Όταν θα πήγαινε να βρει εκείνον.
Μα όταν οι φλέβες της άνοιξαν και μάτωσαν, λένε πως δεν υπήρχε εκεί φαρμάκι. Δεν ήταν μαύρο χρώμα, μήτε στυφό, μήτε πικρό. Ήτανε κόκκινο, γυαλιστερό· σιρόπι κερασένιο που ευωδίαζε.
Κι η κόρη που ξεψυχούσε χαμογέλασε, κοιτάζοντας το αίμα της να έχει ζαχαρώσει απ’ την αγάπη.
Σε μια προσπάθεια εξωραϊσμού της πόλης, ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ κατασκευάζει και τοποθετεί την Κρήνη Χαμιδιέ στο τέλος της Λεωφόρου Hamidye (σημερινή Εθνικής Αμύνης). Ο θεμέλιος λίθος τοποθετείται σε ειδική τελετή το 1889 και η κρήνη ολοκληρώνεται μέχρι το 1890. Συνδυάζει στοιχεία νεοκλασικά και οθωμανικά, ενώ το άνω μέρος καταλήγει σε οβελίσκο αιγυπτιακού τύπου.
Η κρήνη εξυπηρετεί και πρακτικές ανάγκες των κατοίκων της περιοχής. Γύρω της διαμορφώνεται η Πλατεία Ταξίμ.
Τα εγκαίνιά της θα μείνουν στην ιστορία, καθώς εκείνη την ημέρα από την κρήνη αναβλύζει σιρόπι από κεράσι.
Μένει στην αρχική της θέση μέχρι το 1936, οπότε ο Δήμος Θεσσαλονίκης την αφαιρεί, προκειμένου να διευκολυνθεί η διάνοιξη της Εγνατίας Οδού. Η κρήνη αφήνεται αρχικά στα παλιά γήπεδα της ΧΑΝΘ και στη συνέχεια σε εργοτάξιο του Δήμου στην Τούμπα, όπου μένει παρατημένη, με αποτέλεσμα να υποστεί φθορές από τα καιρικά φαινόμενα. Τελικά κατακερματίζεται, αφού μέλη της αφαιρούνται, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν αλλού.
Η κρήνη τελικά συναρμολογείται και επανατοποθετείται το 1977 στη σημερινή της θέση, πολύ κοντά στην αρχική και η περιοχή αρχίζει να αποκαλείται «σιντριβάνι». Η σημερινή μορφή της έχει μικρές διαφορές από την αρχική, καθώς το πάνω μέρος της κατασκευής είναι αντίγραφο.
Οι φωτογραφίες από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες Θεσσαλονίκης».
