Το ντοκιμαντέρ και γενικότερα το βίντεο το ανακάλυψα αργά, πριν 5 χρόνια περίπου.
Από μικρός που έμπαινα στο λεωφορείο με τα walkman με γοήτευε και με ταξίδευε ο συνδυασμός κίνηση-μουσική-εικόνα.
Η αισθητική ικανοποίηση την οποία παίρνω όταν βρίσκω ένα καλό κάδρο για την κάμερα, όταν κάνω ένα καλό μοντάζ, όταν βρίσκω την κατάλληλη μουσική για την κατάλληλη εικόνα, με γεμίζει πάρα πολύ.
O ιταλικός νεορεαλισμός και το cinema verite μου άρεσαν πάντα και συνεχίζουν να μου αρέσουν. Η κάμερα στο δρόμο γενικότερα είναι αυτό που μου αρέσει να βλέπω και να κάνω κι εγώ. Το “Shadows” του Κασσαβέτη ήταν η ταινία που με ώθησε στο τι θέλω να κάνω. Από ντοκιμαντέρ θα αναφέρω το “Α Valparaiso” του Joris Ivens, το “Daguerreotypes” της Agnes Varda και το τηλεοπτικό αριστούργημα του Ken Loach “Cathy Come Home”. Οι Βρετανοί πιστεύω ότι είναι οι καλύτεροι ντοκιμαντερίστες.
Το ντοκιμαντέρ προέκυψε όταν έμεινα για 9 περίπου μήνες στο Ταλίν της Εσθονίας. Για 2 μήνες γυρνούσα με ένα βαρύ τρίποδα και την κάμερα σε ολόκληρη την πόλη του Ταλίν με το μοντάζ να ολοκληρώνεται μέσα σε 5 μήνες.
Πολλές φορές βγαίνω με μια μικρή κάμερα στους δρόμους και απλά τραβάω εικόνες. Μετά γυρνάω σπίτι και φτιάχνω μικρά βίντεο ψάχνοντας την ιδανική μουσική να τα συνοδέψει.
Η Θεσσαλονίκη με το πολύ δημοφιλές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ θα έπρεπε να αποτελεί ένα φυτώριο για νέα παιδιά να ασχοληθούν με την έβδομη τέχνη. Δυστυχώς μετά την εβδομάδα του Φεστιβάλ το μόνο που μετράμε είναι πόσες ταινίες είδαμε. Έχουμε ένα από τα καλύτερα Φεστιβάλ στον κόσμο, αλλά ο κάθε νέος που σκέφτεται να γίνει κάποια στιγμή κινηματογραφιστής δεν έχει κανένα δάσκαλο, κανένα κτίριο και τελικά κανένα κίνητρο να συνεχίσει να το σκέφτεται.
