Ο μύθος έχει να κάνει με το ότι ο καλλιτέχνης Υβ Κλάιν (Yves Klein) έκανε πρόβα το διάσημο άλμα του από ένα παράθυρο του δεύτερου ορόφου στο πεζοδρόμιο ενός προαστίου του Παρισιού μερικές φορές πριν φωτογραφηθεί.
Το πραγματικό «άλμα στο κενό» συνέβη τον Οκτώβριο του 1960 και αποτυπώθηκε από τους αγαπημένους «φωτογράφους κασκαντέρ» του καλλιτέχνη, Harry Shunk και János Kender. Το δίδυμο των φωτογράφων ορκίστηκε σε μυστικότητα από τον καλλιτέχνη, σε μια «ομερτά πρωτοπορίας» η οποία κράτησε χρόνια.
Ώστε έτσι, έ;
Το μυστήριο του άλματος, σύμφωνα με αυτήν τη συμφωνία, δεν αποκαλύφθηκε ποτέ μέχρι μια έκθεση που πραγματοποιήθηκε 50 χρόνια αργότερα: Οι φωτογράφοι είχαν «πειράξει» μια σειρά εικόνων στο σκοτεινό δωμάτιο και είχαν δημιουργήσει μία τελική μέσω πολλών άλλων καρέ. Ένα από έναν άδειο δρόμο, με ποδήλατο, και το άλλο από τον Κλάιν να πηδάει σε ένα τεντωμένο μουσαμά που κρατιέται από φίλους.
Πολλοί από τους πρώτους θεατές της φωτογραφίας του Κλάιν ήταν σχεδόν έτοιμοι να δεχτούν το τέχνασμα του. Τη δημοσίευσε σε μια και μοναδική έκδοση τετρασέλιδης εφημερίδας, η οποία είχε αφεθεί σε περίπτερα, κάτι σαν πρώιμο free press.
Η επικεφαλίδα έγραφε: «Ένας άνθρωπος στο διάστημα!» προβλέποντας την τροχιά του Γιούρι Γκαγκάριν του επόμενου έτους. «Σήμερα ο ζωγράφος πρέπει, στην πραγματικότητα, να πάει στο διάστημα για να ζωγραφίσει» έγραψε ο Κλάιν «αλλά πρέπει να είναι ικανός για αιώρηση πρώτα από όλα».
