Σκηνοθεσία: Ramin Bahrani
Ηθοποιοί: Andrew Garfield, Michael Shannon, Laura Dern
Γνωρίζετε ότι το 1% του πληθυσμού της γης, κατέχει την ίδια ποσότητα πλούτου με αυτή του υπόλοιπου 99%; Ελπίζω εδώ μέσα κάνεις να μην ανήκει στο πρώτο νούμερο που σας παρέθεσα, γιατί το έργο αυτό μιλά αποκλειστικά για το δεύτερο …. Με αυτά τα λόγια υποδέχτηκε το κοινό στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (όπου και η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα), ίσως ο πιο εμπνευσμένος σκηνοθέτης του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου αυτή τη στιγμή. Στη συνεχεία, καθώς τα φώτα χαμηλώνουν, έρχονται οι εικόνες, οι μουσικές και τα συναισθήματα αυτού του μυώδους, περίπλοκου δράματος, για να επιβεβαιώσουν του λόγου το αληθές…
Η υπόθεση του φιλμ εξελίσσεται γύρω από δύο εξίσου βασικούς χαρακτήρες στους κοινωνικούς, ηθικούς και οικονομικούς αντίποδες. Ο ένας, ο οικοδόμος Ντένις Νάς (ο Άντριου Γκάρφιλντ του τελευταίου Σπάιντερμαν) βλέπει να πέφτουν στο κενό όλες του οι προσπάθειες να κρατήσει το πατρικό του σπίτι, στο οποίο ζει με τη μητέρα του (Λόρα Ντερν) και το μικρό του γιο. Η έξωση τελικά δεν αργεί να έρθει -με τον σκηνοθέτη να μεταφέρει λεπτό προς λεπτό όλες τις λεπτομέρειες επενδυμένες από ένα μουσικό υπόβαθρο που θυμίζει καρδιακούς παλμούς- και όταν οι αστυνομικοί του χτυπούν την πόρτα, τότε έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπος με το άλλον. Τον Ρίκ Κάρβερ (Μάικλ Σάνον) έναν διεφθαρμένο κτηματομεσίτη, καλυπτόμενο από την ψευτοευγένεια και την ανηθικότητα της δικαστικής απόφασης. Η απελπισμένη οικογένεια τελικά φεύγει από το σπίτι και καταλήγει σε εργατικές κατοικίες που φιλοξενούν ολοένα και περισσότερα θύματα της ανέχειας.
Ο Ντένις απελπισμένος και άνεργος, αποδέχεται να καθαρίζει μέχρι και σπίτια πνιγμένα στα σκατά για να εξασφαλίσει έστω και 50 δολάρια (τρομακτικός ο ο συσχετισμός της σιχαμένης εικόνας με την αυτοαηδία που νιώθει). Η ανάγκη του για άμεσα χρήματα τον αναγκάζει τελικά να κάνει συμφωνία με το διάβολο, δουλεύοντας για τον Ρικ και παίρνοντας το ρόλο του προσώπου που ο ίδιος μισεί περισσότερο.
Ο Μπαχράνι στήνει ένα φιλμ που μίλα για τις ψεύτικες υποσχέσεις, σε μια χώρα της μεσιτείας και της χρεοκοπίας. Ο πειρασμός, η ντροπή, ο εξευτελισμός και η απληστία ανακυκλώνονται μέσα σε μια αρρωστημένη σχέση μαθητή- μέντορα καθώς ο Ντένις χάνεται αφοπλισμένος μπροστά στην απάνθρωπη στάση ζωής του Ρικ: η επιβίωση είναι το παν, τα λεφτά είναι το παν. Τα σπίτια δεν είναι κατοικίες οικογενειών άλλα μεγάλα κουτιά, περιουσιακά στοιχειά που εύκολα καταλήγουν στα σωστά χέρια, όταν η περίοδος μεγάλης κρίσης των πολλών γίνεται χρυσή ευκαιρία πλουτισμού των λίγων. Τα πλάνα του Μπαχράνι παραβιάζουν και καταπατούν, αφήνοντας πίσω τους αμήχανους, συντετριμμένους ανθρώπους στους οποίους η ηθική δεν έχει θέση. Ίσως γι αυτό το λόγο το φινάλε μοιάζει λιγότερο ρεαλιστικό από ότι το υπόλοιπο φιλμ.
Καταφέρνοντας να αποσπάσει εξαιρετικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές του και οντάς σχεδόν άψογο τεχνικά, τα 99 σπιτικά αποδείχτηκαν απλά ως μια από τις καλύτερες ταινίες του περσινού φεστιβάλ.
