(Μέρος 2ο – Ελληνικό Διαγωνιστικό)
Το 6ο Thessaloniki Free Short Festival θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στον Πολυχώρο WE (Λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου 3 & Γρηγορίου Λαμπράκη, Θεσσαλονίκη / πλησίον του σταθμού μετρό «Πανεπιστήμιο») από τις 20:00 έως τις 23:30. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα προβληθούν οι 12 Επίσημες Επιλογές (6 Ελληνικές και 6 Διεθνείς ταινίες μικρού μήκους), καθώς και ακόμη 3 ταινίες μικρού μήκους και 3 μουσικά Video Clip, σε συνεργασία με το Γαλλικό Φεστιβάλ ταινιών Hallucinea Film Festival.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Οι 12 ταινίες μικρού μήκους που θα προβληθούν δημιουργήθηκαν όλες στο πλαίσιο των κινηματογραφικών σπουδών των δημιουργών τους. Στο δεύτερο μέρος των συνεντεύξεων, οι δημιουργοί πέντε ταινιών του Ελληνικού Διαγωνιστικού μιλούν στον Εξώστη για τις ταινίες τους, τις αφετηρίες τους και τη διαδρομή τους στον κινηματογράφο, ενώ παρουσιάζεται μέσα από τα λόγια του δημιουργού της και η μεγάλη νικήτρια ταινία του Ελληνικού Φοιτητικού Διαγωνιστικού “Or How to Diseppear”:
- Sleeppers
Σύνοψη:
Μια μέρα από τη ζωή του Άγγελου και της Ιωάννας, καθώς ο καθένας τους προσπαθεί να διαχειριστεί τον καβγά της προηγούμενης νύχτας.
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κωνσταντίνου
Σενάριο: Δημήτρης Κωνσταντίνου
Πρωταγωνιστούν: Σταύρος Δημόπουλος, Ελένη Γεωργίου
Παραγωγός: Δημήτρης Κωνσταντίνου
Πανεπιστήμιο: Τμήμα Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Χώρα: Ελλάδα
Για την ταινία Sleeppers μάς μίλησε o Δημήτρης Κωνσταντίνου, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αυτή τη στιγμή είναι φοιτητής στο Τμήμα Κινηματογράφου της σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ. Οι ταινίες του έχουν διαγωνιστεί σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας. Μερικές από τις πιο πρόσφατες είναι: Οι Μονόκεροι Υπάρχουν, ΤΑΙΝΙΑ και Sleeppers.
Η ταινία σας δημιουργήθηκε ενώ βρισκόσασταν ακόμη σε περίοδο σπουδών ή διαμόρφωσης της κινηματογραφικής σας ταυτότητας. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία και τι θεωρείτε ότι αποκαλύπτει για εσάς ως νέο/νέα δημιουργό;
Η ταινία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του όγδοου εργαστηρίου σκηνοθεσίας του Τμήματος Κινηματογράφου Α.Π.Θ, το οποίο έχει ως θέμα την δημιουργία μιας ταινίας μικρού μήκους. Πολύ πριν το εργαστήριο είχα καιρό στο μυαλό μου μια ταινία και την ιδέα να παρακολουθούμε πως αλλάζει ένας άνθρωπος μέσα στη διάρκεια μιας μέρας όταν ξεκινάει ένα ταξίδι από την πόλη στο χωριό του και μετά επιστρέφει πίσω στη πόλη. Μέσα από το εργαστήριο πήρε και τη τελική μορφή που θα δείτε και στη ταινία. Το Sleeppers αποκαλύπτει ότι σαν δημιουργός μου αρέσει να πειραματίζομαι με το «μέσο» και ότι προσπαθώ να κάνω μη συμβατικές ταινίες.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδρομή από την αρχική ιδέα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντήσατε στην πορεία;
Το να κάνεις σινεμά είναι δύσκολο. Νομίζω εκεί που προσωπικά συνάντησα τη μεγαλύτερη δυσκολία ήταν ότι πρώτη φορά έπρεπε να εξηγήσω σε τόσα πολλά άτομα το πως βλέπω τη ταινία μου στο κεφάλι μου. Ήταν σίγουρα μια νέα εμπειρία για μένα αλλά κατέληξε πολύ ευχάριστη. Παραγωγικά το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν να βρούμε τον πρωταγωνιστή μας, μια διαδικασία που μας πήρε πολύ , πολύ χρόνο. Η ταινία πήρε αναβολή μια μπορεί και δύο φορές.
Υπήρξε κάποια στιγμή στη διαδικασία του σεναρίου, των γυρισμάτων ή του μοντάζ που σας έκανε να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο για το είδος του κινηματογράφου που θέλετε να κάνετε;
Δεν νομίζω να ανακάλυψα κάτι καινούριο για το σινεμά που θέλω να κάνω. Αποδέχτηκα για αρχή πως οι ταινίες μου είναι με κάποιο τρόπο «περίεργες» αλλά σίγουρα διασκεδαστικές και ότι δεν χωράνε σε κάποιο συγκεκριμένο καλούπι – όταν δείτε τη ταινία θα καταλάβετε. Σίγουρα αποφάσισα πως θέλω να κάνω περισσότερο σινεμά.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της ομάδας που εργάστηκε για την ταινία και με ποιον τρόπο επηρέασε η συνεργασία μεταξύ σας το τελικό αποτέλεσμα;
Τα παιδιά ήταν όλα πραγματικά εκπληκτικά. Έχει περάσει τόσος καιρός που δεν θυμάμαι που ξεκινάνε οι δικές μου ιδέες και ποιες ιδέες ήρθαν από τα παιδιά της ομάδας. Είμαι ευγνώμων που όλοι ήμασταν στην ίδια σελίδα και θέλαμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη ταινία.
Ποιο ήταν το βασικό ερώτημα ή η ανάγκη που θέλατε να εξερευνήσετε μέσα από αυτή την ταινία; Αν το κοινό έπρεπε να κρατήσει ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή μία εικόνα από την ταινία σας μετά την προβολή, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Το πείραμα της ταινίας ήταν να δω αν λειτουργεί το «πάντρεμα» δύο διαφορετικών πλοκών αυτό του χωρισμού του Άγγελου και της Ιωάννας και συμφιλίωση του Άγγελου με τον θάνατο του παππού του. Ήθελα να δω πως συνομιλούν αυτά τα δύο μεταξύ τους και πάντα μέσα στον περιορισμένο αφηγηματικό χρόνο που προσφέρει η μικρού μήκους αφήγηση. Αν θα ήθελα να κρατήσει το κοινό κάτι θα ήταν η εξής σκέψη: μπορεί να συμβαίνουν πολλά στη μέρα σου που σε βαραίνουν αλλά πάντα τα αστεράκια στο ταβάνι του παιδικού σου δωματίου φωσφορίζουν στο σκοτάδι και σε περιμένουν.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας στον κινηματογράφο; Υπάρχει κάποιο νέο project ή κάποια κατεύθυνση που θα θέλατε να ακολουθήσετε στο επόμενο βήμα της δημιουργικής σας πορείας;
Πάντα υπάρχουν νέα σχέδια είτε αυτά είναι πάνω στη σκηνοθεσία ή στη παραγωγή ταινιών άλλων φίλων. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω τη διπλωματική μου ταινία ένα εγχείρημα που θα με απασχολήσει για τα επόμενα χρόνια.
- Elati (Fir Tree) / Ελάτη
Σύνοψη: Σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό, μια έφηβη και ο πατέρας της συνυπάρχουν μέσα στη σιωπή και τα ανείπωτα συναισθήματα, μέχρι που η εύθραυστη ισορροπία τους αρχίζει να καταρρέει.
Σκηνοθεσία: Δήμος Γκάνας
Σενάριο: Δήμος Γκάνας
Πρωταγωνιστούν: Ηρώ Σαλάκου, Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Σπύρος Γκάνας, Πόπη Δημοπούλου, Μαρίνα Σιώτου, Βάσω Λυγούρη, Νίκος Κολιούκος, Ρούλα Σπυροπούλιου
Παραγωγοί: Δήμος Γκάνας, Νέλλη Γόντικα, Άγγελος Ζορμπάς
Πανεπιστήμιο: Τμήμα Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Χώρα: Ελλάδα
Βραβεία στο Thessaloniki Free Short Festival 2026: Καλύτερο Σενάριο (Ελληνικό Διαγωνιστικό), Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία (Ελληνικό Διαγωνιστικό).
Για την ταινία Elati (Fir Tree) μας μίλησε ο Δήμος Γκανάς, ο οποίος είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση στη σκηνοθεσία. Παράλληλα, εργάζεται σε οπτικοακουστικές παραγωγές ως βοηθός σκηνοθέτη, script supervisor και μοντέρ. Η ταινία του Enduro έχει προβληθεί και διακριθεί σε διάφορα φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ αυτή την περίοδο ολοκληρώνει την πτυχιακή του ταινία μικρού μήκους Elati. Το 2026 συμμετείχε στο πρόγραμμα Looking China 2026, στο πλαίσιο του οποίου δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους ντοκιμαντέρ. Αυτή την περίοδο προετοιμάζει την τρίτη του ταινία μικρού μήκους, Insomnia Dorm, η οποία έχει λάβει χρηματοδότηση από το ΕΚΚΟΜΕΔ.
Η ταινία σας δημιουργήθηκε ενώ βρισκόσασταν ακόμη σε περίοδο σπουδών ή διαμόρφωσης της κινηματογραφικής σας ταυτότητας. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία και τι θεωρείτε ότι αποκαλύπτει για εσάς ως νέο/νέα δημιουργό;
Η Ελάτη αποτελεί την πτυχιακή μου ταινία στη Σκηνοθεσία, της Νέλλης Γόντικα στην Ενδυματολογία και την Σκηνογραφία και του Αγγέλου Ζορμπά στη διεύθυνση Φωτογραφίας. Προσωπικά, με ωθεί η επαρχία, πιο συγκεκριμένα, τα χωριά. Ο τρόπος ζωής και η στασιμότητα τους. Έχοντας μεγαλώσει ο ίδιος σε χωριό της Β. Ελλάδος, το περιβάλλον μου είναι οικείο και άξιο παρατηρήσης, αφού πλέον ζω στην πόλη.
Η Ελάτη είναι η δεύτερη μικρού μήκους ταινία μου και θεωρώ ότι αποκαλύπτει αργά και σταθερά ένα, ας το πούμε, σκηνοθετικό ύφος. Διαλυμένες οικογένειες, έφηβοι πρωταγωνιστές, στιγμιαίοι έρωτες, ελληνική επαρχία είναι στοιχεία που υπάρχουν έντονα στη ταινία αυτή. Στοιχεία στα οποία επιστρέφω συχνά όταν είμαι στο στάδιο κάποιας γραφής ενός σεναρίου.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδρομή από την αρχική ιδέα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντήσατε στην πορεία;
Το να δημιουργείς μια ταινία, είτε μικρής φόρμας είτε μεγάλης, δεν θα είναι ποτέ εύκολο στην Ελλάδα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξης και της προετοιμασίας της ταινίας γνωρίζαμε πως θα είναι ένα απαιτητικό project. Θα έπρεπε να εξυπηρετεί τα κριτήρια όλων των τριών πτυχιακών. Επειδή είχαμε συνεργαστεί ξανά με την καλλιτεχνική ομάδα, η συνολική διαδρομή ήταν ομαλή. Cha cha real smooth. Αυτό διότι γνωρίζαμε όλοι την αισθητική του καθενός, τις ανάγκες του, καθώς και τις αδυναμίες του. Καταρχάς θα ήταν ένα project εκτός έδρας, δηλαδή εκτός Θεσσαλονίκης. Η μεγαλύτερη δυσκολία για εμάς αφορουσε την τοποθεσία των γυρισμάτων. Καταλήξαμε λοιπόν στην ορεινή Αρκαδία, 8 ώρες μακριά οδικώς. Γνωρίζαμε το ρίσκο, αλλά με ένα πολύ καλό σχεδιασμό στην προπαραγωγή τα καταφέραμε και βγήκαμε ζωντανοί.
Υπήρξε κάποια στιγμή στη διαδικασία του σεναρίου, των γυρισμάτων ή του μοντάζ που σας έκανε να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο για το είδος του κινηματογράφου που θέλετε να κάνετε;
Θεωρώ πως αυτό το ανακάλυψα όταν η ταινία είχε πια ολοκληρωθεί. Όσο βρίσκομαι στη διαδικασία της δημιουργίας δύσκολα μπορώ να δω τα πράματα αντικειμενικά. Με την ολοκλήρωση και την προβολή της ταινίας, κατάλαβα πως μου αρέσει πολύ η λαογραφία της Ελλάδας και πως θα ήθελα να την εξερευνήσω περισσότερο σε επόμενο project, και πιο συγκεκριμένα σε συνδυασμό με το κινηματογραφικό είδος του Horror.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της ομάδας που εργάστηκε για την ταινία και με ποιον τρόπο επηρέασε η συνεργασία μεταξύ σας το τελικό αποτέλεσμα;
Με την Νέλλη και τον Αγγελο πέρα από συνεργάτες είμαστε και καλοί φίλοι. Έχουμε κάνει πολλά project μαζί και θεωρώ πως χωρίς αυτούς, χωρίς καμία υπερβολή, η ταινία δεν θα υπήρχε. Επιπλέον, το σύνολο της ομάδας δούλεψε με επαγγελματισμό και με μεράκι σε όλα τα στάδια της παραγωγής. Θεωρώ πως αυτό μπορεί να διακριθεί στην ταινία. Η δημιουργία μιας ταινίας είναι ένα έργο συλλογικό. Αισθάνομαι σίγουρα τυχερός που έχω τέτοιους φίλους και συνεργάτες δίπλα μου.
Ποιο ήταν το βασικό ερώτημα ή η ανάγκη που θέλατε να εξερευνήσετε μέσα από αυτή την ταινία; Αν το κοινό έπρεπε να κρατήσει ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή μία εικόνα από την ταινία σας μετά την προβολή, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Σίγουρα υπάρχει μια ανάγκη των χαρακτήρων να εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Κάτι που συνήθως, ή δεν το κάνουν ή αν το κάνουν γίνεται την λάθος στιγμή. Ίσως αυτό να γίνεται και πολλές φορές και δική μου ανάγκη. Αν καταφέρει η ταινία να δημιουργήσει ένα συναίσθημα ή τροφή για σκέψη, προσωπικά είμαι ευχαριστημένος. Κρίνω ότι το τελευταίο πλάνο της ταινίας αξίζει ιδιαίτερη προσοχή και θα ήθελα να μείνει ιδιαίτερα στο κοινό το βλέμμα της πρωταγωνίστριας.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας στον κινηματογράφο; Υπάρχει κάποιο νέο project ή κάποια κατεύθυνση που θα θέλατε να ακολουθήσετε στο επόμενο βήμα της δημιουργικής σας πορείας;
Η αλήθεια είναι ότι ετοιμάζουμε ήδη ένα καινούργιο project. Μια horror μικρού μήκους που θα διαδραματίζεται στη θεσσαλονίκη και έχει την υποστήριξη του ΕΚΚΟΜΕΔ. Υπάρχουν και ιδέες και για επόμενα project μεγαλύτερης φόρμας. Θα ήθελα πολύ να εξερευνήσω το υπό-είδος του Horror, το folk horror στην Ελλάδα.
- The Monsters of the City / Τα τέρατα της πόλης
Σύνοψη: Σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό, μια έφηβη και ο πατέρας της συνυπάρχουν μέσα στη σιωπή και τα ανείπωτα συναισθήματα, μέχρι που η εύθραυστη ισορροπία τους αρχίζει να καταρρέει.
Σκηνοθεσία: Γιώργος Βλάσσης
Σενάριο: Γιώργος Βλάσσης
Μοντάζ: Γιώργος Βλάσσης
Πρωταγωνιστούν (Voice Over): Μαρία Όλγα Παρασύρη
Παραγωγός: Γιώργος Βλάσσης
Πανεπιστήμιο: Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο – Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας (ΣΚΙ).
Χώρα: Ελλάδα
Βραβεία στο Thessaloniki Free Short Festival 2026: Καλύτερο Μοντάζ (Ελληνικό Διαγωνιστικό)
Για την ταινία The Monsters of the City μας μίλησε ο Γιώργος Βλάσσης, κινηματογραφιστής με έδρα την Αθήνα, το έργο του οποίου εξερευνά τις συχνά απαρατήρητες λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής μέσα από πειραματικές και υβριδικές κινηματογραφικές φόρμες. Αυτή την περίοδο σπουδάζει στο πρόγραμμα «Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας» (ΣΚΙ) του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.
Η ταινία σας δημιουργήθηκε ενώ βρισκόσασταν ακόμη σε περίοδο σπουδών ή διαμόρφωσης της κινηματογραφικής σας ταυτότητας. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία και τι θεωρείτε ότι αποκαλύπτει για εσάς ως νέο/νέα δημιουργό;
Η ιδέα ξεκίνησε μάλλον τυχαία. Μια Κυριακή, ενώ ήμουν στον Λυκαβηττό με έναν φίλο και κοιτούσαμε την πόλη, μου έδειξε τον πύργο που χτίζεται στο Ελληνικό και τον αποκάλεσε “τέρας”. Λίγες μέρες μετά είδα το ντοκιμαντέρ Koyaanisqatsi του Godfrey Reggio και κάπως έτσι σκέφτηκα να βρω κι άλλα «τέρατα» της πόλης και να τα κάνω ταινία.
Στην αρχή είχα εντοπίσει πάνω από δέκα και είχα δώσει στο καθένα μια μοναδική υπερδύναμη, μέχρι που κατάλαβα ότι αυτό από μόνο του δεν αρκούσε. Τότε ο καθηγητής μου, κ. Παπαδόπουλος, μου πρότεινε να διαβάσω για την έννοια του πανοπτισμού στον Μισέλ Φουκώ και εκεί βρήκα το αφηγηματικό πλαίσιο που έλειπε. Μετά από πάρα πολλές δοκιμές και αλλαγές, η ταινία κατέληξε να μιλάει για τα όρια της ατομικής ελευθερίας και το πώς αυτά έρχονται σε σύγκρουση με τη διαρκή εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας.
Αυτό που κατάλαβα μέσα από τη διαδικασία, και ίσως να λέει κάτι για μένα, είναι ότι χρειάζεται να δίνεις χρόνο σε μια ιδέα, να τη δοκιμάζεις ξανά και ξανά και να μη φοβάσαι να την αλλάξεις μέχρι να βρει την τελική της μορφή. Και όταν τη βρει, το καταλαβαίνεις.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδρομή από την αρχική ιδέα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντήσατε στην πορεία;
Λόγω της ιδιαίτερης φύσης της ταινίας (χωρίς ηθοποιούς, φωτισμό, προκαθορισμένες σκηνές), η τελική της μορφή προέκυψε κατά τη διάρκεια του μοντάζ και διέφερε αρκετά από την αρχική ιδέα. Έβγαινα, κινηματογραφούσα και, αν κάτι δεν λειτουργούσε, το τραβούσα ξανά, κάτι που δεν μπορείς να κάνεις τόσο εύκολα σε μια πιο συμβατική παραγωγή. Παράλληλα, προσάρμοζα την αφήγηση στη μουσική και, αν προέκυπτε κάποια νέα ιδέα, ξαναέβγαινα για να κινηματογραφήσω νέο υλικό που να ταιριάζει με αυτήν.
Η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να συνδυάσω τρία εξίσου σημαντικά, κατά τη γνώμη μου, αφηγηματικά μέσα: την εικόνα, την αφήγηση και τη μουσική, με τέτοιο τρόπο ώστε να ισορροπούν μεταξύ τους και να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο.
Υπήρξε κάποια στιγμή στη διαδικασία του σεναρίου, των γυρισμάτων ή του μοντάζ που σας έκανε να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο για το είδος του κινηματογράφου που θέλετε να κάνετε;
Αν έλεγα ναι, θα ήταν ψέμα, οπότε θα απαντήσω πως όχι.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της ομάδας που εργάστηκε για την ταινία και με ποιον τρόπο επηρέασε η συνεργασία μεταξύ σας το τελικό αποτέλεσμα;
Πάλι, λόγω της φύσης της ταινίας, δεν χρειάστηκαν πολλοί συντελεστές. Οι λίγοι όμως που συμμετείχαν επηρέασαν πολύ το τελικό ύφος της. Η αφήγηση της Μαρίας Όλγας Παρασύρη, το sound design του Κώστα Ζάμπου, η μουσική των Afformance και ο γραφιστικός σχεδιασμός του Κωνσταντίνου Αργυρίου έδωσαν στην ταινία κάτι που μόνος μου σίγουρα δεν θα μπορούσα να πετύχω, και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.
Ποιο ήταν το βασικό ερώτημα ή η ανάγκη που θέλατε να εξερευνήσετε μέσα από αυτή την ταινία; Αν το κοινό έπρεπε να κρατήσει ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή μία εικόνα από την ταινία σας μετά την προβολή, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Η ταινία μιλά για τα όρια της ατομικής ελευθερίας και το πώς αυτά έρχονται σε σύγκρουση με τη διαρκή εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας. Θεωρώ πολύ σημαντικό να έχουμε επίγνωση αυτής της ανισορροπίας και να αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε κομμάτι ελευθερίας που χάνουμε δύσκολα επιστρέφεται. Αν έμενε κάτι στον θεατή μετά την προβολή, θα ήθελα να είναι μια μικρή αμφιβολία για το πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας στον κινηματογράφο; Υπάρχει κάποιο νέο project ή κάποια κατεύθυνση που θα θέλατε να ακολουθήσετε στο επόμενο βήμα της δημιουργικής σας πορείας;
Έχω μια ιδέα σε πολύ αρχικό στάδιο στο μυαλό μου και αυτό τον καιρό προσπαθώ να τη μετατρέψω σε σενάριο μικρού μήκους. Πάντως, δεν θα έχει να κάνει με τέρατα.
- As I am now, so shall you be / Εκεί που ήμουν ήσουνα, κι εκεί που είμαι θα ‘ρθεις
Σύνοψη: Μια αγχωμένη μητέρα αναζητά την αγνοούμενη κόρη της, ενώ ταυτόχρονα έρχεται αντιμέτωπη με τους βαθύτερους φόβους της.
Σκηνοθεσία: Λήδα Καμπερίδη
Σενάριο: Λήδα Καμπερίδη
Πρωταγωνιστούν: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Περσεφόνη Αποστολάκου, Αγγελική Δημητρακοπούλου,
Παραγωγοί: Αριστείδης Παυλάκης, Αγγελική Δημητρακοπούλου, Δέσποινα Κοτσαμπάση, Λήδα Καμπερίδη
Πανεπιστήμιο: SAE Creative Media Education
Χώρα: Ελλάδα
Για την ταινία As I am now, so shall you be μας μίλησε η Λήδα Καμπερίδη, κινηματογραφίστρια και μοντέρ. Έχει σπουδάσει Παραγωγή Κινηματογράφου (Film Production) στη SAE Creative Media Education. Παράλληλα, σπουδάζει στο Τμήμα Βιομηχανικής Διοίκησης και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πειραιώς και παρακολουθεί μαθήματα VFX Compositing στη YAFKA School.
Η ταινία σας δημιουργήθηκε ενώ βρισκόσασταν ακόμη σε περίοδο σπουδών ή διαμόρφωσης της κινηματογραφικής σας ταυτότητας. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία και τι θεωρείτε ότι αποκαλύπτει για εσάς ως νέο/νέα δημιουργό;
Νομίζω ότι πάντα με ενδιέφερε πολύ η έννοια της εσωτερικής σκέψης, και αυτό ήταν κάτι που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και τη δημιουργία αυτής της ταινίας. Το σενάριο ουσιαστικά μιλάει για την εσωτερική σκέψη μιας μητέρας, και όλα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν μέσα στο θέατρο είναι δραματοποιημένες σκέψεις, ιδέες και φόβοι της.
Επειδή έγραψα και γύρισα την ταινία ενώ ακόμη σπούδαζα, δεν είχα την προσωπική εμπειρία για να μπορέσω να γράψω άμεσα από τη θέση μιας μητέρας. Αυτό με οδήγησε στο να κάνω αρκετή έρευνα γύρω από τη μητρότητα, αλλά και γύρω από τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να λειτουργεί η σκέψη μιας γυναίκας που έχει βιώσει αυτό το συναίσθημα.
Νομίζω ότι τελικά αυτή η διαδικασία έρευνας είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς μου ως νέας δημιουργού, γιατί με ενδιαφέρει να ξεκινάω από κάτι εσωτερικό και να προσπαθώ να το μεταφέρω στην οθόνη με έναν πιο κινηματογραφικό και θεατρικό τρόπο.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδρομή από την αρχική ιδέα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντήσατε στην πορεία;
Νομίζω ότι σε όλη τη διαδικασία της προπαραγωγής και της παραγωγής δεν ήρθα αντιμέτωπη με κάποιο πολύ μεγάλο εμπόδιο. Το μεγαλύτερο ήταν τελικά η ίδια η συγγραφή του σεναρίου, γιατί χρειάστηκε να κάνω αρκετή έρευνα για να μπορέσω να προσεγγίσω τη σκέψη και την ψυχολογία της μητέρας που βλέπουμε στην ταινία.
Από εκεί και πέρα, στάθηκα πολύ τυχερή με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα. Οι περισσότεροι ήταν φίλοι μου και άνθρωποι που αγαπώ, αλλά κυρίως άνθρωποι που πίστευαν πραγματικά στο project και ήθελαν να το δουν να γίνεται. Αυτό έκανε όλη τη διαδικασία της παραγωγής πολύ πιο εύκολη και δημιούργησε ένα πολύ όμορφο κλίμα συνεργασίας.
Υπήρξε κάποια στιγμή στη διαδικασία του σεναρίου, των γυρισμάτων ή του μοντάζ που σας έκανε να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο για το είδος του κινηματογράφου που θέλετε να κάνετε;
Ναι. Νομίζω ότι κυρίως μέσα από το μοντάζ συνειδητοποίησα κάτι που δεν είχα καταλάβει τόσο ξεκάθαρα μέχρι τότε. Κοιτώντας συνολικά τις ταινίες στις οποίες έχω συμμετάσχει ή τις οποίες έχω γράψει, παρατήρησα ότι σχεδόν όλες έχουν ως βασικό πυλώνα την εσωτερική ανησυχία και την εσωτερική σκέψη των χαρακτήρων.
Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ ως δημιουργό και πιθανότατα αποτελεί ένα από τα βασικά θεμέλια της γραφής μου. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ακόμη διαμορφώνω την κινηματογραφική μου ταυτότητα, δεν ξέρω αν αυτό θα παραμείνει πάντα το βασικό μου στοιχείο. Νομίζω ότι είναι κάτι που θέλω να αφήσω ανοιχτό και να δω πώς θα εξελιχθεί μέσα από τα επόμενα project μου.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της ομάδας που εργάστηκε για την ταινία και με ποιον τρόπο επηρέασε η συνεργασία μεταξύ σας το τελικό αποτέλεσμα;
Η ομάδα ήταν πραγματικά καθοριστική για την ταινία. Όλοι οι άνθρωποι που δούλεψαν στο project έδωσαν πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσα να ζητήσω, ώστε να μπορέσει τελικά να γίνει.
Νομίζω ότι το σημαντικότερο πράγμα που επηρέασε το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι όλοι πίστευαν πραγματικά σε αυτό που προσπαθούσαμε να κάνουμε. Είχαμε όλοι μια κοινή επιθυμία να δούμε αυτή την ταινία να ολοκληρώνεται, και αυτό δημιούργησε μια πολύ δυνατή σχέση συνεργασίας.
Για μένα, αυτό ήταν πολύ σημαντικό, γιατί κατάλαβα στην πράξη πόσο συλλογικό είναι τελικά το σινεμά. Μπορεί η αρχική ιδέα να ξεκινάει από έναν άνθρωπο, αλλά η τελική ταινία διαμορφώνεται από όλους τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε αυτή.
Ποιο ήταν το βασικό ερώτημα ή η ανάγκη που θέλατε να εξερευνήσετε μέσα από αυτή την ταινία; Αν το κοινό έπρεπε να κρατήσει ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή μία εικόνα από την ταινία σας μετά την προβολή, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Νομίζω ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά πράγματα που θα ήθελα να κρατήσει το κοινό, ανάλογα και με το αν κάποιος βλέπει την ταινία από τη θέση του παιδιού ή από τη θέση του γονιού.
Για τις μητέρες, θα ήθελα να υπάρχει η αίσθηση ότι τα παιδιά τους, ακόμη κι όταν δεν μπορούν να καταλάβουν πάντα τις σκέψεις ή τις αντιδράσεις τους, μπορούν να καταλάβουν από πού προέρχονται. Εγώ όταν έγραψα την ταινία ήμουν περίπου 20 χρονών και προφανώς δεν είχα βιώσει τη μητρότητα. Προσπάθησα όμως να προσεγγίσω αυτή την εμπειρία μέσα από την έρευνα και τη δική μου φαντασία.
Και για τα παιδιά, θα ήθελα να μείνει η σκέψη ότι οι μητέρες μπορεί να κάνουν στο μυαλό τους πολύ περισσότερα σενάρια από όσα εμείς αντιλαμβανόμαστε, ειδικά όταν δεν ξέρουν πού βρισκόμαστε ή τι μας συμβαίνει. Και ότι πίσω από αυτές τις σκέψεις, όσο παράλογες ή υπερβολικές κι αν μπορεί να φαίνονται, υπάρχει τελικά η αγάπη και η αγωνία τους για εμάς.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας στον κινηματογράφο; Υπάρχει κάποιο νέο project ή κάποια κατεύθυνση που θα θέλατε να ακολουθήσετε στο επόμενο βήμα της δημιουργικής σας πορείας;
Αυτή τη στιγμή δεν έχω ακόμη ένα απολύτως συγκεκριμένο επόμενο βήμα. Είμαι σε μια περίοδο που γράφω μια μεγάλου μήκους ταινία, οπότε βρίσκομαι ακόμη στη διαδικασία της ανάπτυξης και της συγγραφής της.
Παράλληλα, προσπαθώ να ξανακοιτάξω κάποια από τα προηγούμενα project που έχω γράψει και να δω ποιο από αυτά έχει πραγματικά λόγο να προχωρήσει στην υλοποίηση. Νομίζω ότι αυτή την περίοδο με ενδιαφέρει περισσότερο να καταλάβω ποια ιστορία θέλω πραγματικά να αφηγηθώ στη συνέχεια, παρά να βιαστώ να αποφασίσω ποιο θα είναι το επόμενο project μου.
Οπότε, προς το παρόν, βρίσκομαι σε αυτή τη διαδικασία εξερεύνησης και ανάπτυξης και βλέπω πού θα με οδηγήσει.
- The Goldfish
Σύνοψη: Ένας άστεγος τυφλός άντρας περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας έχοντας για μοναδική του συντροφιά μια γυάλα με χρυσόψαρα. Είναι το μόνο πράγμα που νιώθει πως του ανήκει — ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει.
Σκηνοθεσία: Σπυριδούλα Διασπάρρα
Σενάριο: Σπυριδούλα Διασπάρρα
Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
Παραγωγή: Σπυριδούλα Διασπάρρα
Πανεπιστήμιο: Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Σταυράκου
Χώρα: Ελλάδα
Βραβεία στο Thessaloniki Free Short Festival 2026: Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία (Ελληνικό Διαγωνιστικό).
Για την ταινία The Goldfish μας μίλησε η Σπυριδούλα Διασπάρρα, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός της ταινίας.
Η ταινία σας δημιουργήθηκε ενώ βρισκόσασταν ακόμη σε περίοδο σπουδών ή διαμόρφωσης της κινηματογραφικής σας ταυτότητας. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία και τι θεωρείτε ότι αποκαλύπτει για εσάς ως νέο/νέα δημιουργό;
Το σενάριο γράφτηκε όσο ήμουν στο πρώτο έτος της Σχολής Σταυράκου αλλά γυρίστηκε πολύ αργότερα. Όταν αποφάσισα να την πραγματοποιήσω ήθελα να διατηρήσω την αρχική ιδέα του σεναρίου και να μιλήσω για έναν άνθρωπο που προσπερνάμε καθημερινά στον δρόμο, χωρίς να τον βλέπουμε ουσιαστικά. Με ενδιέφερε να δείξω την ανάγκη αυτού του ανθρώπου να υπάρξει , να συνδεθεί και να φροντίσει κάτι ακόμη και αν αυτό δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Πρόκειται για μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη η οποία αποτελεί τον βασικό λόγο που θέλησα να δημιουργήσω την ταινία.
Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδρομή από την αρχική ιδέα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας; Ποιο ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντήσατε στην πορεία;
Η διαδρομή της ταινίας από την αρχική ιδέα μέχρι την υλοποίηση της δεν θα έλεγα ότι ήταν δύσκολη. Το θέμα της ταινίας όμως είναι αρκετά λεπτό και ευαίσθητο και σκεφτόμουν αρκετά τον σωστό τρόπο με τον οποίο θα το αποδώσω.
Υπήρξε κάποια στιγμή στη διαδικασία του σεναρίου, των γυρισμάτων ή του μοντάζ που σας έκανε να ανακαλύψετε κάτι καινούργιο για το είδος του κινηματογράφου που θέλετε να κάνετε;
Το είδος του κινηματογράφου που θέλω να κάνω είναι κυρίως ανθρωποκεντρικό και αυτό είναι κάτι που είχα στο μυαλό μου εξ αρχής . Με ενδιαφέρει να παρατηρώ τους ανθρώπους τις σχέσεις τους και όσα κρύβονται πίσω από την καθημερινή τους συμπεριφορά.
Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή της ομάδας που εργάστηκε για την ταινία και με ποιον τρόπο επηρέασε η συνεργασία μεταξύ σας το τελικό αποτέλεσμα;
Η σημαντικότερη. Το σινεμά είναι ομαδική δουλειά και η μαγεία του κρύβεται στο πώς τόσοι άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους ενώνονται για να δουλέψουν πάνω σε κάτι που ο καθένας το διαβάζει διαφορετικά στο μυαλό του. Για μένα μια ταινία δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά χωρίς μια δεμένη ομάδα και εγώ είχα την τύχη να την γυρίσω με φίλους και ανθρώπους που αγαπώ και το αποτέλεσμα είναι κάτι για το οποίο είμαστε όλοι περήφανοι.
Ποιο ήταν το βασικό ερώτημα ή η ανάγκη που θέλατε να εξερευνήσετε μέσα από αυτή την ταινία; Αν το κοινό έπρεπε να κρατήσει ένα συναίσθημα, μια σκέψη ή μία εικόνα από την ταινία σας μετά την προβολή, ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να κρατήσει ο θεατής είναι να μπορέσει να είναι ανοιχτός σε όποιο συναίσθημα μπορεί να γεννήσει η ιστορία. Δεν θέλω να του πω πως πρέπει να νιώσει, θέλω ο καθένας να συνδεθεί μαζί της με τον δικό του τρόπο. Κι αν φύγει από την αίθουσα έχοντας μέσα του ένα συναίσθημα ή μια σκέψη που τον ακολουθεί, τότε για μένα η ταινία πέτυχε τον σκοπό της.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας στον κινηματογράφο; Υπάρχει κάποιο νέο project ή κάποια κατεύθυνση που θα θέλατε να ακολουθήσετε στο επόμενο βήμα της δημιουργικής σας πορείας;
Θα ήθελα να συνεχίσω να δημιουργώ στον κινηματογράφο γιατί είναι ένα μέσο που αγαπώ βαθιά. Μέσα από τα επόμενα πρότζεκτ, θέλω να συνεχίσω να φέρνω στο προσκήνιο ανθρώπους, συναισθήματα και καταστάσεις που συχνά αποφεύγουμε γιατί μας βγάζουν από την ζώνη άνεσης μας.
- Or How to Disappear
Σύνοψη: ΧΡΩΜΑ, ΛΑΧΤΑΡΩ ΝΑ ΒΥΘΙΣΤΩ
Είναι τα γενέθλιά του. Απόψε θα τραγουδήσει. Τα κομμάτια του κατακερματισμένου εαυτού του παλεύουν να συνθέσουν το τραγούδι, ενώ τα θραύσματα του ίδιου του τραγουδιού απλώνονται για να τον ξαναχτίσουν.
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αγγελόπουλος
Σενάριο: Γιώργος Αγγελόπουλος, Βαγγέλης Δικόπουλος, Γιάννης Σταθάκης
Φωτογραφία: Θωμάς Ζήκος
Πρωταγωνιστούν: Στάθης Παπαδόπουλος, Δάφνη Δουβίκα, Βαρβάρα Ασημακοπούλου
Παραγωγή: Γιώργος Αγγελόπουλος
Πανεπιστήμιο: Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Σταυράκου
Χώρα: Ελλάδα
Βραβεία στο Thessaloniki Free Short Festival 2026: Καλύτερη Φοιτητική Ταινία (Ελληνικό Διαγωνιστικό), Καλύτερη Σκηνοθεσία (Ελληνικό Διαγωνιστικό), Καλύτερη Φωτογραφία (Ελληνικό Διαγωνιστικό)
*(Πληροφορίες από την σελίδα της ταινίας στο FilmFreeWay):
Την ταινία Or How to Disappear, σκηνοθέτησε ο Γιώργος Αγγελόπουλος (Aggelogiorgas). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993. Αφού σπούδασε Μηχανικός και Μαθηματικά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, άφησε τη δουλειά του για να αφοσιωθεί στον κινηματογράφο. Σπούδασε Σκηνοθεσία στην Ανώτερη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Σταυράκου και εργάζεται ως σκηνοθέτης, μοντέρ και φωτογράφος.
Παρακολούθησε επίσης τον εντατικό κύκλο σεμιναρίων Acting on Camera στο Νέο Ελληνικό Θέατρο, με εισηγητές καταξιωμένους επαγγελματίες, μεταξύ των οποίων και ο Σύλλας Τζουμέρκας, καθώς και το Agora Short Film Lab στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με έμφαση στη μετάβαση από τη μικρού στη μεγάλου μήκους κινηματογραφική αφήγηση.
Η πτυχιακή του ταινία Or How to Disappear απέσπασε τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Ηθοποιού στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, στο Εθνικό Σπουδαστικό Διαγωνιστικό, καθώς και τη Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στο 31ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, αποτελώντας την πρώτη φοιτητική ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ. Η ταινία προβλήθηκε επίσης, μεταξύ άλλων, στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στο 42ο FAMUfest.
Έχει σκηνοθετήσει ακόμη το μουσικό βίντεο Hasa για τη Γιάννα Τερζή. Το 2026, το σενάριό του Immortelle αποτέλεσε την ελληνική πρόταση για το Euro Connection, ενώ το The Entropy of Desire in the Time of the Elephants συμμετείχε στο πρώτο DISFF Residency. Τον Μάιο του 2026 συμμετείχε στο SFC | Rendez-vous Industry του 79ου Φεστιβάλ Καννών, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Greek Young Talents του Φεστιβάλ Δράμας.
Πιστεύει ότι η δύναμη της κινηματογραφικής γλώσσας βρίσκεται σε όσα δεν μπορούν να μεταφραστούν άμεσα σε λέξεις και αναζητά διαρκώς ένα νέο κινηματογραφικό λεξιλόγιο, ικανό να ενσωματώσει τον ολοένα πιο χαοτικό κόσμο εικόνων, αισθητικής και μέσων μέσα στον οποίο ζούμε.
Αυτή την περίοδο αναπτύσσει την επόμενη μικρού μήκους ταινία του, Zinnia.exe, και γράφει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Immortelle, με χρηματοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
Για την ταινία Or How to Disappear έχει δηλώσει:
Η αποπροσωποποιητική δύναμη της μνήμης και των ονείρων: οι διαφορετικοί εαυτοί μας, οι διαφορετικές υφές μας και η προσπάθειά τους να συνδεθούν. Η δίψα για μια υπερβατική αποκάλυψη που θα ενώσει τα πάντα. Μια μοναδική, ανεξήγητη στιγμή, πριν διαλυθούμε ξανά.
Ένα ταξίδι μέσα από τη δική μου εμπειρία αποπροσωποποίησης, αγχώδους διαταραχής και δυσμορφίας του σώματος. Η προσπάθεια να ανασυντεθεί ο εαυτός μέσα σε μια πολύχρωμη, αλλά αφιλόξενη στιγμή, εξετάζεται μέσα από την αισθητική του ανολοκλήρωτου. Ψηφιακό βίντεο, κασέτες Hi8 και φιλμ 16mm συντίθενται σε ένα κολάζ, αναζητώντας ουσία στη διαμεσικότητα και στην τριβή ανάμεσα σε όλες αυτές τις διαφορετικές επιφάνειες.
Μια προσπάθεια να στραφεί προς τα έξω το εσωτερικό ενός αρχετυπικά εσωστρεφούς καλλιτέχνη. Ένας κινηματογραφικός κόσμος όπου το υποσυνείδητο μπορεί να εκδηλωθεί με μια στιγμιαία εξωστρέφεια μόνο μέσα από τη μουσική, μόνο μέσα από τον κινηματογράφο και, ελπίζω, ακόμη πιο δυνατά μέσα από μια ταινία για το «τραγούδι ως μουσική» που αλληλεπιδρά με το «τραγούδι ως κινηματογράφο».
6ο Thessaloniki Free Short Festival 2026
Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2026
Ωράριο προβολών: 20:00 – 23:30
Στον Πολυχώρο WE (Λεωφόρος 3ης Σεπτεμβρίου 3 & Γρηγορίου Λαμπράκη, Θεσσαλονίκη) Απέναντι από τη στάση Μετρό «Πανεπιστήμια»
Πρόγραμμα προβολών:
12 Επίσημες επιλογές: 6 Ελληνικές & 6 Διεθνείς Φοιτητικές Ταινίες Μικρού Μήκους
3 Γαλλικές Ταινίες Μικρού Μήκους σε συνεργασία με το Hallucinea Film Festival
3 Μουσικά Βίντεο Κλιπ κατά τη διάρκεια δεκάλεπτου διαλείμματος
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
