Πενήντα χρόνια μετά, το «No Woman, No Cry» στέκει ως ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια του Bob Marley και των Wailers, αν και η αρχική του στούντιο εκδοχή στο Natty Dread του 1974 μοιάζει σχεδόν αγνώριστη σε σχέση με αυτό που τελικά αγάπησε ο κόσμος. Με λιτή παραγωγή, drum machine και ομίχλη από Hammond όργανα, το κομμάτι ήταν αρχικά μια σύντομη, εσωστρεφής στιγμή νοσταλγίας. Στην καρδιά του όμως έκρυβε μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Ο Marley θυμόταν τα δύσκολα χρόνια στο Trenchtown, τις γυναίκες των λαϊκών γειτονιών που κρατούσαν όρθιες τις οικογένειες και έστελνε ένα μήνυμα παρηγοριάς: μην κλαις, τα δύσκολα θα περάσουν. Η φράση «No woman, no cry» παρερμηνεύτηκε συχνά από το δυτικό κοινό, όμως στο πατουά της Τζαμάικα σήμαινε ακριβώς το αντίθετο – μια τρυφερή προτροπή ελπίδας.
Η πραγματική αθανασία του τραγουδιού ήρθε το 1975, στο θρυλικό live του Lyceum στο Λονδίνο, όπου το κομμάτι μεταμορφώθηκε σε επτάλεπτο, σχεδόν γκόσπελ ύμνο, με κιθάρες, δεύτερα φωνητικά και ένα κοινό να συμμετέχει σαν χορωδία. Εκείνη η εκτέλεση, που κυκλοφόρησε στο Live! και έγινε παγκόσμιο single, επισκίασε οριστικά την στούντιο εκδοχή. Πίσω από το τραγούδι κρύβεται και μια πράξη αλληλεγγύης: ο Marley έδωσε τα συγγραφικά δικαιώματα στον παιδικό του φίλο Vincent Ford, ώστε να συντηρείται η λαϊκή κουζίνα Casbah στο Trenchtown. Έτσι, το «No Woman, No Cry» δεν έγινε μόνο παγκόσμιο σύμβολο της reggae, αλλά και μια σιωπηλή νίκη απέναντι στη βιομηχανία, με τα έσοδα να επιστρέφουν στην κοινότητα από όπου όλα ξεκίνησαν – μέχρι το τέλος.
