Αν βαρέθηκες τις χιλιοφορεμένες αμερικάνικες κωμωδίες και θες κάτι πιο «ευρωπαϊκό», πιο ανθρώπινο, πιο κοντά σε μας, τότε αυτές οι ταινίες είναι η τέλεια απόδραση. Γαλλικές και ιταλικές κωμωδίες που δεν βασίζονται μόνο στο αστείο, αλλά στην παρατήρηση. Στην καθημερινότητα. Στις μικρές μας αδυναμίες. Στα “κουσούρια” της κοινωνίας.
Από την Ιταλία έρχεται το εκρηκτικό Quo Vado? (Πού πάω, Θεέ μου;) του Checco Zalone, μια σάτιρα για το δημόσιο, τη βολή, τον φόβο της αλλαγής και την ιερή αγελάδα της “σίγουρης δουλειάς”. Είναι από αυτές τις ταινίες που γελάς με την καρδιά σου, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις ότι κάποιος σου δείχνει καθρέφτη. Και δεν είναι πάντα κολακευτικός.
Στο ίδιο πνεύμα κοινωνικής σάτιρας κινείται και το ιταλικό L’ora legale (Τα Παράπονα στο Δήμαρχο). Μια μικρή πόλη εκλέγει έναν “τέλειο” δήμαρχο, τίμιο, άτεγκτο, καθαρό. Όλοι ενθουσιασμένοι. Μέχρι που καταλαβαίνουν πως η εντιμότητα έχει κόστος. Και τότε αρχίζουν τα “μα ντάξει, μόνο αυτή τη φορά”. Μια κωμωδία για το πόσο εύκολα ζητάμε αλλαγή, αλλά πόσο δύσκολα αντέχουμε να τη ζήσουμε.
Από τη Γαλλία, το À bras ouverts (Βρε, καλώς τους! / With Open Arms) παίζει με την υποκρισία της πολιτικής ορθότητας. Ένας διανοούμενος που κηρύσσει την ανοιχτή κοινωνία, αναγκάζεται να φιλοξενήσει μια οικογένεια Ρομά στο σπίτι του. Στα λόγια όλοι είμαστε προοδευτικοί. Στην πράξη όμως; Εκεί αρχίζει το πραγματικό γέλιο.
Το Une Heure de Tranquillité (Μην ενοχλείτε παρακαλώ) είναι μια πιο “οικιακή” κωμωδία. Ένας άντρας προσπαθεί απεγνωσμένα να ακούσει έναν δίσκο τζαζ με την ησυχία του. Και φυσικά, τίποτα δεν πάει όπως το φαντάστηκε. Μικρές καταστροφές, οικογενειακό χάος, νεύρα και καταστάσεις που μοιάζουν επικίνδυνα με τη δική μας καθημερινότητα.
Τέλος, το Un homme à la hauteur (Στάσου στο ύψος σου) παίζει με τα στερεότυπα του “ιδανικού άντρα”. Ένας χαρισματικός αρχιτέκτονας, πανέξυπνος και γοητευτικός, έχει μόνο ένα “μειονέκτημα”: είναι πολύ κοντός. Και η κοινωνία, όσο προοδευτική κι αν δηλώνει, έχει ακόμα τα όριά της.
Και κάπου ανάμεσα στο χιούμορ και την αμηχανία, συνειδητοποιείς ότι τελικά, οι πιο καλές κωμωδίες είναι αυτές που λένε σοβαρά πράγματα χωρίς να παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά.
