4 προτάσεις για όσους δεν χορταίνουν το διάβασμα
Οι 8 ηγέτες του 20ού αιώνα του Michael Mandelbaum Πώς διαμόρφωσαν την παγκόσμια ιστορία μετάφραση: Στέφανος Καβαλλιεράκης
Οι 8 προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής που διαμόρφωσαν τον 20ό αιώνα και έθεσαν τα θεμέλια για τον 21ο.
«Ποια είναι η επίδραση των ατόµων στην Ιστορία;»: Απαντώντας σε αυτό το διαχρονικό ερώτηµα, ο καταξιωµένος Αµερικανός καθηγητής διεθνών σχέσεων εξετάζει τη ζωή και την πολιτική διαδροµή οκτώ ατόµων, που κατά το πρώτο µισό του 20ού αιώνα άλλαξαν τον κόσµο, είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο. Μια µοναδική µατιά σε οκτώ προσωπικότητες της παγκόσµιας πολιτικής που διαµόρφωσαν τον 20ό αιώνα και έθεσαν τα θεµέλια για τον 21ο. Μια αποκαλυπτική αποτύπωση του ταραχώδους 20ού αιώνα μέσα από τα πορτρέτα των οκτώ πιο επιδραστικών ηγετών του: Λένιν / Χίτλερ / Τσόρτσιλ / Ρούσβελτ / Γκάντι / Μάο / Γούντροου Ουίλσον / Νταβίντ Μπεν Γκουριόν.
Όσα ξέρω για σένα του Eric Chacourν μυθιστόρημα μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη
Ένας απρόσμενος έρωτας. Μια ελεγεία για την αγάπη, την τάξη, την ταυτότητα και το ιστορικό τραύμα.
Στο Κάιρο της δεκαετίας του ογδόντα, ένας νέος γιατρός κάνει τη ζωή που όλοι περιμένουν από κείνον. Θα ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του, θα κληρονομήσει το ιατρείο του και την πελατεία του, θα κάνει τα πράγματα που πρέπει. Ο Ταρέκ δεν έχει χρόνο για σκέψεις και ερωτήματα. Μια τυχαία συνάντηση όμως θα κλονίσει τον γάμο του, την καριέρα του, ακόμα και τις βεβαιότητές του, και θα τον αναγκάσει να φύγει.
Από τη λεβαντίνικη κοινότητα της Αιγύπτου στους σκληρούς χειμώνες του Μόντρεαλ, από την ηγεμονία του Νάσερ στην αυγή ενός νέου αιώνα, ο Ταρέκ φεύγει, περιπλανιέται και αναπολεί. Συνειδητοποιεί όμως ότι χιλιάδες μίλια μακριά, κάποιος συγκεντρώνει τα κεφάλαια της ιστορίας του και προσπαθεί να ανασυνθέσει, κομμάτι κομμάτι, την πορεία της ζωής του.
Ιστορία μιας απουσίας και μιας πιθανής συμφιλίωσης, το Όσα ξέρω για σένα σκιαγραφεί το τρυφερό πορτρέτο μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας που μεταμορφώνεται δραστικά. Το πρώτο μυθιστόρημα του Éric Chacour αποκαλύπτει έναν συγγραφέα με εκλεπτυσμένη γλώσσα, ευαισθησία και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης.
Το μυθιστόρημα έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, ενώ έχει ήδη εξασφαλίσει 11 μεταφραστικές συμφωνίες.
Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης της Λένας Κιτσοπούλου νουβέλα
Το φύλο, η επιθυμία και η ελληνική επαρχία στο στόχαστρο μιας αιρετικής συγγραφέα.
Η Κική επιστρέφει στα τριάντα τρία της στην επαρχιακή κωμόπολη όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκατρία, ώστε να ζήσει εκεί. Όμως το όνομά της πλέον είναι Λάμπρος, οπότε ο Λάμπρος που ήταν κάποτε Κική επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να ξαναπέσει πάνω στον έρωτα της ζωής του, αυτόν που ως κοριτσάκι άφησε πίσω, για να ξανατραυματιστεί θανάσιμα από τον ίδιο έρωτα που δεν ξεπεράστηκε ποτέ, για να παλέψει ο αρσενικός εαυτός με τον θηλυκό μέσα στο ίδιο σώμα, όπου η συνύπαρξη και η σφαγή είναι αναπόφευκτες, ακόμα και σε άτομα που γεννιούνται και πεθαίνουν με την ίδια ταυτότητα. Το πλάσμα αυτό το διχοτομημένο, με το δαχτυλίδι λεοπάρδαλη, το όμορφο και αυτοκαταστροφικό αυτό πλάσμα που φτιάχνει κοσμήματα, που ξέρει από λογοτεχνία, που έχει γυρίσει την Ευρώπη, που μιλάει λίγο και γοητεύει τους πάντες, περιφέρεται στα μπαρ, τα μεζεδοπωλεία και τις αλάνες της επαρχίας, παλεύοντας με τα δύο φύλα μέσα του, με το σκοτάδι του το άφυλο και με τον παράφορο έρωτα.
Μ’ άρεσε να νομίζω ότι είμαι κατεστραμμένος καλλιτέχνης, άφυλος, άκομψος, ανήθικος και δυστυχισμένος. Μ’ άρεσε η ελληνική επαρχία, η αίσθηση της βλαχιάς ακόμα και στα κόκκινα νέον της Σπάρτης, μ’ άρεσαν οι λεοπάρ ρόμπες από τους Κινέζους, η βλάχικη προφορά σε άτομα που η όψη τους ήταν πακιστανική ή σλάβικη ή αλβανική, αλλά η προφορά τους πελοποννήσια. Μ’ άρεσε οτιδήποτε είχε να μου προσφέρει η Ελλάδα των σκυλιών, των κακών πλαστικών επεμβάσεων και των καφενείων. Τα ελληνικά ανάπηρα γατιά. Τα βγαλμένα τους μάτια και η καλοσύνη τους. Μ’ άρεσαν. Τα ελληνικά σκουπίδια πεταμένα έξω από τους κάδους. Η ελληνική σκόνη πάνω στις γυαλιστερές μπάρες. Μ’ άρεσε το μισογεμάτο ποτήρι με το κατουρλιό δίπλα στον φραπέ με το μασημένο καλαμάκι. Μ’ άρεσε η νύχτα όταν μπλεκόταν με τη μέρα. Και το ανάποδο. Τα γεμάτα τασάκια. Το χρώμα του κραγιόν στις σβησμένες γόπες. Το σώμα μου πάνω σε διάφορες καρέκλες να γέρνει, να μη γέρνει, να περιμένει, να σκύβει, να σκέφτεται.
Κρυφό αίμα του Τάσου Παπαναστασίου μυθιστόρημα
Αίμα ανηλίκων ρέει κάθε βράδυ στην πόλη – ένα παιδί νεκρό. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που σπάει την ένοχη σιωπή γύρω από την οπαδική βία.
Η δολοφονία του δεκαεννιάχρονου Άλκη Καμπανού στη Θεσσαλονίκη, σε επεισόδιο οπαδικής βίας, το βράδυ της 1ης Φεβρουαρίου 2022, συντάραξε όλη τη χώρα για την ωμότητά της, για τον τρόπο και τους λόγους για τους οποίους έγινε.
Κι όμως οι διαδρομές που οδήγησαν σ’ αυτήν δεν είναι άγνωστες και επαναλαμβάνονται διαρκώς: ανήλικοι που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στρατολογούνται σε οπαδικά σχήματα, πολιτικά, οικονομικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που επενδύουν στον τρόμο. Πιο πίσω οικογενειακά αδιέξοδα, βουβές σχολικές αίθουσες, υποκριτικές ευαισθησίες, δήθεν οργισμένοι στίχοι… Όλα είναι εκεί, ολοφάνερα αν θέλεις να τα δεις, το αίμα που ρέει όμως κάθε βράδυ στις γειτονιές της πόλης κρατιέται πάντα κρυφό. Η Θεσσαλονίκη το καταπίνει στη σιωπή της.
Ο Αστυνόμος Απτόσογλου, γυρνώντας από το κατώφλι του θανάτου, πιο εύθραυστος από κάθε άλλη φορά, με νέους συμμάχους και παντοτινούς εχθρούς, διχάζεται: να αναζητήσει την πηγή του αιμάτινου ποταμιού ή να τραβήξει όσους μπορεί μακριά από τη ροή του;
«Ρυτίδες σαν πατημασιές χήνας απλώνονται εντός του. Έχει τέτοια δύναμη αυτό που πλησιάζει, ώστε κάθε φορά δεν προλαβαίνει να ετοιμαστεί. Κάθε φορά… Ένα κύμα απροσδιόριστου φόβου αρπάζει τον αυχένα του, το μυαλό του θολώνει, τα δάχτυλα των χεριών του γίνονται δύσκαμπτα, κυρτώνουν και μένουν ακίνητα, μαγκωμένα. Ο ιδρώτας τρέχει στην πλάτη του κρύος σαν το νερό της θάλασσας που τον παρακολουθεί σιωπηλή. Η ανάσα δεν του φτάνει. Η καρδιά του χτυπάει δυνατά και γρήγορα. Από το βάθος έρχεται το μαύρο σύννεφο. Θα πεθάνει…»
