Ρεπορτάζ: Χρύσα Πλιάκου
Για πολλές δεκαετίες ο Μύλος δεν ήταν απλώς ένας πολυχώρος της Θεσσαλονίκης. Ήταν σημείο αναφοράς για τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Ένα μέρος όπου οι νύχτες αποκτούσαν ρυθμό και οι αναμνήσεις έβρισκαν μόνιμη κατοικία – ένα σημείο που αγκάλιασε κάθε είδους εκδήλωση και συναυλία. Ήταν ένα διαμάντι της πόλης που κάποιοι είχαμε την ευτυχία να το προλάβουμε – στα καλύτερά του. Έπρεπε να μιλήσουμε με τον Σάββα Δομόσογλου που τον έζησε στις δόξες του, και στο φινάλε του.
Πίσω από τις βαριές πόρτες του και τα χαμηλά φώτα της σκηνής του, οι Θεσσαλονικείς έμαθαν να διασκεδάζουν αλλιώς: με πάθος, ένταση, μουσική χωρίς σύνορα και παρέες που έφευγαν πιο δεμένες από πριν και πάντα μαζί.
Στον Μύλο ο χρόνος κυλούσε αλλιώς. Κάποτε, δεν υπήρχαν κινητά, δεν υπήρχαν social media, δεν υπήρχαν οθόνες. Μόνο μια σκηνή, παρέες και δεκάδες ονόματα καλλιτεχνών και αστικών θρύλων να περνούν από εκεί, αφήνοντας το αποτύπωμά τους στην ελληνική αλλά και στη διεθνή σκηνή.
Ο Μύλος ήταν ανέκαθεν χώρος που αγκάλιαζε τη μουσική, το θέατρο, τα events και κάθε μορφή έκφρασης που έδινε στην πόλη τον παλμό της – σήμερα αλλάζει χέρια και μαζί του παίρνει ένα μεγάλο κομμάτι των Θεσσαλονικιών που μεγάλωσαν μέσα σε αυτόν. Ο Σάββας Δομόσογλου, ο οποίος είχε την καλλιτεχνική διαχείριση του κλαμπ και διοργάνωνε συναυλίες στον Μύλο, βρίσκεται στον χώρο από τη δεκαετία του 2000 και περιγράφει την κατάσταση από τη δική του οπτική γωνία.
«Ο Μύλος έχει αλλάξει ιδιοκτησιακά σαν ακίνητο και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, στο επόμενο χρονικό διάστημα, να αλλάξει και ο τρόπος λειτουργίας του. Υπήρξε ένα μεσοδιάστημα τους τελευταίους δύο με τρεις μήνες, όπου κάποια ήδη κλεισμένα events μάς άφησαν να τα πραγματοποιήσουμε, καθώς ήταν προγραμματισμένα και δεν μπορούσαν να ακυρωθούν. Ίσως γίνουν ακόμη ένα-δύο, αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα υπάρξουν άλλα, αφού, όπως μας ενημέρωσαν, θα γίνει ένα ολικό “ρεκτιφιέ” στον χώρο, ώστε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα».
Μέσα σε αυτό το σενάριο και με βάση την ενημέρωση που υπάρχει, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Σάββα Δομόσογλου, στα νέα δεδομένα δεν συμπεριλαμβάνεται – τουλάχιστον προς το παρόν – το κομμάτι των συναυλιών. Σε πρώτη φάση προβλέπεται κτιριακή ανακαίνιση, ενώ οι εργασίες μέχρι στιγμής δεν έχουν ξεκινήσει.
«Ο Μύλος για τη Θεσσαλονίκη αποτελεί πολιτιστική σταθερά τα τελευταία 35 χρόνια. Της άνοιξε τα μάτια συναυλιακά. Η πόλη έχει εξελιχθεί, είχε τα πάνω και τα κάτω της, αλλά το κλαμπ της έδωσε μεγάλο μέρος της ταυτότητάς της – κυρίως στο μουσικό κομμάτι. Δεν υπάρχει Έλληνας τραγουδιστής που να μην πέρασε από τη σκηνή του Μύλου, αλλά και πολλοί διεθνείς καλλιτέχνες που έδωσαν συναυλίες εδώ», προσθέτει.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Μύλος είναι το ακίνητο και στο εσωτερικό του λειτουργούσαν το Ξυλουργείο – το συναυλιακό κλαμπ – καθώς και το σημερινό Principal Club Theater. Παράλληλα υπήρχε ο ανοιχτός χώρος που ήταν γνωστός ως Βαβυλωνία, αλλά και ακόμη ένας χώρος που κατά καιρούς λειτουργούσε ως εστίαση. Σε πλήρη λειτουργία υπήρχαν επίσης ένα καφέ και ένα ουζερί.
«Οι στιγμές που περάσαμε στον Μύλο ήταν αμέτρητες· δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια συγκεκριμένη. Όλες είχαν τη δική τους ιστορία και αξία. Ίσως θυμάμαι πιο έντονα εκείνη τη συναυλία με τα “Διάφανα Κρίνα”, την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Γρηγορόπουλος. Το μάθαμε εκείνη την ώρα, όταν ο Θάνος Ανεστόπουλος το ανακοίνωσε από τη σκηνή, είχε μόλις μεταφερθεί με ένα τηλεφώνημα. Ήταν μια πολύ ανατριχιαστική στιγμή».
Ο ίδιος θυμάται και τα πρώτα του χρόνια στον χώρο: «Αρχικά δούλευα στο Ξυλουργείο, το κλαμπ μέσα στον Μύλο, το οποίο λειτούργησε ως πολυχώρος εκδηλώσεων για δύο με τρία χρόνια και στη συνέχεια έμεινε παρατημένο για μεγάλο διάστημα. Όταν ξεκίνησε ξανά να λειτουργεί ο Μύλος, μου άρεσε σαν χώρος και ζήτησα από τη τότε διοίκηση να συνεργαστούμε, ώστε να τον μετατρέψω σε πολιτιστικό χώρο. Αυτή ήταν και η πρώτη μου συστηματική συνεργασία με τον Μύλο – το στήσιμο του Ξυλουργείου ως πολιτιστικής σκηνής. Και πράγματι, πέρασαν πολλά γνωστά ονόματα από εκεί».
Κλείνοντας, σημειώνει: «Θα ήθελα ο κόσμος που πέρασε από τον Μύλο να θυμάται ότι εκεί έπεσε ο σπόρος της νέας εποχής στη Θεσσαλονίκη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια – ίσως και παραπάνω. Ο Μύλος υπήρξε ο βασικός πυλώνας της συναυλιακής ζωής στην πόλη».
