Η πρόσφατη απαγόρευση να ακουστούν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι σε συναυλία του Μανώλη Μητσιά στο Δίον έφερε ξανά στην επιφάνεια μία από τις πιο θυελλώδεις περιόδους του ελληνικού τραγουδιού.
Την άνοιξη του 1984, κορυφαίοι συνθέτες, με επικεφαλής τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι, απαγόρευσαν στον Γιώργο Νταλάρα, τη Χάρι Αλεξίου και τη Δήμητρα Γαλάνη να ερμηνεύσουν έργα τους. Η απόφαση αφορούσε κυρίως τις πολυαναμενόμενες κοινές εμφανίσεις Νταλάρα και Αλεξίου στο Θέατρο Τέντα.
Αφορμή ήταν η έντονη διαφωνία γύρω από τα συγγενικά δικαιώματα των τραγουδιστών, δηλαδή την αμοιβή τους όταν οι ηχογραφημένες ερμηνείες τους μεταδίδονταν από ραδιόφωνο και τηλεόραση. Οι δημιουργοί θεωρούσαν ότι το νέο πλαίσιο περιόριζε τον έλεγχο πάνω στα έργα τους, ενώ τραγουδιστές και μουσικοί υποστήριζαν το δικαίωμά τους να αμείβονται για την ερμηνεία.
Η σύγκρουση πήρε γρήγορα προσωπικές διαστάσεις. Ο Χατζιδάκις μίλησε για «κάλπικη τέχνη» και επηρμένους καλλιτέχνες, ενώ ο Θεοδωράκης δήλωσε ότι δεν ήθελε να γνωρίζει ορισμένους τραγουδιστές. Από την άλλη πλευρά, οι ενώσεις ερμηνευτών και μουσικών απείλησαν με μποϊκοτάζ των έργων τους.
Νταλάρας και Αλεξίου ανακοίνωσαν αρχικά ότι θα τραγουδούσαν κανονικά τα επίμαχα κομμάτια, τελικά όμως υποχώρησαν. Η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια, όπου η απαγόρευση κρίθηκε αρχικά νόμιμη. Αργότερα, η παρέμβαση συνδημιουργών, όπως ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, οδήγησε στην άρση της.
Με τον χρόνο οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν και οι συνεργασίες συνεχίστηκαν. Η ιστορία απέδειξε ότι, πέρα από δικαστικές αποφάσεις και προσωπικές συγκρούσεις, τα ίδια τα τραγούδια διαθέτουν τελικά μεγαλύτερη αντοχή από όλους.
