Μια γυναίκα, ένα διαμέρισμα στην πόλη, μια κουζίνα όπου όλα ξεκινούν και τελειώνουν.
Η ηρωίδα, ζει μια καθημερινότητα χωρίς δράματα, σε μια Αθήνα που δεν φιλτράρεται. Τίποτα δεν φωνάζει. Κι όμως, όλα υπονοούνται. Η ερμηνεία της Ντίνας Μιχαηλίδη, χωρίς περιττές εξάρσεις, λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας γενιάς που ένιωθε περισσότερα απ’ όσα έλεγε.
Η μικρού μήκους που σάρωσε στη Δράμα
Η ταινία αναπνέει μέσα από τους ήσυχους χώρους: η κουζίνα, το καθιστικό, ένα χαμηλό βλέμμα, μια πόρτα που δεν κλείνει εντελώς. Η ερωτική σκηνή δεν είναι σοκ, αλλά αποδοχή – συναίνεση που μετατρέπεται σε σωτηρία. Το πάθος, μες στην απλότητά του, λειτουργεί ως απελευθέρωση. Το Έλα να σου πω, ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία και σενάριο της Κατερίνας Φιλιώτου, επιστρέφει στην εποχή των early 2000s, με μια αισθητική που μυρίζει ελληνική πραγματικότητα – με εκείνο το απαράμιλλο φίλτρο των σκηνοθετών που όλα ήταν “κάπως”. Τότε είχε σαρώσει στα χειροκροτήματα στο Φεστιβάλ της Δράμας και παίχτηκε αργότερα στο Παλλάς.
Δεν υπάρχουν εξωτισμοί, δεν υπάρχουν κορώνες. Υπάρχει μόνο μια γυναίκα που αποφασίζει να πει την αλήθεια στον εαυτό της.
Η ταινία μοιάζει να σχολιάζει εμμέσως τον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής – που ακόμα παλεύει για αναγνώριση, κάπου ανάμεσα στον ρεαλισμό, την αμηχανία και το βάθος. Με έντονο κοινωνικό υπόβαθρο, έξυπνους διαλόγους, και με χιούμορ που πονάει, το Έλα να σου πω είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν φωνάζουν, αλλά σου μένουν.
Η φωτογραφία μυρίζει 2000. Όχι σαν φίλτρο, αλλά σαν συναίσθημα. Παλιές κουζίνες, κουρασμένα βλέμματα, έπιπλα που αν μιλούσαν θα έλεγαν ιστορίες καθημερινών ανθρώπων. Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας: δεν προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Είναι ακριβώς αυτό που λέει. Έλα να σου πω.
