Η φωτογραφία με το φιλί στην Times Square, τραβηγμένη στις 14 Αυγούστου 1945, τη μέρα που ανακοινώθηκε επίσημα το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα πιο εμβληματικά καρέ του 20ού αιώνα. Για δεκαετίες παρουσιάστηκε ως το απόλυτο σύμβολο ρομαντισμού: ένας ναύτης που αγκαλιάζει και φιλά μια νοσοκόμα μέσα στο χάος της χαράς, την ώρα που ο κόσμος ανασαίνει ξανά. Όμως πίσω από την εικόνα δεν κρύβεται μια ιστορία αγάπης. Ο άντρας λεγόταν George Mendonsa και η γυναίκα Greta Zimmer Friedman. Δεν γνωρίζονταν.
Δεν είχαν ανταλλάξει ούτε λέξη πριν από εκείνη τη στιγμή. Ο Mendonsa, παρασυρμένος από την ευφορία της ημέρας και έχοντας πιει, άρπαζε και φιλούσε γυναίκες που έβρισκε μπροστά του. Η Greta απλώς βρέθηκε στη διαδρομή του. Χρόνια αργότερα, εκείνη θα πει ξεκάθαρα: «Δεν ήταν φιλί. Ήταν κάτι που απλώς συνέβη. Δεν με ρώτησε». Το καρέ, τραβηγμένο από τον Alfred Eisenstaedt για το περιοδικό Life, μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο, σε αφίσα, καρτ ποστάλ και μύθο μιας ολόκληρης εποχής.
Όμως η αλήθεια του το κάνει πιο σύνθετο και πιο ανθρώπινο. Δεν αποτυπώνει έναν έρωτα, αλλά το ξέσπασμα μιας κοινωνίας που έβγαινε από τον τρόμο, την ανάγκη για επαφή, για επιβεβαίωση ζωής, για επιστροφή στην κανονικότητα με όποιον τρόπο μπορούσε. Η Greta δεν ζήτησε ποτέ να «γκρεμιστεί» ο μύθος· απλώς αφηγήθηκε την εμπειρία της. Κι αυτή η αφήγηση μετατρέπει τη φωτογραφία από καρτ ποστάλ ρομαντισμού σε καθρέφτη μιας εποχής που δεν ήξερε ακόμα πώς να φερθεί στην ειρήνη.
