Όταν μιλάμε για θρυλικά ξενοδοχεία της Νέας Υόρκης, το μυαλό πηγαίνει σχεδόν αυτόματα στο Chelsea Hotel. Υπήρχε όμως ένα ακόμη κτίριο στο Γκρίνουιτς Βίλατζ που, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτιστική ιστορία της πόλης. Το όνομά του ήταν Hotel Albert.
Χτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, το Albert ξεκίνησε ως πολυτελές συγκρότημα διαμερισμάτων πριν μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Με το πέρασμα των δεκαετιών, το κτίριο άλλαξε χαρακτήρα. Οι εύποροι ένοικοι έδωσαν τη θέση τους σε συγγραφείς, ποιητές, μουσικούς και καλλιτέχνες που αναζητούσαν ένα φθηνό μέρος για να μείνουν στην καρδιά της Νέας Υόρκης.
Από τους πρώτους επισκέπτες του υπήρξαν προσωπικότητες όπως ο Mark Twain και ο Walt Whitman, όμως η πραγματική του ακμή ήρθε τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Τότε το ξενοδοχείο μετατράπηκε σε καταφύγιο της μποέμικης σκηνής της πόλης.
Οι διάδρομοι του Albert γέμισαν μουσικούς, ζωγράφους, ποιητές και κάθε λογής εκκεντρικούς χαρακτήρες. Ο Jackson Pollock περνούσε χρόνο εκεί, ενώ η συγγραφέας Anaïs Nin περιέγραφε το κτίριο ως έναν τόπο γεμάτο φοιτητές, σαξόφωνα που έπαιζαν όλη νύχτα και κοινόχρηστα μπάνια στους διαδρόμους.
Στη δεκαετία του ’60 το ξενοδοχείο έγινε ουσιαστικά μια μικρή μουσική κοινότητα. Οι μουσικοί μπορούσαν να χρησιμοποιούν το υπόγειο ως χώρο προβών, ενώ αρκετά τραγούδια και ολόκληρα άλμπουμ γεννήθηκαν μέσα στους φθαρμένους τοίχους του. Εκεί έμειναν κατά καιρούς ο Jim Morrison, οι The Mothers of Invention, οι The Byrds, ο James Taylor και ο Muddy Waters.
Ακόμη πιο σημαντικό ήταν το αίσθημα κοινότητας που δημιουργήθηκε. Οι ένοικοι μοιράζονταν ιδέες, συνεργάζονταν και ζούσαν σε ένα περιβάλλον όπου η δημιουργικότητα έμοιαζε να βρίσκεται παντού. Ήταν ένα μέρος φθηνό, ακατάστατο και συχνά παραμελημένο, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο έμπνευση.
Καθώς η Νέα Υόρκη άλλαζε και οι τιμές των ακινήτων εκτοξεύονταν, το Hotel Albert έχασε σταδιακά τον χαρακτήρα του. Τη δεκαετία του 1970 αγοράστηκε από επενδυτές και μετατράπηκε σε συγκρότημα κατοικιών.
Παρότι το ξενοδοχείο δεν υπάρχει πλέον με τη μορφή που το γνώρισαν οι καλλιτέχνες των 60s, η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή. Για πολλούς ιστορικούς της μουσικής, το Albert δεν ήταν απλώς ένα μέρος για να κοιμηθεί κανείς. Ήταν ένας δημιουργικός πυρήνας που επηρέασε βαθιά την αμερικανική μουσική και αποτύπωσε όσο λίγα μέρη το αληθινό πνεύμα της Νέας Υόρκης.
