Ο Sting δεν ήταν ποτέ καλλιτέχνης που ήθελε να χωρέσει σε ένα μόνο μουσικό κουτί. Από την εποχή των The Police μέχρι τη σόλο καριέρα του, προτιμούσε να αλλάζει ήχους, επιρροές και κατευθύνσεις αντί να επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Γι’ αυτό και όταν κυκλοφόρησε το “The Dream of the Blue Turtles”, πολλοί ξαφνιάστηκαν με τη jazzy προσέγγισή του. Το κοινό που τον είχε συνδέσει με τραγούδια όπως το Roxanne ίσως περίμενε κάτι πιο γνώριμο, όμως εκείνος ήθελε να εξερευνήσει νέους μουσικούς δρόμους, ακόμη κι αν αυτό μπέρδευε τους ακροατές ή τους κριτικούς.

Ο όρος που θεωρούσε «εντελώς λάθος»

Παρότι ο Sting αγαπούσε να δανείζεται ήχους από διαφορετικές κουλτούρες και μουσικές παραδόσεις, υπήρχε ένας χαρακτηρισμός που δεν άντεχε: το “world music”. Ο ίδιος θεωρούσε ότι αυτή η ταμπέλα ήταν περιοριστική και άδικη για τη μουσική γενικότερα. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά, «ποτέ δεν μου άρεσε ο όρος world music. Δηλαδή τι είναι η μουσική, αν όχι μουσική από αυτόν τον κόσμο;». Για εκείνον, η μουσική ήταν μια κοινή γλώσσα χωρίς σύνορα και στεγανά. Δεν ήθελε να παρουσιάζεται σαν “εκπρόσωπος” κάποιου εξωτικού είδους, αλλά σαν ένας καλλιτέχνης που απλώς δοκιμάζει νέους ήχους και επιρροές.

Γιατί ο Sting απέφευγε τις μουσικές ταμπέλες

Ο Sting πίστευε πως οι ταμπέλες τελικά περιορίζουν τη δημιουργικότητα ενός μουσικού. Όταν ένα τραγούδι ή ένας δίσκος μπαίνει σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, αυτομάτως δημιουργούνται προσδοκίες για το τι «πρέπει» να κάνει ο καλλιτέχνης στη συνέχεια. Εκείνος όμως δεν ήθελε ποτέ να λειτουργεί έτσι. Επηρεασμένος από δημιουργούς όπως ο Paul Simon, προτιμούσε να πειραματίζεται συνεχώς και να ανακαλύπτει νέες μουσικές γλώσσες. Για τον Sting, η ουσία δεν ήταν να δημιουργήσει ένα νέο genre, αλλά να φτιάχνει μουσική που θα μπορεί να ακούει και να αγαπά ακόμη και χρόνια αργότερα.