Ο Θανάσης Βέγγος ήταν ένας αξεπέραστος κωμικός, αγαπητός για το ταλέντο και το ήθος του. Ωστόσο, είχε μια έντονη τελειομανία που δεν επέτρεπε προχειρότητες στη δουλειά του. Ήταν ανυποχώρητος στη λεπτομέρεια, κάτι που φαινόταν τόσο στα γυρίσματα όσο και στις παραστάσεις του.
Δεν δεχόταν ντουμπλάζ, εκτελούσε μόνος του επικίνδυνες σκηνές και απαιτούσε απόλυτη ακρίβεια στις ατάκες, φτάνοντας στο σημείο να αναβάλει πρεμιέρες ή να διακόπτει σκηνές.
Η τελειομανία του τον οδήγησε στη δημιουργία δικής του εταιρείας παραγωγής για απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία, όμως η επιμονή του να διορθώνει συνεχώς τα πάντα εκτίναξε τα κόστη και συνέβαλε στην οικονομική του καταστροφή.
Ήταν αυστηρός με όλους, και αυτός ο αδιάλλακτος επαγγελματισμός, αν και του χάρισε μοναδικά αποτελέσματα, δοκίμασε τις αντοχές των συνεργατών του.
Ενδεικτικό, δε, της τελειομανίας του αξέχαστου κωμικού είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Λάκη Μιχαηλίδη με τίτλο «Ιερά Τέρατα Αγγελικά Πλασμένα». Εκεί όπου περιγράφεται γλαφυρά ο απόλυτος επαγγελματισμός που απαιτούσε και από τους άλλους (και όχι μόνο από τον εαυτό του) ο Βέγγος:
«Δεν μπορώ, δυστυχώς, να ισχυριστώ ότι με τον Θανάση υπήρξαμε στενοί συνεργάτες και φίλοι.
Αυτές, όμως, τις λίγες φορές που συνεργαστήκαμε, θα μου μείνουν αξέχαστες για πολλούς και συγκεκριμένους λόγους. Ο πρώτος και βασικότερος “η σημασία στη λεπτομέρεια”.
Ο Θανάσης Βέγγος μπορούσε να αναβάλλει πρεμιέρα, αν στη γενική δοκιμή κάποιος συνάδελφός του αντί να του πει “ψωμί” στην ατάκα που περίμενε για να απαντήσει, του έλεγε “ψωμάκι”.
“Ανεύθυνε… Αν δε μου πεις “ψωμί”, θα με στήσεις ανεπανόρθωτα. Δεν γίνεται έτσι πρεμιέρα. Αναβάλλεται”!
Κάποτε ο Αλέκος Τζανετάκος μου είπε ότι σε μια σκηνή του έργου “Ο τρελός του Λούνα Παρκ” στο οποίο και ο Αλέκος είχε βασικό ρόλο, ο Θανάσης τον εγκατέλειψε μόνο πάνω στη σκηνή γιατί αντί να του πει “πρόσεχε όταν ανεβαίνεις τις σκάλες”, του είπε “όταν ανεβαίνεις τις σκάλες να προσέχεις”.
“Ανεύθυνε Τζανετάκο… Η ατάκα που περιμένω είναι “σκάλες” και όχι “να προσέχεις”. Κρεμάσου τώρα μόνος στη σκηνή, όπως με κρέμασες κι εμένα…”
