Το ιστορικό καφενείο “Παρθενών” βρισκόταν στη Λεωφόρο Χαμηδιέ και υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα σημεία συνάντησης της εποχής. Άνοιξε το 1903 υπό τη διεύθυνση του Π. Νέδου και λειτουργούσε ως ζυθοπωλείο και ζαχαροπλαστείο, ξεχωρίζοντας για την αριστοκρατική του ατμόσφαιρα.
Το καφενείο διέθετε μπιλιάρδα, γραμμόφωνο, αναγνωστήριο με ελληνικές και ξενόγλωσσες εφημερίδες, καθώς και το τηλεγραφικό δελτίο του εθνικού πρακτορείου. Επιπλέον, είχε πιανόλες που έπαιζαν βιεννέζικες οπερέτες. Πίσω από το κτίριο, ένας όμορφος κήπος στη Διαλέττη, με ένα μικρό συντριβάνι, πρόσφερε μια ήρεμη απόδραση.
Λίγο μετά τα εγκαίνια, στον χώρο του καφενείου λειτούργησε κινηματογράφος, ο οποίος, σύμφωνα με το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών”, ήταν ο πιο σύγχρονος της εποχής. Πρόβαλλε καθημερινά 100 εικόνες που ανανεώνονταν συνεχώς, ενώ η είσοδος ήταν ελεύθερη.
Το “Παρθενών” υπήρξε στέκι των οικοδόμων, με χτίστες, μαραγκούς, υδραυλικούς και γυψάδες—οι περισσότεροι Ηπειρώτες—να συγκεντρώνονται εκεί. Οι εργολάβοι της εποχής του Μεσοπολέμου έβρισκαν εκεί εργάτες, κλείνοντας συμφωνίες με έναν καφέ ή ένα καραφάκι ούζο, χωρίς συμβάσεις και ασφαλιστικές εισφορές.
Τις βροχερές μέρες, όταν τα γιαπιά σταματούσαν, οι οικοδόμοι έπαιζαν χαρτιά—ξερή, σκαμπίλι, σπαθιά, πρέφα—και συζητούσαν χαμηλόφωνα τα θέματα της εποχής, αποφεύγοντας τα αυτιά της Ασφάλειας, που είχε επίσης το δικό της στέκι εκεί. Οι οικοδόμοι, μετά τους καπνεργάτες, θεωρούνταν από τις πιο δυναμικές ομάδες της εργατικής τάξης.
Η αίθουσα του καφενείου φιλοξενούσε επίσης παραστάσεις καλλιτεχνών, ταχυδακτυλουργών και κουκλοθέατρο, διαμορφώνοντας έναν ζωντανό πολιτιστικό χώρο στην παλιά Θεσσαλονίκη.
