Η Ελλάδα υποδέχεται κάθε χρόνο περισσότερους τουρίστες και τα ταξιδιωτικά έσοδα αυξάνονται. Παρ’ όλα αυτά, πολλά εστιατόρια βλέπουν τον τζίρο τους να μειώνεται και τραπέζια που παλαιότερα ήταν κλεισμένα εβδομάδες πριν να παραμένουν άδεια ακόμη και μέσα στην υψηλή περίοδο.
Το παράδοξο εξηγείται εύκολα για όποιον έχει ανοίξει πρόσφατα έναν κατάλογο. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που επικαλείται η «Καθημερινή», οι τιμές σε εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία και ταχυφαγεία έχουν αυξηθεί σωρευτικά περίπου κατά 35%. Το σουβλάκι, που κάποτε αποτελούσε την εύκολη και οικονομική λύση, σε αρκετές περιπτώσεις κοστίζει σχεδόν 50% περισσότερο από το 2020.
Την ίδια ώρα, η αγορά γέμισε all-day καταστήματα που παρουσιάζουν κάθε πιάτο σαν αποκάλυψη της παγκόσμιας γαστρονομίας. Το απλό κρέας απέκτησε «ιδιαίτερη κοπή», η πατάτα έγινε χειροποίητη εμπειρία και το ψωμί συνοδεύεται από ολόκληρη βιογραφία του παραγωγού του. Όλα βαφτίστηκαν premium – και φυσικά τιμολογήθηκαν αναλόγως.
Το πρόβλημα δεν είναι η υψηλή ποιότητα ούτε η δημιουργική κουζίνα. Είναι η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην τιμή, στο προϊόν και στην εμπειρία που τελικά λαμβάνει ο πελάτης. Δίπλα στους σοβαρούς επαγγελματίες εμφανίστηκαν επιχειρήσεις που επένδυσαν περισσότερο στο Instagram και λιγότερο στο πιάτο, με τη λογική «ό,τι προλάβουμε να βγάλουμε φέτος».
Οι αυξήσεις στο ρεύμα, στις πρώτες ύλες, στα ενοίκια και στη μισθοδοσία πιέζουν πράγματι την εστίαση. Όμως και ο πελάτης έχει φτάσει στα όριά του. Όταν ένα απλό οικογενειακό γεύμα μοιάζει με μικρή οικονομική επένδυση, περιορίζει τις εξόδους του ή επιλέγει αυστηρότερα πού θα αφήσει τα χρήματά του.
Η επόμενη ημέρα θα κριθεί στην ποιότητα, στη λογική τιμή και κυρίως στον σεβασμό. Γιατί ο πελάτης μπορεί να πληρώσει κάτι ακριβό. Δεν θέλει, όμως, να νιώσει ότι πλήρωσε ακριβά κάτι μέτριο.
