Ο Θανάσης Βέγγος κουβαλούσε στο σινεμά δύο αδιαπραγμάτευτες αρχές: δεν αντάλλασσε ποτέ φιλιά με συμπρωταγωνίστριες, από σεβασμό στη γυναίκα της ζωής του, τη Μίνα, και δεν δεχόταν καμία απολύτως αντικατάσταση από κασκαντέρ, γιατί πίστευε πως ακόμη και οι πιο επικίνδυνες σκηνές όφειλαν να παιχτούν από τον ίδιο, χωρίς φόβο για ατύχημα ή τραυματισμό, στο όνομα ενός ρεαλισμού που για εκείνον ήταν ζήτημα τιμής· έτσι, μέσα από τις ταινίες του τον έχουμε δει να σωριάζεται στο έδαφος, να τρακάρει, να κατρακυλά σε δρόμους και πεζοδρόμια, όπως στην αθάνατη σκηνή με το «ξέρεις από βέσπα», να δέχεται χτυπήματα καράτε, να βουτά σε παγωμένα νερά, να παλεύει με τεράστιους όγκους πάγου, να δέχεται μέχρι και δάγκωμα από μαϊμού, ενώ στη διαφήμιση με το «τρώτε μακαρόνια» έφτασε πραγματικά στα όρια της εξάντλησης!
Tο απόλυτο δείγμα της τρέλας και της άγνοιας κινδύνου του ήρθε στον «Παπατρέχα» του 1966, όταν πρότεινε ο ίδιος μια σκηνή όπου περνούσε τρέχοντας μέσα από γυάλινη πόρτα – κάτι που του είχε συμβεί και στην πραγματική του ζωή – με το συνεργείο να μην πιστεύει πως θα το αποτολμήσει, μέχρι που τον είδαν να σπάει με το κούτελο τζάμι πάχους τεσσάρων χιλιοστών και να βγαίνει σχεδόν αλώβητος, με μία μόνο γρατζουνιά.
Oπως θυμόταν χρόνια μετά ο Τάκης Γκιόκας, περιγράφοντας τον Βέγγο να φωνάζει από το πρωί «ανάψτε προβολείς, πάμε παιδιά» και να περνά σε χρόνο μηδέν μέσα από την τζαμαρία, αφήνοντας τους πάντες αποσβολωμένους και αποδεικνύοντας ότι δεν ήταν απλώς ένας τεράστιος κωμικός, αλλά ένας γλυκός, τολμηρός άνθρωπος και ένας αυθεντικός κασκαντέρ ψυχής, ενώ – όσο κι αν μοιάζει αδύνατο – αυτή η σκηνή δεν υπήρξε καν η πιο επικίνδυνη της καριέρας του, αφού στην ίδια ταινία τόλμησε κάτι ακόμη πιο παράτολμο, στο θρυλικό φινάλε με την Ταϋγέτη Μπασούρη.
