Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο επιστρέφει στο απόλυτο γοτθικό όραμά του με έναν Φρανκεστάιν που μοιάζει σαν να γεννήθηκε αποκλειστικά από το μυαλό του: σκοτεινός, τρυφερός, μακάβριος και βαθιά ανθρώπινος. Ο μεξικανός δημιουργός, γνωστός για την εμμονή του με τα τέρατα-παρεξηγημένους ήρωες, παίρνει ένα από τα πιο κλασικά σύμβολα της ποπ κουλτούρας και το μετατρέπει σε μια νέα, συναισθηματικά φορτισμένη αφήγηση για την απομόνωση, την πατρική απόρριψη και τη δίψα για αποδοχή.
Στο νέο του όραμα, ο ντελ Τόρο δεν αντιμετωπίζει τον Φρανκεστάιν ως ένα απλό πλάσμα τρόμου, αλλά ως έναν τραγικό χαρακτήρα που διψά για σχέση με τον κόσμο. Με φόντο μια Ευρώπη που κρύβει περισσότερα τέρατα στους ανθρώπους παρά στα πλάσματα, ο σκηνοθέτης δένει την κλασική ιστορία με τη δική του μαγεία: χειροποίητα σκηνικά, ζόρικη ατμόσφαιρα, εξωπραγματική φωτογραφία και έναν συναισθηματικό πυρήνα που μπορεί να σε γονατίσει.
Αν και ο ντελ Τόρο μιλάει συχνά για τα «τέρατα μέσα μας», εδώ φαίνεται να φτιάχνει την πιο προσωπική και οδυνηρή του εκδοχή. Ένα έργο που μοιάζει πιο κοντά στην Καμπίνα του Πάνου ή στη Μορφή του Νερού, αλλά πιο σκοτεινό, πιο ώριμο και πιο στενάχωρα ανθρώπινο. Μια νέα ανάγνωση που υπόσχεται όχι απλώς φόβο, αλλά καθαρή συγκίνηση.
