Ραφαήλ Λουκατάρης: Ο 17χρονος Θεσσαλονικιός που μετέτρεψε την τραγωδία των Τεμπών σε κινηματογραφική αφήγηση

Στα 17 του χρόνια, ο Ραφαήλ Λουκατάρης κουβαλά ήδη μια ωριμότητα και μια δημιουργική ανησυχία που δύσκολα συναντά κανείς σε τόσο νεαρή ηλικία. Μαθητής ακόμη, αλλά με ξεκάθαρη αγάπη για τον κινηματογράφο, έχει καταφέρει να μετατρέψει τις ιδέες και τις ευαισθησίες του σε εικόνες, ιστορίες και ταινίες που ανοίγουν συζητήσεις. Η τελευταία του δουλειά, οι «Ματωμένες Παρτιτούρες», εμπνέεται από την τραγωδία των Τεμπών και επιχειρεί να φωτίσει τα όνειρα, τις αγωνίες και τις αντιφάσεις μιας ολόκληρης γενιάς μέσα από τη δύναμη της τέχνης.

Με συνεργασίες που θα ζήλευαν ακόμη και πιο έμπειροι δημιουργοί, όπως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης και ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο νεαρός σκηνοθέτης αποδεικνύει πως όταν το ταλέντο συναντά το πείσμα, η ηλικία περνά σε δεύτερο πλάνο. Μιλήσαμε μαζί του για το σινεμά, τα όνειρα, τις «Ματωμένες Παρτιτούρες» και όλα όσα τον κάνουν να κοιτάζει ήδη προς το επόμενο μεγάλο βήμα.

Όταν γύρισες την ταινία ήσουν μόλις 16 ετών (πλέον 17!) . Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να πεις ιστορίες μέσα από τον κινηματογράφο;

 

Γιατί επέλεξες τη μουσική ως βασικό στοιχείο της αφήγησης και τι συμβολίζουν για σένα οι «παρτιτούρες» του τίτλου;

Επειδή είμαι μαθητής του μουσικού σχολείου και ασχολούμαι σε καθημερινή βάση με την μουσική, είχα την ελευθερία να γράψω κάτι με όρους που στα 16 μου έτη τότε θα ήταν ειλικρινές και αληθοφανές.

Οι “παρτιτούρες” η μουσική δηλαδή για τον χαρακτήρα είναι ο έρωτας του το σημείο αναφοράς του όπως για μένα είναι η κλακέτα και για κάποιον άλλο η μπάλα ποδοσφαίρου.

Πώς αντέδρασαν οι οικογένειά σου, οι φίλοι σου και οι συμμαθητές σου όταν τους είπες ότι γυρίζεις μια ταινία για τα Τέμπη;

Πάντα λέω στους γονείς μου και σε φίλους “σκέφτηκα να γράψω κάτι” και απλά τους εξηγώ το plot. Θέλω να πω πως δεν τους είπα ποτέ πως γράφω μία ταινία για τα Τέμπη, τους αφηγήθηκα απλώς το όραμα μου και εννοείται πως όλοι στάθηκαν δίπλα μου.

Πώς κατάφερες να συνεργαστείς με τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, τον Μίλτο Πασχαλίδη και τον Απόλλωνα Σαρρή;

Αρχικά έστειλα ένα μήνυμα στο instagram στον Πυγμαλίων και εκείνος αφού διάβασε το σενάριο με κάλεσε στο κινητό.

Τον Απόλλωνα τον είχα δει σε μία μικρού μήκους ταινία το “soul food” στο ertflix και μου άρεσε, όταν ανέβασα στο facebook ότι ψάχνω ηθοποιό τότε μέσω ενός κοινού γνωστού γνωριστήκαμε και γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Τέλος τον κύριο Μίλτο πάλι όπως και τον Πυγμαλίων του έστειλα στο instagram, είναι απίστευτο γιατί ακούω Πασχαλίδη 24/7 και το να γνωρίσω τον Μίλτο μου έχει μείνει αξέχαστο…

 

Πώς βίωσες αυτή την εμπειρία;

Η εμπειρία από το τηλεφώνημα του Πυγμαλίωνα μέχρι και τώρα είναι για μένα ονειρική. Αρχικά το ότι μπορώ σε έναν άνθρωπο όπως τον Πυγμαλίων να στείλω ένα μήνυμα ή να πάρω ένα τηλέφωνο ξέροντας ότι θα απαντήσει είναι ευλογία και τύχη. Το ότι κατάφερα με τον κολλητό μου τον Αθηναγόρα από το πρώτο μας ταινιάκι με ένα κινητό να φτάσουμε σε μία τόσο αγαπημένη ταινία πέρα από τεράστια χαρά μας θυμίζει γιατί είμαστε εδώ και μας δίνει κίνητρο, έμπνευση και καύσιμο για να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Υπήρξε κάποια στιγμή στα γυρίσματα που σε συγκίνησε ή σε σημάδεψε περισσότερο από όλες;

Στα γυρίσματα περάσαμε όλοι τέλεια. Αγαπημένες στιγμές είναι σαν αυτή που κάθισα με τον Πυγμαλίων και μιλήσαμε για διάφορα ή με τον κ.Μίλτο που ανταλλάξαμε κάποια λόγια.

Συγκινητικό ήταν όλο από την αρχή μέχρι το τέλος, μέχρι και τώρα.

Αν έβλεπαν την ταινία οι νέοι άνθρωποι που χάθηκαν στα Τέμπη, ποιο θα ήθελες να είναι το μήνυμα που θα έπαιρναν;

Δεν μου αρέσουν τα υποθετικά ερωτήματα. Το μήνυμα που θέλω να περάσω όμως είναι πως πρέπει να κάνουμε όλοι μας μόνο ότι αγαπάμε και να αφήνουμε τους ανθρώπους να ονειρεύονται ελεύθερα, γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία όταν προσπαθείς να κάνεις κινηματογράφο στην Ελλάδα ως έφηβος;

Το να βρεις τους κατάλληλους ανθρώπους να σε βοηθήσουν και το να έχεις τα αυτιά σου κλειστά.

Μετά τις «Ματωμένες Παρτιτούρες», ποιο είναι το επόμενο όνειρο του Ραφαήλ Νικόλαου Λουκατάρη;

Μια μεγάλου μήκους ταινία, μια σειρά ή κάτι που δεν έχουμε φανταστεί ακόμη;

Μετά τις πανελλήνιες, μόλις μπω στη σχολή που θέλω, όσο σουρεάλ και να ακούγεται θέλω να γυρίσω ολοκληρωμένα μία ταινία μεγάλου μήκους.

 

Αν μπορούσες να προβάλεις τις “Ματωμένες Παρτιτούρες” σε ένα σημείο της Θεσσαλονίκης, κάτω από τον νυχτερινό ουρανό και μπροστά σε όλη την πόλη, πού θα έστηνες την οθόνη και γιατί;