Το 1998, μέσα από τον δίσκο «Μύθοι του Βάλτου», οι Active Member παρουσίασαν το κομμάτι «Ο Αδιάφορος». Ένα τραγούδι που για χρόνια ταξίδεψε στόματα, δρόμους και παρέες, με πρωταγωνιστή έναν Γιάννη – μια φιγούρα σχεδόν μυθική, «άλλη», που κουβαλούσε τη δική της αλήθεια. Αλλά ποιος ήταν στ’ αλήθεια ο Γιάννης ο Αδιάφορος;
Την απάντηση έδωσε η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) μέσα από άρθρο της στον Ελεύθερο Τύπο (25 Ιουνίου 2007). Εκεί αποκάλυψε πως ο Γιάννης δεν ήταν απλά ένας στίχος, αλλά ένας υπαρκτός άνθρωπος, που με τον δικό του μοναδικό τρόπο σημάδεψε το Low Bap.
Ένας άνθρωπος στον κόσμο του
Ο Γιάννης ήταν άνθρωπος της πόλης, με μια καθημερινότητα αλλιώτικη από των άλλων. Η μεγάλη του αγάπη ήταν τα αυτοκίνητα· όχι όμως όπως τα ξέρουμε. Τα δικά του «οχήματα» ήταν τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια, που τα οδηγούσε στη μέση του δρόμου μ’ έναν φραπέ στο χέρι, σαν να ήταν κανονικά αμάξια.
Τα έπλενε, τα έβαφε, τους έβαζε καύσιμα (μπαταρίες) και τα φρόντιζε σαν να ήταν κανονικά οχήματα. Δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο – ούτε τα τέλη, ούτε η εφορία, ούτε οι κανόνες της ασφάλτου. Ήταν «ο άρχοντας της αδιαφορίας».
Η ιστορία πίσω από την… αδιαφορία
Η ιστορία του Γιάννη δεν ξεκίνησε έτσι. Δούλευε μηχανικός σε αυτοκινητοβιομηχανία, μέχρι που ήρθε η απόλυση. Εκείνος δεν το πάλεψε όπως θα έκανε κάποιος άλλος· βρήκε διέξοδο σε μια δική του πραγματικότητα.
Έβαλε την ψυχή του μέσα στα μικρά αυτοκινητάκια και άφησε να τον οδηγούν. Οι φίλοι του στο Πέραμα τού κόλλησαν το παρατσούκλι «Γιάννης ο Αδιάφορος», γιατί δεν έμοιαζε να τον νοιάζει τίποτα – πέρα από το παιχνίδι του και την ήσυχη συνύπαρξή του με τους δρόμους της πόλης.
Οι Active Member συνάντησαν αυτήν τη φιγούρα και τη μετέτρεψαν σε τραγούδι. Ο Γιάννης έγινε σύμβολο της απλότητας, της απόστασης από το σύστημα και της ήρεμης περηφάνειας. Στους στίχους, δεν είναι «χαμένος», ούτε «γραφικός»· είναι ένας άνθρωπος που διάλεξε να ζει έξω από τις απαιτήσεις και τα «πρέπει» της κοινωνίας.
Η ιστορία του Γιάννη μπορεί να γράφτηκε τότε, αλλά μοιάζει απίστευτα επίκαιρη σε μια εποχή κρίσεων, ανασφάλειας και υπερκατανάλωσης. Ο «Αδιάφορος» μας θυμίζει ότι υπάρχουν πάντα εκείνοι που αρνούνται να ζήσουν με τους όρους των άλλων, που βρίσκουν μια δική τους χαρά σε κάτι μικρό – ακόμα κι αν αυτό είναι ένα τηλεκατευθυνόμενο αμαξάκι.
Κι ίσως τελικά, όπως έγραφε η Sadahzinia, να οδηγάει ακόμα, κάπου αλλού, στον δικό του ρυθμό…
