γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου
Αν έχεις βγει τελευταία σε κάποιο από τα πιο πολυσυζητημένα μπαρ της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης, πιθανότατα το έχεις ζήσει. Βρίσκεις θέση… αλλά όχι καρέκλα. Βρίσκεις σημείο να σταθείς, όχι να αράξεις.
Ένα μικρό σταντ, ένα βαρελάκι, ένα αυτοσχέδιο τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο ή ακόμη και ένα καφάσι είναι αρκετά για να ακουμπήσεις το ποτό σου. Και, παραδόξως, κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα ή απλώς, δεν έχει πού να το πει. Πάντως εμείς ρωτήσαμε άτομα στο μπαρ που πήγαμε, και οι απαντήσεις πλησίασαν τις δικές μας σκέψεις.
«Είναι πολύ ωραίο για ένα ποτό. Στο δεύτερο όμως θέλω να καθίσω κανονικά»
Η τάση αυτή ξεκίνησε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής στη Νέα Υόρκη μετά την πανδημία. Τα μικρά bars άρχισαν να απλώνουν τη ζωή τους στο πεζοδρόμιο, με ξύλινους πάγκους, σκαμπό, καφάσια και αυτοσχέδια stands. Η λογική ήταν απλή: η πόλη γίνεται μέρος του μαγαζιού. Σήμερα το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Τα περισσότερα νέα κουκλίστικα μεν, αβολα δε, μπαρ στεγάζονται σε μικρά, παλιά κτίρια, γωνίες παλιών μαγαζιών. Ο εσωτερικός χώρος είναι περιορισμένος, οπότε η εμπειρία μεταφέρεται έξω. Βέβαια, δεν είναι όλοι ενθουσιασμένοι. Οι παρέες των 30+ αρχίζουν να λένε ότι τους λείπουν τα κανονικά τραπέζια.
«Μου αρέσει η αισθητική, αλλά μετά από δύο ώρες αρχίζεις να ψάχνεις μια πλάτη να ακουμπήσεις. Είναι πολύ ωραίο για ένα ποτό. Στο δεύτερο όμως θέλω να καθίσω κανονικά» μας είπε η Μελίνα, 38 χρονών.
Γιατί συμβαίνει; Δεν είναι μόνο θέμα μόδας. Τα περισσότερα νέα μπαρ είναι μικροσκοπικά αλλά πανέμορφα. Χωράνε ένα μικρό μπαρ, λίγες θέσεις μέσα και όλη η υπόλοιπη ζωή μεταφέρεται στο πεζοδρόμιο. Παράλληλα, οι ιδιοκτήτες προτιμούν να έχουν περισσότερους ανθρώπους που μπαίνουν και βγαίνουν, αντί για λίγα μεγάλα τραπέζια που μένουν κατειλημμένα όλο το βράδυ. Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στη διασκέδαση της τελευταίας δεκαετίας.
«Δεν γίνεται να κρατάω ποτό, κινητό και τσιγάρο ενώ προσπαθώ να ισορροπήσω σε ένα σκαμπό» λέει ο Άγγελος 29, και δεν τον αδικούμε.
Δεν βγαίνουμε πλέον για να «κατασκηνώσουμε» σε ένα τραπέζι. Βγαίνουμε για να κινηθούμε, να συναντήσουμε κόσμο, να αλλάξουμε μπαρ μέσα στο ίδιο βράδυ. Το ποτό γίνεται πιο κοινωνικό και λιγότερο στατικό.
Και κάπου ανάμεσα στα ξύλινα stands, τα καφάσια και τα μικροσκοπικά τραπεζάκια του πεζοδρομίου γεννιέται μια νέα κουλτούρα εξόδου, που ήρθε από μακριά και δείχνει να βρίσκει πλέον τη θέση της και στους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Κι αν μας αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα.
