Υπήρξε μια εποχή που η εφηβεία στην οθόνη ήταν κάτι παραπάνω από χιούμορ και αμηχανία. Ήταν αγνότητα, συναισθηματικές εκρήξεις, first crushes, σχολικά lockers γεμάτα μυστικά, και ένα soundtrack που μιλούσε πιο καθαρά απ’ ό,τι μπορούσε ο ήρωας της ιστορίας. Ο John Hughes δημιούργησε έναν κόσμο στον οποίο θέλαμε να ζήσουμε. Ή μάλλον, έναν κόσμο στον οποίο νιώθαμε ήδη ότι ζούμε, απλώς δεν τον είχαμε δει τόσο καλά αποτυπωμένο.
Από τα 80s και μετά, κάθε ρομαντική κομεντί ή σχολική κωμωδία με λίγο ψυχή και πολύ teenage angst, έχει πάνω της λίγο Hughes. Και όχι άδικα. Γιατί αν έψαχνες τον τρόπο να χωρέσεις μέσα σε μια σκηνή όλη την αμηχανία του να μεγαλώνεις, το πρώτο καρδιοχτύπι, το πώς είναι να σε προσπερνούν οι δημοφιλείς και να ψάχνεις να βρεις τι είδους «freak» είσαι, εκείνος το είχε ήδη γράψει.
Breakfast Club (1985)
Μια βιβλιοθήκη, πέντε άγνωστοι, ένα Σάββατο κράτησης. Το Breakfast Club έβαλε πάνω στο ίδιο τραπέζι όλα τα «στερεότυπα» του αμερικανικού λυκείου: το κακομαθημένο πλούσιο κορίτσι, τον αθλητή, το nerd, το φρικιό, τον επαναστάτη. Και τα ξεγύμνωσε. Με μία μόνο μέρα, ο Hughes κατάφερε να δείξει ότι κάτω από κάθε ταμπέλα υπάρχει ένας άνθρωπος που απλώς φοβάται ή προσπαθεί. Κλασική σκηνή: το γράμμα στο τέλος. Κλασική ατάκα: “You see us as you want to see us.”
Sixteen Candles (1984)
Η Molly Ringwald, η απόλυτη muse του Hughes, έγινε το κορίτσι με το οποίο ταυτίστηκαν όλες οι έφηβες. Ξεχασμένα γενέθλια, έρωτας με τον ακατόρθωτο, ένας τρελός ξάδερφος και άπειρη αμηχανία. Το Sixteen Candles ήταν η υπενθύμιση ότι το να μην νιώθεις σημαντικός μπορεί να σε πονάει, αλλά πάντα υπάρχει κάποιος που σε βλέπει αλλιώς – απλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμα.
Ferris Bueller’s Day Off (1986)
Ο Ferris ήταν το απόλυτο role model για όσους ήθελαν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα! Μια κοπάνα από το σχολείο μετατρέπεται σε κινηματογραφικό μανιφέστο για τη ζωή. Το Ferris Bueller’s Day Off ήταν η υπενθύμιση πως «Life moves pretty fast. If you don’t stop and look around once in a while, you could miss it.» Και το είπαμε κι εμείς μετά απ’ αυτό, δεκάδες φορές.
Pretty in Pink (1986)
Άλλη μία εμφάνιση της Ringwald, σε ρόλο outsider με στυλ και ψυχή. Το Pretty in Pink εχει ρομάντζο, vintage αισθητική, κοινωνικές τάξεις και η υπαρξιακή ερώτηση: Τον γλυκούλη φίλο που σ’ αγαπάει ή τον πλούσιο αλλά μπερδεμένο έρωτα; Ό,τι κι αν επιλέξεις, η ταινία υπενθυμίζει ότι το να είσαι ο εαυτός σου είναι ήδη νίκη.
Planes, Trains and Automobiles (1987)
Ο Hughes δεν έμεινε μόνο στους εφήβους. Το δίδυμο Steve Martin – John Candy μάς χάρισε μια διαδρομή γεμάτη γέλιο, παρεξηγήσεις και στο τέλος, μια γροθιά στο στομάχι. Το Planes, Trains and Automobiles είναι η απόδειξη ότι κάτω από το χαμόγελο, όλοι κουβαλάμε κάτι. Και ότι η καλοσύνη δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
