Συνέντευξη: Γιώργος Καρακασίδης
«Οίτη: Η σκυλίτσα που ήθελε να πετάξει» είναι το πρώτο βιβλίο, για παιδιά κάθε ηλικίας, της Αλεξάνδρας Γεωργιάδου, σε εικονογράφηση του xMx Michelangelo Bevilacqua, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Lebee. Είχα τη χαρά να κάνω μερικές ερωτήσεις στη συγγραφέα και ιδού οι πολύ ενδιαφέρουσες απαντήσεις της
Αλεξάνδρα μίλησε μας για σένα. Πως προέκυψε η Οίτη;
Η ιστορία αυτή γεννήθηκε την ίδια στιγμή που χάθηκε η Οίτη μας. Η μποξερίνα μας, που υπήρξε στην οικογένειά μας ακόμη, πριν τα παιδιά. Ήθελα, λοιπόν να δημιουργήσω μια ιστορία για την αποδοχή της απώλειας, ώστε να μιλήσω στα παιδιά μου γι’ αυτή. Ήθελα η ιστορία αυτή να μην περιλαμβάνει καμιά αρπαγή, ή οτιδήποτε θα είχε να κάνει με μια απότομη ή βίαιη κατάσταση. Ο στόχος μου ήταν να αποτυπώσω το γεγονός πως όταν κάποιες καταστάσεις έρχονται στη ζωή τις οποίες δεν μπορούμε να ελέγξουμε, επιλέγουμε να τις αποδεχόμαστε και να προχωράμε. Δεν σημαίνει ότι αυτές οι καταστάσεις δεν περικλείουν στεναχώρια, κλάματα, πόνο. Όμως το βιβλίο είναι ένα εργαλείο ώστε ακόμη και αυτά τα δυσφορικά συναισθήματα να γίνονται αιτία για να συνδεθείς με τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου, και να αντλείς δύναμη ώστε να προχωρήσεις, γιατί πάντα πρέπει να προχωράς.
Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβει την έννοια της απώλειας ένα παιδί;
Καθόλου δύσκολο. Τα παιδιά είναι πανέξυπνα και έχουν απίστευτη ικανότητα αντίληψης καταστάσεων. Έχει τύχει να είμαι σε παρουσίαση βιβλίου για την Οίτη σε ένα κοινό όπου ανάμεσά τους ήταν και ένα 5χρονο παιδί. Μόλις λοιπόν αναφέρω ότι η Οίτη μας έβγαλε φτερά μου λέει με αφοπλιστικό και κυνικό – θα μπορούσα να πω – τρόπο, δηλαδή πέθανε. Από την άλλη μεριά όταν έφυγε η Οίτη ο γιος μου ήταν 3 ετών. Θεωρούσα λοιπόν ότι δεν μπορεί να είναι σε θέση να καταλάβει ότι η Οίτη πέθανε. Μόλις λοιπόν έτυχε να το ακούει, γούρλωσε τα μάτια του και μου είπε με αγωνία «Μαμά, αλήθεια είναι; Η Οίτη πέθανε;» Ειλικρινά, νομίζω ότι είναι κάτι που δεν θα φύγει από το μυαλό μου.
Εικονογράφηση: @ xMx graphics/Michelangelo Bevilacqua
Έχεις ένα blog, τo smileymom, όπου μεταξύ άλλων, δίνεις tips σε γονείς. Πώς είναι να είσαι γονιός σήμερα, όπου ο χρόνος είναι λίγος και οι δραστηριότητες πολλές; Τι χρειάζεται για να γίνει η ζωή όλων (γονιών και παιδιών) πιο ποιοτική;
Το blog ξεκίνησε ως μια ανάγκη να βάλω κι εγώ το δικό μου λιθαράκι στην απενεχοποίηση που συνοδεύει τον ρόλο του γονέα – και πιο συγκεκριμένα, της μητέρας. Όταν ήμουν έγκυος, αλλά και αφότου γέννησα, ένιωθα γύρω μου μια διάχυτη αγωνία από άλλες μαμάδες: Πώς να μεγαλώσουν το παιδί τους, τι να του δώσουν να φάει, γιατί το παιδί της διπλανής ζωγραφίζει από τον πρώτο χρόνο ή κάνει messy play, ενώ το δικό τους όχι. Θήλασες; Όχι; Α, εγώ 14 μήνες! Και κάπου εκεί, μέσα σε όλα αυτά, είπα στον εαυτό μου: Γιατί δεν απολαμβάνεις απλώς αυτό το μοναδικό, μαγικό ταξίδι χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία της σύγκρισης και των ενοχών;
Η βασική αξία του blog είναι να μοιραστώ πράγματα που λειτούργησαν σε μένα, στη δική μου οικογένεια, στα δικά μου παιδιά. Αν θέλεις, μπορείς να τα δοκιμάσεις κι εσύ, να εμπνευστείς και να ανακαλύψεις ή να δημιουργήσεις αυτό που θα λειτουργήσει για εσένα και τη δική σου οικογένεια. Αν κάτι δε λειτουργήσει, δεν σημαίνει ότι κάποιος κάνει κάτι λάθος – απλώς δεν ταίριαξε. Ούτε σημαίνει ότι εγώ ή ο άλλος είναι καλύτερος.
Ο ρόλος του γονέα σήμερα είναι ξεκάθαρα απαιτητικός, και δεν χρειάζεται να ωραιοποιούμε τα πράγματα. Ό,τι και να πούμε ή να γράψουμε, αυτή είναι η πραγματικότητα. Στις δύσκολες μέρες – γιατί, καλώς ή κακώς, η καθημερινότητα και οι απαιτήσεις της είναι παρούσες και δεν ζούμε σε ένα συννεφάκι όπου όλα είναι ειδυλλιακά, αυτό που με βοηθά προσωπικά είναι να επιστρέφω ξανά και ξανά στον πυρήνα της δικής μου αξίας για την έννοια της οικογένειας: στην ανακάλυψη των χαρακτήρων των παιδιών μου, στην ανιδιοτελή αγάπη και στην επιλογή να ζω το τώρα. Γιατί μόνο το τώρα μπορούμε πραγματικά να ελέγξουμε.
Πως βλέπεις το χώρο του παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα;
Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι και ιδιαίτερα ευφάνταστοι συγγραφείς, υπέροχοι εικονογράφοι, καθώς και εκδοτικοί οίκοι που κάνουν πραγματικά εξαίσια δουλειά. Πιστεύω πως υπάρχει χώρος για όλους, καθώς κάθε έργο έχει το δικό του κοινό και τη δική του ιδιαίτερη αξία.
Από την άλλη πλευρά, οι νέοι γονείς αναζητούν διαρκώς ποιοτικά παιδικά βιβλία, ως εργαλεία για να διασκεδάσουν τα παιδιά τους, να επικοινωνήσουν μαζί τους, να αγγίξουν θέματα που τους απασχολούν.
Ωστόσο, θεωρώ ότι όταν δημιουργούμε για παιδιά, φέρουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι μια μεγάλη ευθύνη: πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στο τι λέμε και πώς το λέμε. Τα παιδιά μοιάζουν με εύφορα χωράφια που χρειάζονται συνεχή και προσεκτική φροντίδα για να μπορέσουν να ανθίσουν. Οπότε, όταν δημιουργούμε κάτι με γνώμονα τα παιδιά, οφείλουμε να δείχνουμε απόλυτο σεβασμό και να δίνουμε την αμέριστη προσοχή μας.
Εν προκειμένω, μόλις ολοκλήρωσα την ιστορία της Οίτης, ένιωσα αμέσως την ανάγκη να τη δει κάποιος ειδικός. Έτσι, μια ομάδα επαγγελματιών ψυχολόγων, εκπαιδευμένων στη μέθοδο Marte Meo, ανέλαβε να ελέγξει το βιβλίο και με την απόλυτη στήριξη της Μαρίας Σταματάκη (Msc Ψυχοθεραπεύτρια, Οικογενειακή Θεραπεύτρια Marte Meo Licensed Supervisor) υπάρχει εντός του βιβλίου ένα σημείωμα προς τους γονείς, ενισχύοντας τη συνολική αξία του.
Τι να περιμένουμε από σένα στο μέλλον;
Επιθυμώ πραγματικά η ιστορία της Οίτης να αγγίξει τις καρδιές, τόσο των μικρών όσο και των μεγάλων αναγνωστών, και να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια σε όποιον έρχεται αντιμέτωπος με δύσκολα και δυσφορικά συναισθήματα, ιδιαίτερα αυτά που σχετίζονται με την απώλεια. Αυτή τη στιγμή εργάζομαι πάνω στο δεύτερο παιδικό μου βιβλίο, το οποίο εύχομαι να ολοκληρωθεί σύντομα. Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένη και ανυπομονώ να το μοιραστώ μαζί σας.
