Συνέντευξη: Δέσποινα Πολυχρονίδου
Ο Θεολόγος Ηλιου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημοσιογράφων που έχουν μάθει να ζουν όταν η πόλη μόλις ανοίγει τα μάτια της. Την ώρα που οι περισσότεροι παλεύουν με το ξυπνητήρι, εκείνος βρίσκεται ήδη στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, κυνηγώντας την πρώτη είδηση της ημέρας, στήνοντας ζωντανές συνδέσεις και μεταφέροντας την επικαιρότητα από το πεδίο των γεγονότων στις οθόνες των τηλεθεατών.
Τα τελευταία χρόνια, μέσα από το ρεπορτάζ του στο MEGA, έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή σημαντικών γεγονότων, από φυσικές καταστροφές και έκτακτες ειδήσεις μέχρι τις μικρές καθημερινές ιστορίες που αποτυπώνουν τον παλμό της πόλης. Πίσω όμως από τα λίγα δευτερόλεπτα μιας τηλεοπτικής σύνδεσης κρύβονται ατελείωτες ώρες προετοιμασίας, τηλεφωνημάτων, αναμονής και συνεχούς εγρήγορσης.
Στη συζήτησή μας μιλά για τη ζωή ενός πρωινού τηλεοπτικού ρεπόρτερ, τα ξυπνήματα πριν χαράξει, τα απρόοπτα στον αέρα, τις εικόνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη του και όλα όσα ανακαλύπτει κανείς όταν παρακολουθεί μια πόλη την ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται ακόμη. Μια κουβέντα γεμάτη ιστορίες από τα παρασκήνια της ενημέρωσης, αλλά και από μια Θεσσαλονίκη που λίγοι έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν.
Ξυπνάς όταν οι περισσότεροι κοιμούνται ακόμα. Ποια είναι η πρώτη σκέψη που κάνεις όταν χτυπάει το ξυπνητήρι στις 4-5 τα ξημερώματα;
Καμία μέρα δεν είναι ίδια. Μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά πολλές φορές η πρώτη μου σκέψη εξαρτάται από τη θεματολογία της ημέρας. Αν έχω ένα θέμα που μου με ενδιαφέρει και το έχω ψάξει περισσότερο, σε αυτές τις περιπτώσεις ανυπομονώ να ξυπνήσω και να πάω για τη σύνδεση ώστε να μοιραστώ πληροφορίες, βίντεο ή φωτογραφίες που έχω εξασφαλίσει για ένα θέμα. Υπάρχουν νύχτες που χτυπάει το τηλέφωνο για ένα αποκλειστικό θέμα και τότε το ξυπνητήρι είναι το τελευταίο που σε απασχολεί. Ωστόσο, ναι υπάρχουν πολλά πρωινά που λες «όχι πάλι» ή «λίγο ακόμα και σηκώνομαι». Καμία φορά σκέφτομαι και τι ώρα θα τελειώσω για να γυρίσω να κοιμηθώ.
Υπήρξε στιγμή που ξύπνησες, κοίταξες το ρολόι και σκέφτηκες σοβαρά να αλλάξεις επάγγελμα;
Επάγγελμα όχι αλλά σίγουρα βάρδια! Ειδικά τον χειμώνα που είναι πιο βαρύ το πρωινό ξύπνημα, έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι πρέπει να το αλλάξω αυτό. Αναγκαστικά σε περιορίζει στην ζωή σου το πρωινό ξύπνημα και σίγουρα χάνεις κάποιες στιγμές με τους φίλους και την οικογένειά σου. «Αύριο ξυπνάω νωρίς», είναι μια ατάκα που έχω πει εκατοντάδες φορές τα τελευταία πέντε χρόνια σε προτάσεις τους.
Τι βλέπει ένας ρεπόρτερ που δεν βλέπουμε εμείς οι υπόλοιποι;
Το ξημέρωμα. Και είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της δουλειάς. Το «ροζ» της αυγής και τα υπόλοιπα μαγικά χρώματα στον ουρανό της πόλης, είμαστε τυχεροί που μπορούμε να τα βλέπουμε και να τα απολαμβάνουμε. Επίσης βλέπουμε και την πόλη να «ξυπνάει», δηλαδή από την απόλυτη ησυχία στην κίνηση και σε γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Επίσης, οι πρωινοί ρεπόρτερ έχουν τη δυνατότητα να έχουν την επικαιρότητα στα χέρια τους, όπως συνηθίζω να λέω. Ο,τι κι αν γίνει το πρωί είμαστε οι πρώτοι που φτάνουμε στο σημείο, πολλές φορές νωρίτερα και από την αστυνομία. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζουμε καλά πώς εξελίσσεται ένα θέμα το οποίο ίσως απασχολήσει όλη την υπόλοιπη ημέρα ή και για εβδομάδες σε κάποιες περιπτώσεις.
Πόσο διαφορετική είναι η ατμόσφαιρα σε μια ζωντανή σύνδεση πριν ξημερώσει σε σχέση με μια σύνδεση μέσα στη μέρα;
Τον χειμώνα οι συνθήκες είναι αρκετά πιο δύσκολες, ειδικά όταν έχει κρύο και απόλυτο σκοτάδι. Όσο πλησιάζει το καλοκαίρι, η εικόνα αλλάζει εντελώς: τα χρώματα στον ουρανό, η ησυχία και το αεράκι που σε δροσίζει.
Μέσα στην ημέρα, συνήθως οι συνδέσεις γίνονται σε μεγαλύτερη πίεση καθώς ταυτόχρονα τρέχουν τα ρεπορτάζ και πρέπει να διακόψεις για να βγεις στο μεσημεριανό δελτίο.
Ποια ήταν η πιο απρόβλεπτη κατάσταση που σου συνέβη ενώ ήσουν live στον αέρα;
Κάθε φορά που βγαίνεις σε σημεία όπου κυκλοφορεί κόσμος τα ξημερώματα, μπορεί να συμβεί οτιδήποτε και πρέπει να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις. Αυτό συμβαίνει κυρίως στα Λαδάδικα, όπου κυκλοφορούν νεαρά παιδιά συνήθως μετά από νυχτερινή έξοδο και μπορούν να σε φέρουν άθελα τους σε πολύ δύσκολη θέση.
Υπάρχει κάποιο σημείο της πόλης που έχει γίνει σχεδόν… δεύτερο σπίτι σου λόγω των συνεχών ρεπορτάζ;
Θα σου αποκαλύψω ένα σημείο που δεν είναι μόνο το δικό μου δεύτερο σπίτι αλλά όλων των συναδέλφων που κάνουμε πρωινή βάρδια. Επειδή οι περισσότεροι δεν έχουμε γραφεία για να αναμένουμε εκεί και να είμαστε σε επιφυλακή, έχουμε βρει ένα σημείο που το βαφτίσαμε «γραφείο». Πρόκειται για ένα μικρό δρομάκι στην παραλία κοντά στο Μακεδονία Παλλάς, που βλέπει θάλασσα, έχει άνετο πάρκινγκ για τα οχήματα των συνεργείων και μας δίνει τη δυνατότητα και εμείς να καθόμαστε στα παγκάκια όσο περιμένουμε την επόμενη σύνδεση ή το επόμενο ρεπορτάζ.
Σε αυτό το σημείο έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες, συζητάμε για τα πάντα, ενώ γνωρίζουμε και περαστικούς που καθημερινά περνάνε από το σημείο για να περπατήσουν.
Όταν όλοι μιλούν για τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην οθόνη, πόση δουλειά κρύβεται πίσω από τα λίγα λεπτά μιας πρωινής σύνδεσης;
Ο τηλεθεατής βλέπει 45 δευτερόλεπτα στον αέρα, όμως πίσω από αυτά κρύβονται ώρες τηλεφωνημάτων, ρεπορτάζ και αναζήτησης πληροφοριών. Όταν είσαι στον αέρα κάθε λέξη μετράει και έχει τη σημασία της, δεν μπορείς να λες ανακρίβειες. Οπότε πάντα προσπαθείς να έχεις όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείς για να καλύψεις κάθε κενό ή πιθανή ερώτηση.
Στην ουσία όλη την ημέρα είσαι σε εγρήγορση για να παρακολουθείς την επικαιρότητα και αν χρειαστεί να αναζητήσεις τους «πρωταγωνιστές» ενός θέματος και ειδικούς να μιλήσουν για αυτό. Το απόγευμα διαμορφώνεται συνήθως η θεματολογία και αποφασίζουμε τι θα πούμε στην πρωινή σύνδεση. Όμως όλα μπορούν να ανατραπούν μέσα στη νύχτα με ένα έκτακτο γεγονός.
Έχεις καλύψει ειδήσεις μέσα σε βροχές, χιόνια, καύσωνες και δύσκολες συνθήκες. Ποιο καιρικό φαινόμενο είναι ο μεγαλύτερος «εχθρός» ενός τηλεοπτικού ρεπόρτερ;
Μετά από τις πλημμύρες στο Βόλο και στο Πήλιο, δεν θέλω να ξανά δω «νερό». Ήταν πολύ δύσκολες συνθήκες για όλους μας. Θυμάμαι την πρώτη ημέρα στον Βόλο η πόλη πλημμύρισε δύο φορές και εμείς ήμασταν μέσα στο νερό χωρίς να μπορούμε να μετακινηθούμε. Για τρεις ημέρες κάθε μέρα γινόμασταν μούσκεμα από πάνω μέχρι κάτω. Μέσα σε νερά και λάσπες που κανείς δεν ήξερε τι έκρυβαν από κάτω. Την ίδια ώρα, οι συνθήκες θύμιζαν πόλεμο, καθώς κάποιες ημέρες δεν είχαμε νερό στα δωμάτια αλλά και για να βρεις φαγητό έπρεπε να ψάξεις πάρα πολύ διότι σχεδόν όλα τα καταστήματα ήταν κλειστά.
Οι εικόνες που είδα για 10 ημέρες εκεί ήταν τρομακτικές. Θυμάμαι στις ακτές του Πηλίου ήταν σαν να πέρασε τυφώνας, δεν θύμιζαν σε τίποτα την προηγούμενη εικόνα που είχαν. Στο βόρειο Πήλιο, μέσα στο βράδυ περνούσαμε με το αυτοκίνητο από δρόμους υπό κατάρρευση που σε πολλά σημεία είχε ήδη υποχωρήσει το οδόστρωμα. Η αποστολή αυτή για εμένα συνδυάστηκε και με το πιο δυσάρεστο γεγονός στη ζωή μου. Από τότε δεν θέλω να ξανά ακούσω για πλημμύρες.
Τι έχεις μάθει για την πόλη και τους ανθρώπους της επειδή βρέθηκες στους δρόμους της σε ώρες που οι περισσότεροι δεν κυκλοφορούν;
Σίγουρα είναι καλύτερη άδεια το πρωί! Πηγαίνεις όπου θέλεις μέσα σε λίγα λεπτά. Οσο για τους ανθρώπους της υπάρχουν αυτοί που θέλουν πάντα να βοηθήσουν, υπάρχουν και αυτοί που ο,τι και να κάνεις δεν θα πάρεις από αυτούς ούτε μια «καλημέρα». Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα λέω «καλημέρα και σε σας».
Αν έπρεπε να περιγράψεις τη ζωή ενός πρωινού τηλεοπτικού με μία μόνο εικόνα από τη φωτογράφιση που κάναμε, ποια θα διάλεγες και γιατί;
Αυτή που χαμογελάω, γιατί ο,τι κι αν έχεις και ο,τι και να σου συμβαίνει δεν αφορά τον τηλεθεατή. Σε βάζει στο σπίτι του μια ιδιαίτερη στιγμή της ημέρας για αυτόν, την ώρα που ξυπνάει, δεν οφείλει να σε βλέπει με τα μούτρα κατεβασμένα ή με νεύρα. Αν καμιά φορά έχω βγει έτσι για κάποιον λόγο, το μετανιώνω μετά.
Επίσης θα επέλεγα μια φωτογραφία που θα ήμασταν μαζί με τον οπερατέρ και τον ηχολήπτη μας. Γιατί με αυτούς τους ανθρώπους είμαστε μαζί σε όλα αυτά που σου περίγραψα παραπάνω. Χωρίς αυτούς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μόνοι μας.
