Λίγες μέρες πριν, στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, εμφανίστηκαν κάτι καινούργια και πολύ ωραία: σταθμοί επισκευής ποδηλάτων. Δυο σημεία, το ένα μπροστά από τον Κήπο του Απογευματινού Ήλιου και το άλλο κοντά στο Μέγαρο Μουσικής, εξοπλισμένα με τρόμπες, κλειδιά, κατσαβίδια, ό,τι μπορεί να χρειαστεί ένας ποδηλάτης για να φτιάξει κάτι στα γρήγορα. Κάτι που σε κάνει να λες «ε, μπράβο, κάτι κινείται».
Μόνο που… δεν πρόλαβε να περάσει ούτε εβδομάδα και οι πρώτες «πατέντες» έσκασαν μύτη. Κάτι ασυνείδητοι έκοψαν τα καλώδια και άρπαξαν εργαλεία από τον έναν σταθμό. Η φάση ξενέρωσε αρκετούς, αλλά, ευτυχώς, ο δήμος έδρασε γρήγορα και τα αντικατέστησε, λέγοντας ότι θα ενισχυθεί η ασφάλεια. Και μπράβο τους. Και εδώ έρχεται το μεγάλο «αλλά». Γιατί καλές οι κινήσεις βιώσιμης κινητικότητας, καλοί οι σταθμοί, το πράσινο, τα ωραία concepts. Αλλά πριν φτάσουμε να στήνουμε τέτοια projects, μήπως να προτιμούμε έργα που δεν είναι τόσο… ευαλωτα;
Γενικώς ως πόλη θα προτιμούσαμε και τα απλά. Καλούς δρόμους, καθαριότητα και πάρκα. Και πώς άραγε μαθαίνεις την κουλτούρα του σεβασμού του δημόσιου χώρου; Είναι λυπηρό που ξέρουμε όλοι πως πάει η ιστορία. Ένα πρότζεκτ όσο καλή ιδέα κι αν είναι, κινδυνεύει να γίνει στόχος.
Γιατί η ιστορία με τον σταθμό ποδηλάτων δείχνει κάτι απλό: αν δε βάλεις γερά θεμέλια, ό,τι και να χτίσεις, μένει ευάλωτο. Και όσο ωραία κι αν είναι η εικόνα μιας πόλης με σύγχρονες παροχές, η πραγματική πρόοδος ξεκινάει από τα αυτονόητα.
