φωτογραφίες: Έπη Παπαπετρίδου
Η Όλγα Μαρία Τσιλιγκίρογλου είναι η ιδρύτρια της OMVIA, ενός χώρου που γεννήθηκε από την ανάγκη να φέρει την τέχνη πιο κοντά στους ανθρώπους, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Με διαδρομή που ξεκινά από τον χώρο των επιχειρήσεων και συναντά τη χειροποίητη δημιουργία, το κόσμημα και το ψηφιδωτό, δημιούργησε έναν τόπο όπου η έκφραση, η συνάντηση και η ανταλλαγή εμπειριών έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Στη συζήτησή μας μιλά για το πώς γεννήθηκε η ιδέα της OMVIA, τις προκλήσεις που συνόδευσαν το εγχείρημα, τη σημασία της τέχνης στη ζωή της και το όραμά της για έναν χώρο ανοιχτό σε όλους. Μια συνέντευξη που αναδεικνύει τη δύναμη της δημιουργίας ως μέσο σύνδεσης, προσωπικής ανακάλυψης και πολιτιστικής έκφρασης.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία τηςOMVIA και τι σε ώθησε να κάνεις αυτό το βήμα;
Η ιδέα για την OMVIA γεννήθηκε μέσα από διαφορετικές διαδρομές της ζωής μου που τελικά συναντήθηκαν.
Για περίπου δέκα χρόνια εργάστηκα ως διοικητικό στέλεχος σε μεγάλες επιχειρήσεις της Θεσσαλονίκης, ενώ αργότερα ακολούθησα τον δρόμο της χειροποίητης δημιουργίας μέσα από το κόσμημα και το ψηφιδωτό. Ως δημιουργός είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, να γνωρίσω καλλιτέχνες, τεχνίτες και ανθρώπους με διαφορετικές αφετηρίες αλλά με την ίδια ανάγκη να δημιουργήσουν, να μοιραστούν τη δουλειά τους και να συνδεθούν με άλλους ανθρώπους μέσα από αυτή.
Μέσα από αυτές τις εμπειρίες άρχισα να συνειδητοποιώ ότι αυτό που μου έλειπε από τη Θεσσαλονίκη δεν ήταν ακόμη ένας χώρος τέχνης. Ήταν ένας χώρος που να κάνει την τέχνη πιο προσιτή. Ένας χώρος φιλόξενος προς τους καλλιτέχνες, τους δημιουργούς αλλά και προς το κοινό. Ένας χώρος όπου κάποιος θα μπορούσε να περάσει την πόρτα χωρίς να αισθανθεί ότι δεν ανήκει.
Έτσι γεννήθηκε η OMVIA. Όχι ως τυπική γκαλερί, ούτε ως ένα ακόμη εργαστήριο τεχνών, αλλά ως ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, δημιουργίας και ανταλλαγής εμπειριών. Ένας χώρος όπου η δημιουργική διαδικασία έχει την ίδια αξία με το αποτέλεσμα και όπου η τέχνη γίνεται αφορμή για σύνδεση.
Συχνά λέω ότι δεν ονειρεύτηκα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου οι άνθρωποι θα μαθαίνουν τέχνη. Ονειρεύτηκα έναν χώρο όπου οι άνθρωποι θα νιώθουν ότι η τέχνη τους αφορά. Αυτή η σκέψη βρίσκεται στον πυρήνα της OMVIA από την πρώτη μέρα.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες μέχρι να δεις τον χώρο να λειτουργεί όπως τον οραματιζόσουν;
Η μεγαλύτερη δυσκολία δεν ήταν να βρεθεί ο χώρος ή να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες. Η πρόκληση ήταν να δώσω μορφή σε κάτι που δεν ακολουθούσε ένα συγκεκριμένο πρότυπο.
Από την αρχή ήξερα πολύ καλά τι ήθελα να είναι η OMVIA. Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο ανοιχτό στη δημιουργία, στη συνάντηση, στην ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών. Έναν χώρο που να φιλοξενεί διαφορετικές μορφές τέχνης και έκφρασης χωρίς να περιορίζεται από τα όρια μιας συγκεκριμένης κατηγορίας.
Αυτό που αποδείχτηκε πιο δύσκολο, ήταν να χωρέσω σε λέξεις κάτι που εκ φύσεως δεν θέλει να χωρέσει σε μία κατηγορία. Όταν ξεκινάς κάτι που δεν ακολουθεί ένα συγκεκριμένο πρότυπο, χρειάζεται χρόνος μέχρι να το καταλάβουν οι άλλοι.
Η OMVIA είναι ένας χώρος που διαμορφώνεται διαρκώς μέσα από τους ανθρώπους, τις συνεργασίες, τις ιδέες και τις εμπειρίες που φιλοξενεί. Εξελίσσεται, μεταβάλλεται και αλλάζει μορφές, αλλά ο πυρήνας της παραμένει ο ίδιος.
Ίσως γι’ αυτό η OMVIA δεν είναι ένας χώρος που μπορείς να περιγράψεις με μία ταμπέλα στην πόρτα. Είναι μια εμπειρία που καταλαβαίνεις όταν τη ζήσεις.
Τι σημαίνει προσωπικά για εσένα η τέχνη και ο πολιτισμός;
Για μένα η τέχνη είναι ένας τρόπος να παρατηρείς τον κόσμο πιο προσεκτικά. Δεν αφορά μόνο το να δημιουργείς κάτι όμορφο, αλλά το να καλλιεργείς μια διαφορετική σχέση με τον χρόνο, τα υλικά και τους ανθρώπους γύρω σου.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα κινούνται πολύ γρήγορα. Η τέχνη, αντίθετα, μας καλεί να σταθούμε για λίγο, να παρατηρήσουμε, να πειραματιστούμε, να δώσουμε χώρο στη διαδικασία. Ίσωςγι’ αυτό τη θεωρώτόσοσημαντική.
Ο πολιτισμός, για μένα, είναι αυτό που μας φέρνει πιο κοντά. Είναι οι ιστορίες, οι μνήμες, οι ιδέες και οι εμπειρίες που μοιραζόμαστε και που μας βοηθούν να κατανοούμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Είναι ένας τρόπος να χτίζουμε γέφυρες ανάμεσα σε ανθρώπους, γενιές και διαφορετικές οπτικές του κόσμου.
Υπήρχε κάποιος άνθρωπος ή κάποια εμπειρία στη ζωή σου που επηρέασε την απόφασή σου να ασχοληθείς με αυτόν τον χώρο;
Δεν υπήρξε ένας συγκεκριμένος άνθρωπος που να καθόρισε αυτή την απόφαση. Περισσότερο ήταν μια σειρά από μικρές εμπειρίες που λειτούργησαν σαν κομμάτια ενός ψηφιδωτού.
Άνθρωποι που δημιουργούν με συνέπεια και αγάπη, τεχνίτες και καλλιτέχνες που δουλεύουν αθόρυβα και με αφοσίωση, αλλά και δάσκαλοι που με τον τρόπο τους μου έδειξαν ότι η δημιουργία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα, αλλά κυρίως διαδικασία.
Όλες αυτές οι συναντήσεις, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούσα τότε, διαμόρφωσαν σταδιακά τη σχέση μου με την τέχνη και με αυτό που αργότερα έγινε η OMVIA.
Πώς είναι μια συνηθισμένη ημέρα στη ζωή σου όταν δεν υπάρχουν εκδηλώσεις ή εγκαίνια;
Μου αρέσει να φροντίζω τον χώρο, να οργανώνω τα υλικά, να σχεδιάζω τα επόμενα εργαστήρια ή να δουλεύω πάνω σε κάποιο προσωπικό δημιουργικό project. Είναι στιγμές που η OMVIA είναι πιο ήσυχη, και τότε ο χώρος αποκτά έναν διαφορετικό ρυθμό — εκείνο τον ρυθμό όπου συχνά γεννιούνται οι νέες ιδέες.
Προσπαθώ όμως η ζωή μου να μην περιορίζεται στην OMVIA, αλλά να την τροφοδοτεί. Η φύση είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για μένα.Οι πεζοπορίες στο βουνό λειτουργούν σαν επαναφορά, σαν ένας άλλος ρυθμός σκέψης. Η yoga, σχεδόν καθημερινά, με βοηθά να κρατώ μια εσωτερική ισορροπία μέσα στην ένταση της δημιουργίας και της καθημερινότητας.
Αγαπώ πολύ τις βόλτες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, την αίσθηση της πόλης όταν τη διασχίζεις χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αλλά και τις μικρές σκηνές θεάτρου, εκεί όπου η έκφραση είναι πιο άμεση και πιο ανθρώπινη. Οι συναντήσεις με φίλους, τα βιβλία και οι μικρές στιγμές παρατήρησης της καθημερινότητας είναι επίσης μέρος αυτής της διαδρομής.
Όλα αυτά δεν είναι «εκτός» OMVIA. Με έναν τρόπο επιστρέφουν μέσα της, στις ιδέες, στην ατμόσφαιρα και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη δημιουργία.
Δεν είναι όλη μου η ζωή η OMVIA. Αλλά είναι μια ζωή που της δίνει συνεχώς πνοή και έμπνευση.
Ποια στιγμή μέσα από τη λειτουργία της OMVIA σε έχει συγκινήσει περισσότερο;
Είναι οι στιγμές που κάποιος περνά την πόρτα διστακτικός, με μια αίσθηση ότι ίσως δεν ανήκει εδώ ή ότι δεν είναι «αρκετά δημιουργικός».
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβει, αρχίζει να συμβαίνει μια μικρή μετατόπιση. Ένα πρώτο βήμα, μια πιο ελεύθερη κίνηση, μια απόφαση να δοκιμάσει χωρίς να σκέφτεται αν “τα καταφέρνει”.
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο δεν είναι το αποτέλεσμα που φτιάχνει κάποιος, αλλά η στιγμή που αλλάζει κάτι μέσα του. Όταν φεύγει πιο ανάλαφρος, πιο σίγουρος, σαν να έχει ανακαλύψει μια πλευρά του εαυτού του που υπήρχε πάντα, απλώς δεν είχε χώρο να εμφανιστεί.
Αυτές οι στιγμές είναι που μου θυμίζουν γιατί υπάρχει η OMVIA.
Δεν με συγκινεί αυτό που φτιάχνουν οι άνθρωποι. Με συγκινεί αυτό που ανακαλύπτουν ότι μπορούν να φτιάξουν.
Όταν δεν εργάζεσαι με τι σου αρέσει να ασχολείσαι για να ξεφεύγεις από την καθημερινότητα;
Όταν δεν εργάζομαι, αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι τόσο να “ξεφεύγω” από την καθημερινότητα, όσο να αλλάζω ρυθμό και οπτική.
Η φύση είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα για μένα. Οι πεζοπορίες στο βουνό λειτουργούν σαν ένας τρόπος επανασύνδεσης με κάτι πιο απλό και ουσιαστικό. Εκεί η σκέψη καθαρίζει και όλα αποκτούν μια διαφορετική προοπτική.
Τα ταξίδια παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Μου αρέσει να βρίσκομαι σε διαφορετικά περιβάλλοντα, να παρατηρώ άλλες πόλεις, άλλους ρυθμούς και άλλους τρόπους ζωής. Κάθε ταξίδι, ακόμη και το πιο μικρό, αφήνει κάτι πίσω του που επιστρέφει αργότερα με απρόβλεπτο τρόπο.
Αν γύριζες πίσω στον χρόνο, θα άλλαζες κάτι στη διαδρομή που σε οδήγησε εδώ;
Τη διαδρομή που με έφερε μέχρι εδώ θα την ακολουθούσα ξανά με τον ίδιο τρόπο. Ακόμη και οι επιλογές που τότε έμοιαζαν αβέβαιες, σήμερα καταλαβαίνω ότι ήταν απαραίτητες.
Κάθε στάδιο της ζωής μου πρόσθεσε μια διαφορετική οπτική, έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους. Όλα αυτά, με τον δικό τους τρόπο, συνέβαλαν στη διαδρομή που με οδήγησε στη δημιουργία της OMVIA.
Δεν νιώθω ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει, γιατί ακόμη και οι πιο δύσκολες στιγμές είχαν θέση σε αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα.
Ποιο είναι το πιο σημαντικό μάθημα που έχεις πάρει ως επιχειρηματίας αλλά και ως άνθρωπος;
Το πιο σημαντικό μάθημα που έχω πάρει είναι ότι τίποτα ουσιαστικό δεν λειτουργεί με απόλυτη σταθερότητα ή έτοιμες συνταγές.
Στην επιχειρηματικότητα, όπως και στη ζωή, χρειάζεται να μπορείς να κινείσαι μέσα στην αβεβαιότητα χωρίς να χάνεις τον πυρήνα σου. Να προσαρμόζεσαι, να εξελίσσεσαι, αλλά ταυτόχρονα να παραμένεις συνεπής σε αυτό που πραγματικά θέλεις να δημιουργήσεις.
Έμαθα επίσης ότι η διαδικασία έχει μεγαλύτερη αξία από το άμεσο αποτέλεσμα. Ότι οι άνθρωποι, οι σχέσεις και οι εμπειρίες που χτίζεις μέσα σε αυτή τη διαδρομή είναι τελικά το πιο ουσιαστικό κομμάτι της.
Και ως άνθρωπος, νομίζω ότι αυτό που κρατώ είναι πως η δημιουργία, σε οποιαδήποτε μορφή της, δεν είναι κάτι που “ολοκληρώνεται”, αλλά κάτι που συνεχώς εξελίσσεται μαζί σου.
Τίποτα ουσιαστικό δεν είναι στατικό. Όλα εξελίσσονται μαζί σου, αν τους δώσεις χώρο.
Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;
Δημιουργική, Επίμονη, Παρατηρητική
Υπάρχει κάποιο όνειρο ή σχέδιο που δεν έχεις ακόμη πραγματοποιήσει και θα ήθελες να το δείς να γίνεται πραγματικότητα;
Υπάρχουν σκέψεις που δεν τις αντιμετωπίζω τόσο ως “μεγάλα σχέδια”, αλλά ως φυσικές επεκτάσεις αυτού που ήδη συμβαίνει στην OMVIA.
Θα ήθελα η OMVIA να συνεχίσει να ανοίγει ακόμη περισσότερο προς τον κόσμο των καλλιτεχνών και των δημιουργών, αλλά και προς ανθρώπους που ίσως δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με τέτοιες διαδικασίες. Να γίνει ένας χώρος όπου η δημιουργία δεν είναι κάτι που παρατηρείς απ’ έξω, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχεις ενεργά.
Με ενδιαφέρει πολύ η ιδέα της συνύπαρξης διαφορετικών τεχνών και ανθρώπων μέσα στον ίδιο χώρο, αλλά και η δημιουργία εμπειριών που δεν είναι απλώς εργαστήρια, αλλά στιγμές σύνδεσης και εξερεύνησης.
Δεν το βλέπω ως έναν “στόχο που πρέπει να επιτευχθεί”, αλλά περισσότερο ως μια κατεύθυνση που εξελίσσεται μαζί με τον χώρο και τους ανθρώπους του.
Τι σου δίνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές;
Αυτό που με στηρίζει περισσότερο στις δύσκολες στιγμές είναι η πίστη στη διαδικασία.
Η επίγνωση ότι τα πράγματα δεν φαίνονται πάντα ξεκάθαρα την ώρα που συμβαίνουν, αλλά αποκτούν νόημα μέσα στον χρόνο. Ότι χρειάζεται υπομονή, συνέπεια και εμπιστοσύνη σε αυτό που έχεις ξεκινήσει, ακόμη κι όταν δεν βλέπεις άμεσα το αποτέλεσμα.
Αυτή η εμπιστοσύνη στη διαδικασία είναι κάτι που με συνοδεύει τόσο στην OMVIA όσο και γενικότερα στη ζωή μου.
Ποιο βιβλίο, ταινία ή έργο τέχνης σε έχει επηρεάσει βαθιά;
Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω ένα μόνο βιβλίο, ταινία ή έργο τέχνης.
Με επηρεάζουν περισσότερο οι δημιουργοί που αφιερώνουν τη ζωή τους σε μια τέχνη και εξελίσσονται μέσα από αυτήν με συνέπεια και αυθεντικότητα. Άνθρωποι που δεν αντιμετωπίζουν τη δημιουργία ως κάτι στιγμιαίο, αλλά ως μια μακρά διαδικασία εξέλιξης.
Αυτό που με αγγίζει δεν είναι τόσο ένα συγκεκριμένο έργο, όσο η στάση απέναντι στη δημιουργία.Η αφοσίωση, η υπομονή και η διαρκής αναζήτηση μέσα στον χρόνο.
Τι θα ήθελες να λένε οι άνθρωποι για εσένα και το έργο σου σε δέκα χρόνια από σήμερα;
Θα ήθελα να λένε ότι έχω συμβάλει στη δημιουργία ενός χώρου όπου οι άνθρωποι ένιωσαν ευπρόσδεκτοι, δημιουργικοί και ελεύθεροι να εκφραστούν.
Έναν χώρο που τους έδωσε τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με την τέχνη με έναν πιο άμεσο και ανθρώπινο τρόπο και που λειτούργησε ως αφορμή για σύνδεση, έκφραση και εξερεύνηση εμπειριών.
Αν έπρεπε να περιγράψεις το OMVIA σαν άνθρωπο, τι χαρακτήρα θα είχε;
Θα ήταν ένας άνθρωπος ήρεμος, ανοιχτός και φιλόξενος.
Ένας άνθρωπος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά να κάνει τους άλλους να νιώσουν άνετα, να εκφραστούν και να ανακαλύψουν κάτι δικό τους μέσα από τη συνάντηση μαζί του.
Βρείτε την OMVIA εδώ – ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ 3 [GLADSTONOS ] – ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΒΙΛΗ [PLATEIA MAVILI] – ΚΕΝΤΡΟ [CENTER] – T. +30 2312 002 069
