Η Sinéad O’Connor δεν έκρυψε ποτέ πόσο δύσκολα βίωσε τη φήμη. Για την ίδια, η τεράστια επιτυχία που ήρθε στις αρχές των ‘90s μόνο λαμπερή δεν ήταν. Αντίθετα, τη χαρακτήριζε ως μία από τις πιο επώδυνες περιόδους της ζωής της.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ I Do Not Want What I Haven’t Got το 1990 και την παγκόσμια επιτυχία του “Nothing Compares 2 U”, η Ιρλανδή τραγουδίστρια βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο της μουσικής βιομηχανίας. Η αναγνωρισιμότητα όμως ήρθε μαζί με τεράστια πίεση, έντονες αντιδράσεις και συνεχείς συγκρούσεις με τα media και το αμερικανικό κατεστημένο.
Η O’Connor δεν φοβόταν ποτέ να εκφράσει δημόσια τις απόψεις της. Είχε αρνηθεί να εμφανιστεί στο Saturday Night Live εξαιτίας σχολίων του παρουσιαστή Andrew Dice Clay για τις γυναίκες, ενώ είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν ήθελε να ακούγεται ο αμερικανικός εθνικός ύμνος στις συναυλίες της. Οι τοποθετήσεις της προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις και την έκαναν ακόμη πιο πολωτική φιγούρα στην Αμερική.
Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν ο Frank Sinatra δήλωσε δημόσια ότι ήθελε να «τη χτυπήσει». Εκείνη την περίοδο, η Sinéad O’Connor απομονώθηκε σε ένα σχεδόν κρυφό σπίτι στους λόφους του Hollywood, μακριά από τα φώτα και τον κόσμο.
Σε συνέντευξή της στους Los Angeles Times είχε παραδεχτεί πως η χρονιά εκείνη ήταν «πολύ επώδυνη». Όπως έλεγε, οι συνεχείς περιοδείες και η πίεση της επιτυχίας την είχαν εξαντλήσει ψυχολογικά. «Το καλό ήταν ότι μπορούσα να ανεβαίνω στη σκηνή κάθε βράδυ και να ουρλιάζω ό,τι ένιωθα. Αν δεν το είχα αυτό, θα είχα τρελαθεί», είχε εξομολογηθεί.
Λίγο αργότερα εγκατέλειψε την Αμερική και επέστρεψε στο Λονδίνο, απομακρύνοντας τον εαυτό της από μια βιομηχανία και μία πραγματικότητα που ποτέ δεν αισθάνθηκε πραγματικά δική της.
