Ξεχωριστή η χαρά μου για τη συζήτηση μας με την αγαπημένη Ευρυδίκη. Συναντιόμαστε σε μια εορταστική στιγμή για την ίδια, μιας και φέτος συμπληρώνει 35 χρόνια στην ελληνική δισκογραφία. 35 χρόνια γεμάτα επιτυχίες, υπέροχες ερμηνείες, διαχρονικά τραγούδια και τολμηρά βήματα. Η Ευρυδίκη κέρδισε την αγάπη του κόσμου αλλά και το στοίχημα της διαχρονικότητας με όλα όσα χρειάζεται ένας αληθινός καλλιτέχνης. Ταλέντο και στόχο το πολύ καλό τραγούδι.
Συνέντευξη στον Χρήστο Σατανίδη
ΧΣ: Ευρυδίκη να σε καλωσορίσω στον «Εξώστη» και να σου ευχηθώ «Χρόνια πολλά». 35 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά. Αν σε γυρνούσα στο διάστημα που ετοίμαζες τον πρώτο δίσκο, τι όνειρα είχες τότε; Περίμενες αυτή τη διαχρονικότητα;
Ε: Ονειρευόμουν τα πάντα. Ήθελα να κάνω δίσκους, συναυλίες, παραστάσεις. Να με αγκαλιάσει και να μ’ αγαπήσει ο κόσμος, να έχω επιτυχία. Και η επιτυχία μεταφραζόταν μέσα μου ως μία τεράστια χαρά, κάνοντας αυτό που αγαπώ. Δε σκεφτόμουν μακροπρόθεσμα, δεν είχα δηλαδή κάποιο πλάνο. Άφηνα τα πράγματα να κυλάνε κι όπου με πάει. Κι αυτό γιατί ό,τι ονειρευόμουν είχε να κάνει πάντα με τη μουσική, όχι το περιτύλιγμα. Εννοείται πως δε μπορούσα ούτε καν να διανοηθώ πώς θα ήταν η ζωή μου 35 χρόνια μετά. Δε σκεφτόμουν ούτε την επιτυχία, ούτε τη διαχρονικότητα. Κι αυτό ίσως γιατί, όταν είμαστε νέοι, τίποτα δεν μας τρομάζει. Νομίζουμε πως θα είμαστε εδώ για πάντα.
ΧΣ: Γνώρισες επιτυχία αμέσως. Πως τη διαχειρίστηκες;
Ε: Μου έδωσε σίγουρα περισσότερη αυτοπεποίθηση πέρα από την ευτυχία που ένιωσα κατακτώντας τους πρώτους μου στόχους. Ένιωσα ακόμα πιο δυνατή. Η αποδοχή, η αναγνώριση και η αγάπη του κόσμου μπορεί να σου δώσει φτερά. Κι εγώ τότε άρχισα να αισθάνομαι πως μπορώ να πετάξω, πως μπορώ να καταφέρω τα πάντα.
ΧΣ: Την πρώτη δεκαετία της δισκογραφίας σου, την μοιράστηκες με τον Γιώργο Θεοφάνους. Αφενός διατηρούσατε ένα pop –rock style, αφετέρου πειραματιστήκατε. Ξεχωρίζω το «Φθινόπωρο γυναίκας», που ήταν ένας πιο βραδύκαυστος δίσκος. Λειτουργούσε περισσότερο το ζητούμενο της επιτυχίας ή του καλλιτεχνικού πειραματισμού;
Ε: Το «Φθινόπωρο Γυναίκας» ήταν και είναι για μας ένας από τους σημαντικότερους μας δίσκους. Σίγουρα μία δουλειά εσωτερικής αναζήτησης και καλλιτεχνικού πειραματισμού, όπως πολύ σωστά επεσήμανες. Ήρθε πολύ νωρίς για εμάς και το κοινό μας μάλλον δεν ήταν έτοιμο να αφομοιώσει ή να ταυτιστεί, λόγω ηλικίας, με αυτά τα τραγούδια. Ήθελε το χρόνο του. Και να, που οι καλές δουλειές δε χάνονται. 30 χρόνια μετά και πολλά παιδιά του τότε ανακαλύπτουν το δίσκο αυτό τώρα που μπορούν να τον εκτιμήσουν.
ΧΣ: Αισθανόσουν πιο ασφαλής συνεργαζόμενη αποκλειστικά μαζί του;
Ε: Πάντα μου προσέφερε ασφάλεια η παρουσία του Γιώργου. Ήταν και εξακολουθεί να είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο τρέφω μεγάλη εκτίμηση και θαυμασμό. Ανέκαθεν πίστευα ότι το γεγονός πως μεγαλώσαμε μαζί του έδινε μια ευκολία στο να γράφει για μένα καλύτερα από άλλους που με γνώριζαν ελάχιστα. Παρόλα αυτά η μουσική είναι μία τέχνη που έχει να κάνει κυρίως με την ψυχή μας. Ο τραγουδιστής έχει ανάγκη να εκφραστεί για ό,τι έχει μέσα του και πολλές φορές να πειραματιστεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ακόμα να δημιουργήσει και ο ίδιος. Το να μένεις προσκολλημένος σε έναν άνθρωπο ίσως δείχνει περισσότερη ανασφάλεια και αδυναμία να αναζητήσεις τον εαυτό σου και τη δική σου αλήθεια.
ΧΣ: Είχες την ελευθερία να κάνεις πάντα αυτό που ήθελες ή έκανες και πράγματα που μπορεί να πιέστηκες και να μετάνιωσες; Ήταν σίγουρα μια έκπληξη το να κάνεις έναν λαϊκό δίσκο.
Ε: Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Κι αν καμιά φορά σκέφτομαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν είχα κάνει κάποιες άλλες επιλογές, καταλήγω στο ότι πάλι εδώ θα βρισκόμουν. Ίσως λίγο νωρίτερα και με λιγότερα εμπόδια και δυσκολίες, αλλά εδώ.Αυτό είναι που κρατάω και το έχω κερδίσει με το σπαθί μου. Το να είμαι ελεύθερη.
ΧΣ: Η δεκαετία των 90ς απαιτούσε «υψηλές ταχύτητες». Δίσκο κάθε χρόνο, video clips, promo, εμφανίσεις σχεδόν κάθε βράδυ και παράλληλα γίνεσαι μητέρα. Την επιτυχία προλάβαινες να την χαρείς;
Ε: Η αλήθεια είναι πως γίνονταν όλα τόσο γρήγορα που δεν είχα το χρόνο να αντιληφθώ ούτε την επιτυχία, ούτε τίποτα. Δεν προλάβαινα να χαρώ όσα συνέβαιναν, γιατί αμέσως έπρεπε να προετοιμαστώ για το επόμενο βήμα. Αργότερα άρχισα να χαίρομαι όλα αυτά που έκανα, όταν μπήκα στις μουσικές σκηνές. Έπαιρνα το χρόνο μου και άρχισα να στήνω τις δικές μου παραστάσεις. Έπαιξε σίγουρα ρόλο και η μητρότητα. Μου έδωσε μια άλλη οπτική και μου θύμιζε καθημερινά τι έχει πραγματικά αξία.
ΧΣ: Από τις αρχές του 2000 και μέχρι σήμερα δεν έχεις σταματήσει να μας εκπλήσσεις ευχάριστα με τις επιλογές σου. Από ηλεκτρονική μουσική μέχρι πιο εσωστρεφή κομμάτια, σημαντικές συνεργασίες, παραστάσεις ιδιαίτερες. Η αίσθηση που μου δίνουν τα βήματα σου είναι πως πάντα ήθελες να εξελίσσεσαι. Με τα νέα δεδομένα που είχε – έχει η δισκογραφία αλλά και οι ζωντανές εμφανίσεις, ένιωσες ποτέ να χάνεις το κέφι σου για το επόμενο βήμα; Έμοιαζες να μη σε νοιάζει πλέον το hit, αλλά να κάνεις ότι ήθελε η ψυχή σου.
Ε: Όπως το περιγράφεις, έτσι ακριβώς αισθάνομαι. Για μένα, από ένα σημείο και μετά, το μόνο που είχε σημασία ήταν να είμαι αληθινή. Αυτό ήταν που μου έδινε σκοπό και λόγο να υπάρχω. Να μπορώ να εκφράζω την αλήθεια μου. Αυτό συνεπάγεται να κάνω ό,τι έχω στο κεφάλι μου και στην καρδιά μου. Να μιλώ όπως αισθάνομαι, χτίζοντας γέφυρες και καινούργιους κώδικες επικοινωνίας με ανθρώπους που νιώθουν όπως κι εγώ. Και έτσι πέρασαν δύο δεκαετίες με νέες προτάσεις, νέες συνεργασίες, παραστάσεις και τραγούδια που μου ανοίγουν καινούργιους δρόμους. Αυτό όμως σημαίνει να ωριμάζεις και να εξελίσσεσαι μέσα από την τέχνη σου. Αν κυνηγάς απλώς το ένα hit μετά το άλλο, χωρίς αυτό να μιλάει στην καρδιά σου τότε πολύ σύντομα ίσως επέλθει ο κορεσμός και η φθορά που μπορούν να σε εξαφανίσουν. Όπως ακριβώς εξαφανίζονται και τα τραγούδια που μπορεί να μας βομβαρδίζουν με αυτά τα ραδιόφωνα για λίγους μήνες, μέχρι το επόμενο χιτάκι.
ΧΣ: Το καλοκαίρι, παρέα με το Θοδωρή Μαραντίνη, μας παρουσιάζετε τις «50 αποχρώσεις του Rock». Στη συνείδηση μας είσαι μία rock προσωπικότητα. Ποια χαρακτηριστικά σου πιστεύεις πως δικαιολογούν αυτόν τον τίτλο;
E: Μάλλον ο τρόπος που ερμηνεύω και κινούμαι στη σκηνή. Αληθινά και εκρηκτικά. Δεν κάνω εκπτώσεις στη σκηνή, είμαι 100% εγώ. Αυτό που είμαι στη ζωή μου δεν το βλέπουν πολλοί άνθρωποι, άρα δεν πιστεύω ότι με θεωρούν rock για τη στάση μου γενικότερα. Αν και εγώ πιστεύω ότι rock είναι περισσότερο αυτό από ότι η μουσική, οι ηλεκτρικές κιθάρες και τα δερμάτινα μπουφάν. Είναι τρόπος σκέψης και έκφρασης, είναι στάση ζωής και επανάσταση.
ΧΣ: «Rock» θα τολμούσα να πω, πως στις μέρες μας είναι και οι καλλιτέχνες που αψηφούν τα κακόβουλα σχόλια στα social media και λένε τις απόψεις τους για σημαντικά θέματα, όπως εσύ. Ξέρεις πως είσαι μία από τις πιο αγαπημένες καλλιτέχνιδες της LGBTQ+ κοινότητας. Ποιο μήνυμα θα ήθελες να δώσεις, σε μια εποχή που βλέπουμε την ομοφοβία να υπάρχει πολύ έντονα ξανά;
Ε: Είναι πολύ δυσάρεστο, ενοχλητικό και ανησυχητικό το πόση μεγάλη τοξικότητα βλέπουμε στα σχόλια στα social media από ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ο καθένας, κρυμμένος πίσω από τον πληκτρολόγιό του, βγάζει μία «μαγκιά» καταφέρνοντας επί της ουσίας να δείξει την έλλειψη παιδείας και την αμορφωσιά του. Κι εκεί συνειδητοποιεί κανείς πως το πρόβλημα είναι βαθιά κοινωνικό και έχει τις ρίζες του σε στερεότυπα και νοοτροπίες που για να αλλάξουν χρειάζεται τεράστια προσπάθεια και χρόνος. Πολύς χρόνος. Η απάντηση βρίσκεται στην παιδεία και όλα πρέπει να ξεκινήσουν από τα σχολεία. Πιστεύω πως αν τα παιδιά μας αποκτήσουν κριτική σκέψη και ενσυναίσθηση, αν περάσουν μέσα τους οι βασικές αρχές ανθρωπίνων δικαιωμάτων ως κάτι δεδομένο, τότε αυτά με τη σειρά τους θα μπορέσουν να διαπαιδαγωγήσουν τους γονείς τους, οι οποίοι μεγαλωμένοι μέσα σε τόσα «κουτιά» με παρωχημένες και λάθος αντιλήψεις, δε μπορούν δυστυχώς να αγκαλιάσουν ούτε τα ίδια τους τα παιδιά αν ανήκουν σε μία διαφορετική ομάδα, στην οποία η κοινωνία στέκεται απέναντι. Η διαφορετικότητά μας είναι η δύναμη μας και τα δικαιώματα μας πρέπει να είναι ίδια για όλους, χωρίς όρους και χωρίς εξαιρέσεις. Αυτό θα έλεγα. Ο άνθρωπος γεννιέται για να είναι ελεύθερος και κανένας δεν έχει δικαίωμα να του στερήσει αυτή την ελευθερία, να είναι όποιος θέλει και ό,τι θέλει να είναι, από τη στιγμή που δεν ενοχλεί κανέναν.
ΧΣ: Αν σε ρωτούσα αν υπάρχει ένα τραγούδι – στίχος (δικό σου ή άλλου συναδέρφου) που να έλεγες «αυτό γράφτηκε για μένα, αυτό είμαι εγώ, η κοσμοθεωρία μου», ποιο θα επέλεγες και γιατί;
Ε: Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το «Μια μέρα ξύπνησα» που μου χάρισε ο Θάνος Παπανικολάου. Μιλάει για τη γυναίκα. Για όλα όσα αντιμετωπίζει από τη στιγμή που γεννιέται αλλά και σε όλη την υπόλοιπη ζωή της, μεγαλώνοντας σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία, τους διαφορετικούς ρόλους που καλείται να αναλάβει χάνοντας πολλές φορές τον εαυτό της. Θέλει δύναμη, τόλμη και αλήθεια, να μπορέσεις να δεις τον εαυτό σου κατάματα. Όλα ξεκινούν από μέσα μας. Η αποδοχή, η πίστη στον εαυτό μας. ‘Όταν πάψεις να κρύβεσαι από τον καθρέφτη σου, τότε σε βλέπουν και οι άλλοι με μάτια καθαρά. Σιγά σιγά συγχωρείς τον εαυτό σου, τον αποδέχεσαι, τον αγαπάς. Τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, σε βλέπουν, σε νιώθουν. Και κάπως έτσι αρχίζει η άνοιξη μέσα σου. Και ανθίζεις.
ΧΣ: Κλείνοντας, η Ευρυδίκη του 2026 τι συμβουλή θα έδινε στην Ευρυδίκη του 1991, που ξεκινούσε τη προσωπική της δισκογραφία;
Ε: Να είναι αληθινή και θαρραλέα. Να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της και να μην την ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Άλλωστε δε μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Είναι πιο σημαντικό να σε ξεχωρίζουν αυτοί που μπορούν να σε εκτιμήσουν, από το να κάνεις εκπτώσεις για να αρέσεις σε όλους.
Πληροφορίες και εισιτήρια για την παράσταση «50 ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ROCK” θα βρείτε στον σύνδεσμο.
