Στέκομαι πάνω στο βατήρα, κάνω δυο βήματα πίσω και πέφτω με φόρα στην πισίνα του εγωισμού μου. Είμαι μέσα, δεν προσπαθώ καν να κολυμπήσω μαζί του, να αγωνιστώ να τον μάθω καλύτερα. Να με πάει έστω ως την άκρη. Αντ’ αυτού βρίσκω ένα στρώμα θαλάσσης. Πλούσιος ο εγωισμός μου και απλόχερος μου χαρίζει όλα όσα με βολεύουν. Πάνω στο στρώμα απολαμβάνομαι μουκάνοντας φιγούρα. Το στρώμα όμως, χάνει τον αέρα του, σιγά σιγά, χωρίς να αντιληφθώ ότι βουλιάζω στην ίδια την πισίνα του εγώ μου. Ώσπου με ρουφάει τελείως μέσα της και χάνομαι για πάντα.
(εικόνα: ΤΗΕ POOL – DAVID HOCKNEY)
