Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Ένας ηθοποιός που πιάνει τη σύντροφό του να τον απατά, μένει χωρίς στέγη και δουλειά. Ένας συνάδελφος του παραχωρεί προσωρινά ένα φουτουριστικό σπίτι με θέα το Χόλιγουντ, μέσα από το οποίο παρακολουθεί τον αισθησιακό χορό μιας γυναίκας, η οποία όμως απειλείται από μια άγνωστη φιγούρα, χωρίς να φαίνεται ότι το συνειδητοποιεί.
Μπορεί ένας ηθοποιός να έχει κλειστοφοβία, ενώ καλείται να παίξει σε κλειστό χώρο; Μήπως αποτελεί αντανάκλαση του θεατή που επιδιώκει να δει μια ταινία τρόμου παρόλο που ξέρει ότι φοβάται; Οι παραλληλισμοί δε σταματούν εδώ. Όπως ο πρώτος κοιτάζει ηδονοβλεπτικά μέσα από κιάλια μια σαγηνευτική γυναίκα και ξεκινά ένα επικίνδυνο – α λα Vertigo – εμμονικό κυνηγητό, έτσι κι ο δεύτερος παρακολουθεί μέσα από την οθόνη μια ιστορία που δεν ξέρει πού θα καταλήξει. Και μπορεί ο ήρωας της ταινίας να μην είναι καθηλωμένος σε καροτσάκι όπως «ο Σιωπηλός Μάρτυρας» (άλλη μια αναφορά του Ντε Πάλμα στο δάσκαλο Χίτσκοκ) παραλύει όμως στις φοβίες του, οι οποίες μοιάζουν να υποχωρούν μέσα από ένα παθιασμένο φιλί, σαν την ψευδαίσθηση που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η ταινία που βλέπουμε είναι αληθινή.
Άλλωστε, η ιστορία διαδραματίζεται στη βιομηχανία του ονείρου, το Χόλιγουντ, εκεί όπου ένα κινηματογραφικό σετ μοιάζει τόσο ζωντανό όσο ένα κορμί που ντουμπλάρει ένα άλλο. Ένα σχεδόν «προλιντσικό» ερωτικό θρίλερ με μια δόση camp και S&M 80s αισθητικής, προκλητικό για τα σημερινά (συντηρητικά) δεδομένα. Κι όπως χαρακτηριστικά προστάζει σε μια σκηνή που εισβάλει ο Frankie, αυτό που έχεις να κάνεις είναι: “Relax, don’t do it. When you want to go to it Relax, don’t do it When you want to come” (με την τελευταία λέξη να σηκώνει μια διαφορετική ορθογραφική ανάγνωση… 😉 ).
