Από τα πρώτα λεπτά του «Trainspotting», ο Mark Renton τρέχει στους δρόμους του Εδιμβούργου, ενώ το «Lust for Life» του Iggy Pop ακούγεται δυνατά και η φωνή του απαριθμεί όλα όσα υποτίθεται ότι πρέπει να επιλέξει ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος: δουλειά, οικογένεια, σπίτι, καταναλωτικά αγαθά και οικονομική ασφάλεια. Η σκηνή καθιέρωσε αμέσως την ταινία του Danny Boyle ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές δημιουργίες της δεκαετίας του ’90.
Ο μονόλογος προέρχεται από το μυθιστόρημα του Irvine Welsh και μεταφέρθηκε στο σενάριο του John Hodge. Δεν αποτελεί απλώς απόρριψη της ζωής υπέρ της ηρωίνης. Είναι μια οργισμένη σάτιρα της καταναλωτικής κοινωνίας και της πεποίθησης ότι η ευτυχία εξασφαλίζεται ακολουθώντας μια προκαθορισμένη διαδρομή. Ο Welsh έχει εξηγήσει ότι έγραψε το κείμενο όταν εργαζόταν σε διοικητική θέση, καθώς η προοπτική να παραμείνει για πάντα εγκλωβισμένος σε μια συμβατική καριέρα τού φαινόταν εξίσου τρομακτική.
Η φράση «Choose Life» δεν συνδεόταν αποκλειστικά με την αμερικανική αντικαρκωτική πολιτική της εποχής Reagan. Στη Βρετανία είχε ήδη γίνει γνωστή από τα μπλουζάκια της σχεδιάστριας Katharine Hamnett, ενώ στη Σκωτία χρησιμοποιήθηκε και στην καμπάνια «Choose Life Not Drugs» της δεκαετίας του ’80. Ο Welsh πήρε αυτό το αισιόδοξο μήνυμα και το μετέτρεψε σε μια πικρή, ειρωνική λίστα κοινωνικών υποχρεώσεων.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στο «T2 Trainspotting», ο μεγαλύτερος πλέον Renton επαναφέρει τον μονόλογο, προσαρμόζοντάς τον στην εποχή των social media, της διαδικτυακής εξάρτησης και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων. Η νεανική οργή έχει αντικατασταθεί από απολογισμό και νοσταλγία, όμως το βασικό ερώτημα παραμένει ίδιο: ποιος αποφασίζει τι σημαίνει πραγματικά να επιλέγεις τη ζωή;
