Οι σημερινοί 20άρηδες μάλλον δεν θα καταλάβουν ποτέ τι σήμαινε να βάζεις ξυπνητήρι στις 12 το βράδυ. Όχι για να ξυπνήσεις το πρωί. Για να ξεκινήσεις να ζεις τη νύχτα. Να κάνεις μπάνιο μεταμεσονύχτια, να ντύνεσαι βιαστικά και να βάζεις τα γυαλιά ηλίου στην τσέπη, γιατί ήξερες ότι θα τα χρειαστείς στην επιστροφή. Να φτάνεις στο beach bar όταν η προηγούμενη μέρα είχε ήδη τελειώσει και να φεύγεις με τον ήλιο απέναντί σου, την αλμύρα πάνω σου και τη φωνή σου κλειστή από τα τραγούδια.
Αν μας έλεγαν ότι κάποτε θα μπορούσες να περάσεις ολόκληρη τη νύχτα «φλερτάροντας» με μηνύματα, θα γελούσαμε. Γιατί για εμάς το φλερτ δεν είχε texts! Είχε βλέμμα, τόλμη, ιδρώτα και αμηχανία. Έπρεπε να σηκωθείς, να διασχίσεις το μαγαζί και να ρισκάρεις να φας τα μούτρα σου μπροστά σε όλους.
«Πού είστε;»
«Έλα και θα μας βρεις».
Και πήγαινες. Από μπαρ σε μπαρ, από παρέα σε παρέα, από μια χαλαρή μπύρα σε μια νύχτα που ξέφευγε εντελώς από το αρχικό σχέδιο. Μπορεί να κατέληγες σε άλλο μαγαζί, άλλη παραλία, άλλη πόλη. Δεν υπήρχε ανάγκη να ελέγξεις τα πάντα. Βασικά ΔΕΝ ΗΘΕΛΕΣ να ελέγξεις τίποτα. Άφηνες τη νύχτα να αποφασίσει. Δεν χρειαζόταν να κλείσεις τραπέζι από την Τρίτη, να διαβάσεις κριτικές, να αποφασίσεις τι θα φορέσεις τρεις ημέρες πριν και να περιμένεις να απαντήσουν δεκαπέντε άνθρωποι σε ένα ομαδικό chat. Έπαιρνες ένα τηλέφωνο.
Αυτό χάθηκε περισσότερο. Η τυχαιότητα. Το απρόβλεπτο. Η αίσθηση ότι δεν ξέρεις πού θα καταλήξεις, ποιον θα γνωρίσεις και ποια ιστορία θα διηγείσαι τα επόμενα χρόνια. Σήμερα σκεφτόμαστε υπερβολικά ακόμα και τη διασκέδαση. Πού θα πάμε, ποιοι θα είναι εκεί, πόσο θα κοστίσει, τι ώρα θα φύγουμε. Προσπαθούμε να οργανώσουμε τη στιγμή τόσο πολύ, που στο τέλος δεν της αφήνουμε χώρο να συμβεί. Χάναμε το κινητό μας ή δεν το παίρναμε καν.
Εμείς είχαμε αληθινό FOMO. Δεν αντέχαμε στην ιδέα ότι κάπου παιζόταν η νύχτα κι εμείς λείπαμε. Ότι οι φίλοι μας ήταν έξω, ότι ένα τραγούδι ξεσήκωνε το μαγαζί, ότι μια παρέα ξεκινούσε για «ένα ποτό» και μπορεί να κατέληγε το πρωί σε κάποια παραλία.
Σήμερα το FOMO έχει αντικατασταθεί από το FOFO: τον φόβο να μάθεις τι θα συμβεί. Τον φόβο να βγεις χωρίς πρόγραμμα, να μιλήσεις σε έναν άγνωστο, να φλερτάρεις χωρίς να ξέρεις αν θα πετύχει, να αφήσεις το κινητό στην τσέπη και να παραδοθείς στη βραδιά. Τον φόβο μήπως βαρεθείς, μήπως απορριφθείς, μήπως εκτεθείς, μήπως τελικά τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως τα φαντάστηκες. Ορίστε πώς άλλαξε η γενιά.
Οι millenials έμαθαν ότι η ζωή θέλει αυτοσχεδιασμό. Θέλει να αλλάζεις σχέδια, να ακολουθείς την παρέα, να χάνεις τον δρόμο και να επιστρέφεις με μια ιστορία που δεν θα μπορούσες ποτέ να έχεις προγραμματίσει. Και το καλοκαίρι θέλει έξω. Θέλει κόσμο, ανοιχτά παράθυρα, δυνατή μουσική, ιδρώτα, αλμύρα και αυθορμητισμό. Θέλει να μην ξέρεις τι ώρα είναι. Θέλει τα γυαλιά ηλίου στην τσέπη. Γιατί όταν ξεκινάς να βγεις τα μεσάνυχτα, βγαίνεις γιατί ξερεις πως δεν πρόκειται να επιστρέψεις πριν ξημερώσει.
Ορολογία FOMO: FEAR OF MISSING OUT FOFO: FEAR OF FINDING OUT
