Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ δεν ήταν πάντα το ιερό τέρας του σινεμά που γνωρίζουμε σήμερα. Στα πρώτα του βήματα, τα πράγματα δεν έδειχναν να του πηγαίνουν όπως τα ήθελε. Είχε δουλέψει στην τηλεόραση και στο Μπρόντγουεϊ, αλλά μέσα του ένιωθε ένα βαθύ υπαρξιακό κενό σχετικά με την υποκριτική. Η ενόχληση αυτή ήταν τόσο έντονη, που έφτασε στο σημείο να προσπαθήσει να καταστρέψει μόνος του την καριέρα του. Όταν έπαιζε στο θεατρικό Ξυπόλητοι στο Πάρκο, αποφάσισε να “αναγκάσει” τον σκηνοθέτη να τον απολύσει. Ήθελε να σαμποτάρει την ίδια του την πορεία.
Παρόλο που έπαιζε φαινομενικά με αυτοπεποίθηση, ο Ρέντφορντ βασανιζόταν από την ιδέα ότι δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά ως ηθοποιό, απλώς επειδή ήταν όμορφος. Έβλεπε τον εαυτό του να περιορίζεται στον ρόλο του “ωραίου προσώπου χωρίς ουσία”, κι αυτό τον έτρωγε από μέσα. Είχε φτάσει στο σημείο να μην μαθαίνει καν τα λόγια του, ελπίζοντας πως ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς θα τον έδιωχνε. Όμως ο Νίκολς κατάλαβε τι συνέβαινε και, αντί να τον απολύσει, του είπε: «Θα είσαι στην παράσταση, ό,τι κι αν κάνεις. Μπορείς απλώς να ξαπλώσεις στη σκηνή, αλλά θα είσαι εκεί.»
Με τα χρόνια, ο Ρέντφορντ αναγνωρίζει πως εκείνη η συμπεριφορά ήταν ανώριμη και θα μπορούσε να του κοστίσει τα πάντα. Παρ’ όλα αυτά, θεωρεί πως αυτή η ριψοκίνδυνη περίοδος τον βοήθησε να απελευθερώσει έναν κρυμμένο εαυτό και να δουλέψει μέσα από την «τρέλα» του. Όπως ο ίδιος είπε, η συνεργασία με τον Νίκολς ήταν σαν συνεδρίες με έναν ψυχοθεραπευτή που… είχε κι αυτός τα δικά του. Κι έτσι, αντί να καταστραφεί, ο Ρέντφορντ βρήκε τον δρόμο του.
