Γιατί όλες οι ταινίες του Αλμοδόβαρ μοιάζουν να κυκλοφορούν μέσα σε έναν queer πλανήτη; Γιατί οι ήρωές του είναι drag queens, τρανς γυναίκες, λεσβίες, άντρες που αγαπάνε άλλους άντρες και γυναίκες που αγαπάνε τον εαυτό τους πρώτα; Είναι ακτιβιστής; Είναι προκλητικός; Είναι «κολλημένος»; Μήπως απλά… έτσι βλέπει τον κόσμο;
Ο Αλμοδόβαρ είναι ανοιχτά γκέι. Οι ιστορίες, λοιπόν, που τον απασχολούν αντικατοπτρίζουν το δικό του βλέμμα επάνω στην επιθυμία, τη φυλο-διαφορετικότητα και τις πολύπλοκες οικογενειακές/κοινωνικές σχέσεις που βιώνουν οι queer άνθρωποι. Σε παλιότερη συνέντευξή του τόνισε ότι οι ομοφυλόφιλοι «είναι απλώς κομμάτι του κόσμου των ταινιών μου, τίποτα παραπάνω· δεν παίρνω πολιτική θέση, απλώς τους δείχνω» .
Μετά τον θάνατο του δικτάτορα (1975) η Μαδρίτη έγινε εργαστήριο ελευθερίας. Η Movida έσπασε τα ταμπού γύρω από το φύλο, το σεξ και τις εναλλακτικές ταυτότητες· μέσα σε αυτό το κλίμα ο νεαρός τότε Αλμοδόβαρ βρήκε χώρο να πειραματιστεί και να βάλει LGBTQ+ ήρωες στο επίκεντρο χωρίς λογοκρισία. Οι ταινίες του ασχολούνται με όλους τους «απροσάρμοστους»: γυναίκες που αγωνίζονται, τοξικοεξαρτημένους, εργάτριες του σεξ, τρανς και γκέι ανθρώπους. Όπως εξηγεί ο ίδιος, τον συναρπάζουν «οι ματιές και οι λέξεις που κρύβουν ερωτισμό», όχι απαραίτητα το σεξ καθαυτό . Έτσι, οι queer χαρακτήρες τον βοηθούν να στήσει μελοδράματα γεμάτα ένταση, χιούμορ και συναισθηματικές ανατροπές.
Στις δεκαετίες ’80-’90 σχεδόν δεν υπήρχε θετική, πολυδιάστατη queer απεικόνιση στο ισπανικό (ή παγκόσμιο) mainstream. Φιλμ όπως La Ley del Deseo και Todo Sobre Mi Madre έδωσαν φωνή σε γκέι και τρανς ήρωες με τρόπο που δεν ήταν στερεοτυπικός ούτε διδακτικός . Παρότι συχνά θεωρείται queer icon, ο ίδιος επιμένει ότι δεν κάνει στρατευμένο σινεμά: παρουσιάζει τις LGBTQ+ εμπειρίες ως μέρος της καθημερινότητας, ισότιμες με τις ετερόφυλες. Αυτή η οπτική—να βλέπεις την queer ζωή «χωρίς θαυμαστικό»—κατέληξε να είναι από μόνη της πολιτική πράξη.
Ακόμη και σήμερα δοκιμάζει νέους τρόπους: το αγγλόφωνο, 30λεπτο queer γουέστερν Strange Way of Life (2023) με τους Ethan Hawke & Pedro Pascal ξαναπιάνει το θέμα της ανδρικής επιθυμίας σε έναν σκληρά ετεροκανονικό χώρο, το είδος του γουέστερν .
Ο Αλμοδόβαρ γυρίζει γύρω από την LGBTQ+ κοινότητα γιατί είναι μέρος της, γεννήθηκε σε μια εποχή που η ορατότητα ήταν ανατρεπτική, και του παρέχει πλούσιο, δραματουργικό υλικό για τα μελοδράματά του. Άλλωστε, πιστεύει ότι ο καλύτερος «ακτιβισμός» είναι να δείχνεις τους ανθρώπους όπως είναι—πολύπλοκους, ερωτευμένους, ατελείς και ολοζώντανους.
