της Δέσποινας Πολυχρονίδου
Υπήρξε μια εποχή που οι ρομαντικές κομεντί δεν ήταν ας πούμε, άλλο ένα κινηματογραφικό είδος. Ήταν κομμάτι της ποπ κουλτούρας. Ταινίες που έβγαιναν στις αίθουσες, γέμιζαν σινεμά και μετά έμεναν για χρόνια στη μνήμη — συνδεδεμένες με εποχές, σχέσεις, καλοκαίρια και μικρές προσωπικές ιστορίες.
Τι απέγινε η εποχή του When Harry Met Sally; Τι συνέβη στις φαν του You’ve Got Mail; Τι βλέπουν τώρα όλοι αυτοί; Με τι αντικαταστάθηκαν ταινίες όπως το Bridget Jones’s Diary; Οι ρομαντικές κομεντί δεν εξαφανίστηκαν εντελώς, αλλά θυμίζουν μια σκιά του παρελθόντος τους.
Υπάρχουν βέβαια κάποιες τηλεοπτικές προσπάθειες που ξεχωρίζουν, όπως το Bridgerton ή το Emily in Paris, όμως συχνά συζητιούνται περισσότερο επειδή υπάρχουν, παρά για την ποιότητά τους. Στη μεγάλη εικόνα, το ρομαντικό στοιχείο έχει περιοριστεί σε χαμηλού budget παραγωγές που σπάνια καταφέρνουν να πλησιάσουν τη μαγεία του παλιού είδους.
Σήμερα, το είδος δεν έχει εξαφανιστεί πλήρως. Ωστόσο, οι ταινίες που παράγονται σπάνια αποκτούν την ίδια απήχηση ή την ίδια καλλιτεχνική βαρύτητα.
You’ve Got Mail
Η μετατόπιση της βιομηχανίας προς τα μεγάλα franchises
Ένας από τους βασικότερους λόγους είναι η αλλαγή στο οικονομικό μοντέλο του Χόλιγουντ. Τα μεγάλα στούντιο επενδύουν πλέον σχεδόν αποκλειστικά σε παραγωγές υψηλού προϋπολογισμού και παγκόσμιας απήχησης, όπως το Marvel Cinematic Universe.
Οι ρομαντικές κομεντί ανήκαν παραδοσιακά στην κατηγορία των “mid-budget” ταινιών: δεν κόστιζαν υπερβολικά, αλλά ούτε υπόσχονταν τεράστια έσοδα. Αυτό το ενδιάμεσο μοντέλο παραγωγής έχει συρρικνωθεί σημαντικά, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τέτοιου είδους projects στις κινηματογραφικές αίθουσες…
Moonstruck
Η άνοδος του streaming και η αλλαγή στην ποιότητα
Η μεταφορά του είδους σε πλατφόρμες όπως το Netflix και το Amazon Prime Video εξασφάλισε μεν τη συνέχισή του, αλλά άλλαξε τους όρους παραγωγής.
Οι περισσότερες σύγχρονες ρομαντικές κομεντί γυρίζονται με χαμηλότερο προϋπολογισμό, σε πιο περιορισμένα χρονικά πλαίσια και χωρίς την ίδια επένδυση σε σενάριο και σκηνοθεσία. Το αποτέλεσμα είναι ταινίες που καταναλώνονται γρήγορα και εξίσου γρήγορα ξεχνιούνται.
Steel Magnolias
Η απουσία ισχυρών σταρ του είδους
Στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές των 2000s, το είδος στηριζόταν σε ηθοποιούς που ταυτίστηκαν με αυτό. Ονόματα όπως η Julia Roberts, ο Hugh Grant ή η Meg Ryan λειτουργούσαν ως εγγύηση επιτυχίας.
Σήμερα, η έννοια του “movie star” έχει αλλάξει. Οι ηθοποιοί κινούνται μεταξύ streaming σειρών, franchise παραγωγών και ανεξάρτητων ταινιών, χωρίς να συνδέονται σταθερά με ένα συγκεκριμένο είδος.
Η αλλαγή στον τρόπο που αφηγούμαστε τον έρωτα
Οι κλασικές ρομαντικές κομεντί βασίζονταν σε συγκεκριμένα αφηγηματικά μοτίβα: τυχαίες συναντήσεις, παρεξηγήσεις, σταδιακή συναισθηματική προσέγγιση και ένα καθαρτικό happy ending.
Στη σύγχρονη εποχή, οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει πιο σύνθετες. Η επιρροή των dating apps, η αστάθεια των σχέσεων και η αλλαγή στις κοινωνικές αντιλήψεις καθιστούν πιο δύσκολη τη δημιουργία ιστοριών που να ισορροπούν ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη ρομαντική εξιδανίκευση.
Η μεταβολή των συνηθειών του κοινού
Σύμφωνα με έρευνες, το κοινό έχει πλέον εξοικειωθεί με διαφορετικούς ρυθμούς αφήγησης. Η εμπειρία του binge watching και η αυξημένη κατανάλωση σειρών έχουν αλλάξει τις προσδοκίες.
Οι ρομαντικές κομεντί απαιτούν χρόνο για να αναπτυχθεί η χημεία μεταξύ των χαρακτήρων και να χτιστεί η συναισθηματική επένδυση. Σε ένα περιβάλλον όπου η προσοχή είναι κατακερματισμένη, αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
My Best Friend’s Wedding
Ένα είδος σε αναζήτηση νέας ταυτότητας
Αν επιχειρήσει κανείς να εντοπίσει τις τελευταίες ρομαντικές κομεντί που κουβαλούσαν πραγματικά το DNA της παλιάς σχολής, θα καταλήξει σε μια ολόκληρη μεταβατική περίοδο, περίπου από τα μέσα των 2000s έως τα τέλη της δεκαετίας του 2010.
Ταινίες όπως το The Holiday, το Crazy, Stupid, Love ή το About Time διατήρησαν τη χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, τη σημασία του σεναρίου και μια σαφή κινηματογραφική ταυτότητα, ενώ παράλληλα προσπάθησαν να συνομιλήσουν με μια πιο σύγχρονη αντίληψη για τις σχέσεις. Ακόμη και πιο “στραβές” ή ρεαλιστικές εκδοχές, όπως το Silver Linings Playbook και το Love Again, διατήρησαν τον πυρήνα του είδους, έστω και μέσα από μια πιο αμήχανη ή αποδομημένη ματιά. Αλλά φυσικά πλέον, είναι οι εξαιρέσεις. Και έχουμε πάρα πολλά χρόνια να δούμε ξανά ένα “διαμαντάκι”.
While You Were Sleeping
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η επιστροφή στις παλιές συνταγές. Είναι η δημιουργία ιστοριών που να ανταποκρίνονται στη σύγχρονη εμπειρία του έρωτα, χωρίς να χάνουν τη γοητεία, το χιούμορ και την ανθρώπινη ζεστασιά που κάποτε το έκαναν τόσο αγαπητό και να θυμίσουν στους ανθρώπους πως λίγος ρομαντισμός δεν έβλαψε κανέναν. Και πολύς ρομαντισμός βασικά. Γενικώς, ρομαντισμός.
