γράφει η Σοφία Μαχαίρα
Μετά από διαμάντια-βιβλία που βρίσκω κατά καιρούς και απολαμβάνω, αποφάσισα να ξεκινήσω να μιλάω πιο πολύ για αυτά. Ναι έχουν διαβαστεί, αγαπηθεί και έχουν γραφτεί για αυτά πολλά. Ωστόσο μιλάνε για θέματα που «πρέπει» να διαβάζουμε, διότι μας αφορούν άμεσα ή έμμεσα και αυτό είναι που τα καθιστούν επίκαιρα.
Το «Τίποτε δεν χάνεται», λοιπόν, δεν είναι ένα βιβλίο που δεν έχετε ξαναδιαβάσει. Δεν μιλάει για κάτι άγνωστο ή πρωτότυπο. Μιλάει, όμως, για κάτι που βλέπουμε πολύ συχνά να συμβαίνει γύρω μας και εδώ και στο εξωτερικό. Παντού!
Η διαφθορά και η εκμετάλλευση της εξουσίας διατρέχει όλο το κείμενο. Σε κάθε της μορφή είναι εκεί για να πατήσει πάνω στους αδύναμους και να βγει λάδι. Το να σκοτώνονται αθώοι άνθρωποι και να καλύπτονται οι δολοφόνοι δεν είναι κάτι καινούριο. Πολλές φορές όμως δεν χρειάζεται να διαβάζουμε μόνο καινούργια θέματα. Πρέπει να διαβάζουμε και για τα γνωστά, ώστε να μην ξεχνάμε και να κλείνουμε τα μάτια μας όσο το λιγότερο γίνεται.
Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν και οι παράπλευρες απώλειες. Όταν αυτές είναι μικρά παιδιά είναι ακόμα πιο δύσκολο και οδυνηρό. Την ιστορία εδώ μας την αφηγείται ένα παιδί έντεκα χρονών και μας ανοίγει τη ψυχή του. Μας αφήνει να τον συναισθανθούμε και να προβληματιστούμε για όλα όσα συμβαίνουν.
Το βιβλίο αυτό δίνει πολλά. Ο τρόπος που έχει περιγράψει η συγγραφέας τους ήρωες, καθέναν ξεχωριστά, είναι από τους καλύτερους που έχω συναντήσει σε βιβλία, και σίγουρα θα αγγίξει όποιον το διαβάσει.
Το «Τίποτε δεν χάνεται» είναι μια υπενθύμιση πως οι αδικίες δεν ξεχνιούνται. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται αλλά ίσως δεν μπορούν να αντιδράσουν και άλλοι που αντιδρούν χωρίς όμως πάντα να φέρνουν κάποιο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Διαβάστε το!
