Οι δρόμοι άδειαζαν, τα τηλέφωνα σώπαιναν και οι τηλεοράσεις έπαιζαν μόνο ένα κανάλι: όταν ξεκινούσε η Αναστασία, όλα σταματούσαν. Η σειρά που προκάλεσε αίσθηση με τολμηρές σκηνές, διχαστικές ερμηνείες και μια ιστορία γεμάτη ένταση, έφτασε σε ποσοστά-ρεκόρ που άγγιξαν το 70%. Κι όμως, προβλήθηκε μόλις για μία σεζόν. Ήταν αρκετή για να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Ήταν 16 Σεπτεμβρίου 1993 όταν το κοινό ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπο με μια σειρά που –παρότι προβλήθηκε μόλις για μία σεζόν και ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων για τις (τότε) τολμηρές σκηνές της– εξελίχθηκε σε φαινόμενο. Τριάντα χρόνια μετά, η Αναστασία παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία αναφοράς στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Η Αναστασία δεν ήταν απλώς μια επιτυχημένη σειρά – έγινε κοινωνικό φαινόμενο. Το όνομα «Αναστασία», που μέχρι τότε θεωρούνταν κάπως ξεπερασμένο, μπήκε ξανά δυναμικά στο προσκήνιο. Πολλές γυναίκες άρχισαν να χρησιμοποιούν ξανά το βαπτιστικό τους, αφήνοντας στην άκρη τα υποκοριστικά. Μπορεί σήμερα κάτι τέτοιο να είναι αυτονόητο, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε μεγάλη σημειολογική βαρύτητα.
Ένα από τα στοιχεία που της χάρισαν τον τίτλο της καλύτερης δραματικής σειράς στην ιστορία του MEGA ήταν και η διάρκειά της. Παρά την τεράστια επιτυχία, η σειρά ολοκληρώθηκε σε μία μόνο σεζόν, σε 20 επεισόδια των 40 λεπτών. Αυτή η απόφαση κράτησε την ιστορία σφιχτή, μεστή και χωρίς «κοιλιές» – ένα πρόβλημα που συχνά εμφανίζεται σε μακροχρόνιες παραγωγές όπου η πλοκή τραβιέται από τα μαλλιά μόνο και μόνο για να συνεχιστεί η προβολή.
Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συνήθως, η σεναριογράφος Μιρέλλα Παπαοικονόμου επέστρεψε στη σειρά της με έναν ξεχωριστό τρόπο: κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τον τίτλο Αναστασία, βασισμένο στο σενάριο, το οποίο σήμερα θεωρείται συλλεκτικό και δυσεύρετο. Το ίδιο status έχει αποκτήσει και το σάουντρακ της σειράς, με τη μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου, τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και την καθηλωτική ερμηνεία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.
