Όταν έρθει το φθινόπωρο (Quand Vient l’Automne)
Από το Γιώργο Καρακασίδη
Η Μισέλ είναι μια γλυκιά συνταξιούχος που ζει μόνη της στην ήσυχη γαλλική εξοχή, περνώντας τις μέρες της με μικρές, επαναλαμβανόμενες συνήθειες και μοναδική συντροφιά μια παλιά της φίλη, η οποία επισκέπτεται τακτικά τον γιο της στη φυλακή. Η ήρεμη και προβλέψιμη καθημερινότητα της Μισέλ διαταράσσεται, όταν φτάνει η κόρη της από το Παρίσι μαζί με τον μικρό εγγονό της – μια επίσκεψη που ξυπνά μνήμες, ανασφάλειες και παλιά, άλυτα οικογενειακά ζητήματα. Ένα ατυχές γεύμα με δηλητηριασμένα μανιτάρια αναγκάζει κόρη κι εγγονό να φύγουν εσπευσμένα. Στο μεταξύ, ο γιος της φίλης αποφυλακίζεται και, παρά τις επιφυλάξεις της μητέρας του, πιάνει δουλειά στον κήπο της Μισέλ. Η παρουσία του θα λειτουργήσει ως καταλύτης, φέρνοντας στην επιφάνεια θαμμένες εντάσεις.
To «παιδί-θαύμα» του γαλλικού σινεμά, ο Φρανσουά Οζόν («8 Γυναίκες»), επιστρέφει με ένα βραδύκαυστο φιλμ που, αν και φαινομενικά οικογενειακό δράμα, διαποτίζεται από στοιχεία θρίλερ. Η αφήγηση ξεδιπλώνεται αργά, σαν περιτύλιγμα που αποκαλύπτει ένα κουτί γεμάτο ξεθωριασμένες φωτογραφίες – αναμνήσεις από ένα παρελθόν που ταλαντεύεται ανάμεσα στη νοσταλγία και τις ενοχές. Τα παιδιά δεν επιλέγουν τους γονείς τους, όπως και οι γονείς ίσως ταιριάζουν καλύτερα με τα παιδιά άλλων. Η «ιδανική» οικογένεια μπορεί να ξαναχτιστεί; Κι αν ναι, με απλή τύχη ή με πράξεις που εγείρουν ηθικά διλήμματα; Τίποτα δεν είναι απόλυτα βέβαιο, και σε όλη τη διάρκεια πλανάται μια υπόγεια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Στο τέλος, ο θεατής θα βγει με πολλά ερωτηματικά – και είναι αυτά που αναδεικνύουν την γκρίζα, σαν φθινόπωρο, ομορφιά της ταινίας.
Ίσως μία από τις καλύτερες επιλογές αυτή την περίοδο για θερινό σινεμά.
