Ένα DM στο Facebook από αναγνώστη του Εξώστη που ανοίγει μια οικεία σε όλους πληγή.
Ψάχνω σπίτι. Όχι κάτι τρελό, όχι loft με θέα τη θάλασσα, ούτε ρετιρέ. Ένα σπίτι να με χωράει, να μπορώ να κάτσω, να κοιμηθώ, να ζήσω σαν άνθρωπος. Και κάπου εδώ ξεκινάει το ανέκδοτο.
Ανοίγω αγγελίες και πέφτω πάνω σε “ευκαιρίες”. Μπαίνω, βλέπω φωτογραφίες. Πρώην μαγαζί. Ισόγειο. Σε στενό που δεν χωράει ούτε μηχανάκι να περάσει. Ανακαινισμένο λέει. Βάψανε τοίχους άσπρους, βάλανε κάτι φωτάκια led, μια κουζίνα που μοιάζει να βγήκε από έκθεση 2010 και το βαφτίσανε “minimal urban studio”. 500 ευρώ. Άλλο ένα. Παρόμοιο σκηνικό. Πατάρι που το λένε υπνοδωμάτιο, ύψος τόσο όσο να μην σηκωθείς όρθιος. Τουαλέτα δίπλα στο “σαλόνι”, που είναι στην ουσία ένας καναπές κολλημένος στον τοίχο.
Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι. Πότε έγινε αυτό νορμαλ; Πότε αποφασίσαμε ότι το να ζεις σε πρώην εμπορικό χώρο, χωρίς φως, χωρίς ανάσα, είναι lifestyle; Πότε έγινε το “ανακαινισμένο” παρηγοριά;
Δεν είναι θέμα γκρίνιας. Είναι θέμα πραγματικότητας. Μιλάμε για χώρους που μέχρι χθες πουλούσαν παπούτσια, ανταλλακτικά ή είχαν μια ταμπέλα που έγραφε “ενοικιάζεται”. Και σήμερα έγιναν σπίτια με τιμές που σε κάνουν να νιώθεις ότι φταις εσύ που δεν τα εκτιμάς.
Και το καλύτερο; “Ιδανικό για φοιτητές ή εργαζόμενους”. Δηλαδή για όποιον δεν έχει άλλη επιλογή. Για όποιον θα πει “οκ, θα το πάρω γιατί δεν βρίσκω κάτι άλλο”. Και κάπως έτσι, αυτό το “προσωρινό” γίνεται κανονικότητα. Παιδιά, δεν γίνεται να ζούμε έτσι.
Δεν ξέρω αν ζητάω πολλά. Ένα παράθυρο που να βλέπει κάπου. Λίγο φως. Ένα ενοίκιο που να μην μου τρώει όλο τον μισθό. Κάτι που να θυμίζει σπίτι και όχι αποθήκη που της άλλαξαν χρήση ξέρω γω;
Μέχρι τότε, συνεχίζω το ψάξιμο. Συνεχίζω να βλέπω “ευκαιρίες”. Και κάθε φορά που διαβάζω τη λέξη “ανακαινισμένο”, γελάω λίγο πιο πικρά!
Ενας αναγνώστης που ψάχνει σπίτι και βρίσκει βιτρίνες για ύπνο
