Το 1897, ένα οκτάχρονο κορίτσι, η Virginia O’Hanlon, έστειλε γράμμα στην εφημερίδα The New York Sun με μια ερώτηση που έμοιαζε απλή αλλά δεν ήταν: «Υπάρχει στ’ αλήθεια ο Άγιος Βασίλης;».
Οι φίλοι της τής είχαν πει πως δεν υπάρχει.
Ο πατέρας της, όμως, της είπε πως αν το γράφει η εφημερίδα, τότε είναι αλήθεια. Η απάντηση ήρθε από τον δημοσιογράφο Francis Pharcellus Church και έμελλε να γίνει το πιο διάσημο άρθρο όλων των εποχών. Όχι γιατί επιβεβαίωνε ένα παιδικό παραμύθι, αλλά γιατί μιλούσε για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης.
Οι φίλοι σου κάνουν λάθος. Έχουν επηρεαστεί από το πνεύμα μιας εποχής που αμφισβητεί τα πάντα. Πιστεύουν μόνο ό,τι μπορούν να δουν. Νομίζουν πως ό,τι δεν αντιλαμβάνεται το μικρό τους μυαλό, δεν υπάρχει. Όλα τα μυαλά, Βιρτζίνια, είτε μεγάλων είτε παιδιών, είναι μικρά μπροστά στο σύμπαν. Ο ανθρώπινος νους, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ένας απλός κόκκος άμμου μέσα στην απεραντοσύνη.
Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης.
Υπάρχει όσο υπάρχουν η αγάπη, η γενναιοδωρία και η πίστη. Υπάρχει όσο αυτά γεμίζουν τη ζωή σου με ομορφιά και χαρά. Αλίμονο αν δεν υπήρχε Άγιος Βασίλης. Τότε ο κόσμος θα ήταν φτωχός. Δεν θα υπήρχαν όνειρα. Δεν θα υπήρχε ποίηση. Δεν θα υπήρχε τίποτα που να κάνει ανεκτή την ύπαρξη.
Δεν θα υπήρχε παιδική πίστη. Δεν θα υπήρχε η ανάγκη να εμπιστευτούμε κάτι πέρα από ό,τι βλέπουμε. Δεν θα υπήρχε χαρά παρά μόνο εκείνη που αγοράζεται και μετριέται. Όλη η αιώνια λάμψη με την οποία γεμίζει ο κόσμος θα είχε σβήσει.
Δεν πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη; Κι όμως, μπορείς να τον δεις. Μπορείς να στείλεις ανθρώπους να παρακολουθούν όλες τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων και δεν θα τον δουν. Αυτό όμως δεν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει. Τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο δεν τα βλέπουν ούτε τα παιδιά ούτε οι μεγάλοι.
Έχεις δει ποτέ νεράιδες να χορεύουν στο λιβάδι; Φυσικά και όχι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει ή να φανταστεί όλα τα θαύματα που δεν φαίνονται στον κόσμο.
Μπορείς να σπάσεις το παιχνίδι ενός μωρού και να δεις από τι είναι φτιαγμένο. Υπάρχει όμως ένα πέπλο που καλύπτει τον αόρατο κόσμο και κανένα δυνατό χέρι, ούτε το ενωμένο χέρι όλων των πιο δυνατών ανθρώπων, δεν μπορεί να το τραβήξει. Μόνο η πίστη, η φαντασία, η αγάπη και η ποίηση μπορούν να σηκώσουν αυτό το πέπλο και να σου δείξουν την υπερβατική ομορφιά και τη λάμψη που κρύβεται από πίσω.
Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης.
Θα υπάρχει για πάντα. Σε χίλια χρόνια από τώρα, Βιρτζίνια, ακόμα και σε δέκα χιλιάδες χρόνια, θα συνεχίσει να κάνει τις καρδιές των παιδιών —και των ανθρώπων— να χαίρονται.
Ο Church δεν προσπάθησε να αποδείξει την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη με γεγονότα. Δεν μίλησε για καμινάδες, έλκηθρα και τάρανδους. Μίλησε για όλα εκείνα που δεν φαίνονται, αλλά χωρίς αυτά ο κόσμος δεν στέκεται όρθιος. Για την αγάπη. Τη γενναιοδωρία. Την πίστη. Τη φαντασία. Για πράγματα που δεν τα πιάνεις, δεν τα μετράς, δεν τα ανεβάζεις φωτογραφία, αλλά αν εξαφανιστούν, όλα γίνονται πιο άδεια.
Σήμερα, πάνω από έναν αιώνα μετά, η ερώτηση δεν ανήκει πια στα παιδιά. Ανήκει στους μεγάλους. Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί αποδείξεις για τα πάντα. Αν δεν φαίνεται, δεν υπάρχει. Αν δεν μετριέται, δεν αξίζει. Αν δεν έχει αριθμούς, clicks ή απόδοση, θεωρείται αφέλεια. Κι όμως, τα πιο ουσιαστικά πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν σιωπηλά. Μια πράξη καλοσύνης που δεν καταγράφεται. Μια βοήθεια που δεν γίνεται story. Ένα «είμαι εδώ» που δεν ζητά αντάλλαγμα. Αυτά δεν εμφανίζονται σε στατιστικά, αλλά είναι ο λόγος που η κοινωνία δεν διαλύεται.
Σήμερα, πάνω από έναν αιώνα μετά, η ερώτηση δεν ανήκει πια στα παιδιά. Ανήκει στους μεγάλους. Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί αποδείξεις για τα πάντα. Αν δεν φαίνεται, δεν υπάρχει. Αν δεν μετριέται, δεν αξίζει. Αν δεν έχει αριθμούς, clicks ή απόδοση, θεωρείται αφέλεια. Κι όμως, τα πιο ουσιαστικά πράγματα συνεχίζουν να συμβαίνουν σιωπηλά. Μια πράξη καλοσύνης που δεν καταγράφεται. Μια βοήθεια που δεν γίνεται story. Ένα «είμαι εδώ» που δεν ζητά αντάλλαγμα. Αυτά δεν εμφανίζονται σε στατιστικά, αλλά είναι ο λόγος που η κοινωνία δεν διαλύεται.
