Λίγο πριν την κυκλοφορία του «Scream 7», η σειρά βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο — αλλά όχι για καλό λόγο. Η απομάκρυνση της Melissa Barrera λόγω δηλώσεών της στα social media, σε συνδυασμό με την απουσία της Neve Campbell από προηγούμενη ταινία εξαιτίας διαφωνιών για την αμοιβή της, έκαναν πολλούς να αναρωτηθούν αν το franchise έχει πλέον φτάσει στο τέλος του. Και ίσως το πιο ειρωνικό είναι πως μια σειρά που ξεκίνησε ως σάτιρα των clichés του τρόμου, σήμερα μοιάζει να έχει μετατραπεί ακριβώς σε αυτό που κάποτε κορόιδευε όπως αναφέρει το περιοδικό Far Out.
“Όταν το πρώτο «Scream» κυκλοφόρησε το 1996 από τον Kevin Williamson και τον Wes Craven, έφερε κάτι φρέσκο. Ήταν meta, αυτοσαρκαστικό και ταυτόχρονα τρομακτικό. Έπαιζε με τους κανόνες του slasher, τους εξηγούσε μέσα από τους ίδιους τους χαρακτήρες και τους ανέτρεπε με έξυπνο τρόπο. Σε μια εποχή που το horror είχε αρχίσει να κουράζει με επαναλαμβανόμενες ιδέες και ατελείωτα sequels, το «Scream» ήρθε σαν restart. Ακόμη και τα επόμενα μέρη, ειδικά το «Scream 2» και σε έναν βαθμό το «Scream 3», συνέχισαν αυτό το παιχνίδι με το genre, προσθέτοντας layers και σχόλιο πάνω στο ίδιο το Χόλιγουντ.
Κάπου όμως η ισορροπία χάθηκε. Ήδη από το «Scream 4» φαινόταν ότι η φρεσκάδα είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, παρά τις ενδιαφέρουσες ιδέες γύρω από τα social media και τη φήμη. Μετά τον θάνατο του Craven το 2015, τα νέα κεφάλαια της σειράς έδειξαν να χάνουν τον προσανατολισμό τους. Οι πιο πρόσφατες ταινίες έφεραν νέους χαρακτήρες που δεν κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό, υπερβολικά σενάρια και αποφάσεις που απομάκρυναν ακόμη περισσότερο το franchise από τη βάση του. Επιστροφές χαρακτήρων με αμφίβολη λογική, «φαντάσματα» από το παρελθόν και twist που μοιάζουν περισσότερο με fan service παρά με ουσιαστική εξέλιξη.
Το «Scream 7» φαίνεται να πηγαίνει ακόμη πιο μακριά. Με έντονο το στοιχείο της νοσταλγίας και τεχνολογίες όπως τα AI deepfakes να μπαίνουν στο παιχνίδι, η ταινία προσπαθεί να είναι επίκαιρη — αλλά χωρίς να λέει κάτι ουσιαστικό. Αντί να σχολιάζει πραγματικά τη σύγχρονη εποχή, μοιάζει να την εκμεταλλεύεται επιφανειακά. Και κάπως έτσι, μια σειρά που κάποτε ήταν μπροστά από την εποχή της, σήμερα δείχνει να κυνηγάει τις εξελίξεις αντί να τις οδηγεί.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι το «Scream» συνεχίζεται. Είναι ότι οταν μια ιδέα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, χάνει τη δύναμή της. Και ίσως αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’ όλα: όχι ο Ghostface, αλλά το ότι ένα τόσο έξυπνο franchise κατέληξε να γίνει σκιά του εαυτού του”.
