Τέσσερις Ιταλοί πέρασαν τον Ατλαντικό Ωκεανό επιπλέοντας μέσα σε αυτοκίνητα, για να εκπληρώσουν το όνειρο του πατέρα τους που πέθαινε. Mια ιστορία του 1999!
Η ιδέα δεν ήταν τυχαία. Ο πατέρας τους, Giorgio Amoretti, ήταν φωτορεπόρτερ, προβοκάτορας, ελεύθερο πνεύμα. Το 1978 είχε επιχειρήσει να διασχίσει τον ωκεανό μέσα σε ένα Beetle γεμάτο αφρό, όμως οι ισπανικές αρχές τον σταμάτησαν. Το 1999, όταν ο Giorgio διαγνώστηκε με καρκίνο τελικού σταδίου και του έδωσαν μόνο λίγους μήνες ζωής, οι γιοι του αποφάσισαν να του χαρίσουν το όνειρό του – έστω και μέσα από τους ίδιους.
Αφαίρεσαν τις μηχανές, γέμισαν ένα παλιό Ford Escort και ένα VW Passat με φελιζόλ και ξεκίνησαν το ταξίδι. Μόλις δέκα μέρες μετά, τα δύο αυτοκίνητα έπεσαν σε άσχημο καιρό. Δύο από τα αδέλφια ένιωσαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά και διασώθηκαν με ελικόπτερο, αφήνοντας τον Amoretti και τον Candia να συνεχίσουν μόνοι.
Ο πατέρας, Giorgio Amoretti, δεν συμμετείχε στο ταξίδι στη θάλασσα.
Όπως αναφέρεται σε πηγές, ο Giorgio ήταν αυτός που είχε ονειρευτεί τη διάσχιση του Ατλαντικού μέσα σε αυτοκίνητο — αλλά δεν μπόρεσε να είναι εκεί όταν ξεκίνησαν γιατί ήταν πολύ άρρωστος από καρκίνο και η υγεία του είχε επιδεινωθεί πριν από την αναχώρηση.
Οι γιοι του και ο φίλος τους ετοίμασαν το εγχείρημα για να εκπληρώσουν το όνειρό του, ώστε να το δει να ξεκινά, αλλά ο Giorgio δεν ήταν σε θέση να ταξιδέψει μαζί τους.
Οι δύο που έμειναν πίσω άντεξαν τη μονοτονία, τις κακοκαιρίες και τον χαλασμένο εξοπλισμό επικοινωνίας για να ολοκληρώσουν το ταξίδι από την Ευρώπη στην Καραϊβική.
Στις 31 Αυγούστου, μετά από 119 ημέρες στη θάλασσα, τα αυτοκίνητα έφτασαν στο Port Tartane της Μαρτινίκας. Τους υποδέχτηκαν σαν ήρωες.
Ύστερα, σιωπή. Και μια άβολη αλήθεια: ο Ατλαντικός μπορούσε να διασχιστεί σχεδόν «για πλάκα» – χωρίς ιδιαίτερες δεξιότητες, χωρίς χορηγούς, ούτε καν με κανονικό σκάφος.
Δυστυχώς, ο Giorgio έχασε τη μάχη με τον καρκίνο όσο οι γιοι του βρίσκονταν ακόμη στη θάλασσα. Τους είδε να ξεκινούν, αλλά δεν τους είδε ποτέ να φτάνουν στην άλλη πλευρά.
«Ξεκινήσαμε με τον πατέρα μου ζωντανό. Όταν όμως ήμουν πια στη μέση του ωκεανού, είχε πεθάνει. Δεν μας είδε ποτέ στο τέλος. Όμως μπορούσε να το φανταστεί», είπε ο Amoretti.
