Στο κέντρο της Αθήνα, σε μια γειτονιά κοντά στον Λόφο Φιλοπάππου, υπάρχει ένα μουσείο που σπάει όλα τα στερεότυπα γύρω από το τι σημαίνει «μουσειακός χώρος». Δεν φιλοξενεί αρχαιότητες ούτε αντικείμενα από το παρελθόν. Αντίθετα, επικεντρώνεται σε κάτι απόλυτα σύγχρονο και ανθρώπινο: τα συναισθήματα. Και το κάνει με έναν τρόπο που απευθύνεται εξίσου σε παιδιά και ενήλικες.
Μπαίνοντας στο νεοκλασικό κτίριο που το στεγάζει, η εμπειρία μοιάζει περισσότερο με είσοδο σε ένα παραμύθι παρά σε ένα μουσείο. Ο χώρος είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε ο επισκέπτης να αφήσει για λίγο την καθημερινότητα και να στραφεί προς τα μέσα. Μέσα από διαδραστικές εγκαταστάσεις και αφηγηματικές διαδρομές, καλείται να εξερευνήσει τα συναισθήματά του, χωρίς πίεση και χωρίς προκαταλήψεις. Η τρέχουσα έκθεση επικεντρώνεται στο συναίσθημα του θυμού, προσεγγίζοντάς το όχι ως κάτι αρνητικό, αλλά ως μια φυσική ανθρώπινη αντίδραση που χρειάζεται κατανόηση και έκφραση.
Η ιδρύτρια και διευθύντρια, Ειρήνη Σοφιανοπούλου, έχει δημιουργήσει έναν χώρο όπου το παιχνίδι και η αφήγηση λειτουργούν ως εργαλεία αυτογνωσίας. Μέσα από ένα σκηνικό που θυμίζει κάστρο με θεματικά δωμάτια, οι επισκέπτες καλούνται να ανακαλύψουν τι σημαίνει να θυμώνει κανείς και πώς μπορεί να διαχειριστεί αυτό το συναίσθημα. Το παραμύθι εδώ δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, αλλά βασικό μέσο προσέγγισης, καθώς δημιουργεί ένα ασφαλές πλαίσιο για πειραματισμό και έκφραση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι το μουσείο δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Τα σαββατοκύριακα διοργανώνονται εργαστήρια και για ενήλικες, αποδομώντας την ιδέα ότι το παιχνίδι και η φαντασία ανήκουν αποκλειστικά στην παιδική ηλικία. Αντίθετα, προτείνονται ως τρόποι επανασύνδεσης με τον εαυτό, σε μια εποχή όπου η συναισθηματική έκφραση συχνά παραμερίζεται.
